Ksiega

  1 1|      trudno. Ku temu ksiądz Biskup rzekł: Czegoś ja inego, panie
  2 1|           zaczni. Zatym pan Kostka rzekł: Nagła to na mię M. księże,
  3 1|          niż teraz nie zardzewiał.~Rzekł temu pan Lubelski: J. M.
  4 1|           jest barzo rzecz trudna.~Rzekł zaś pan Dreśniak: Nauczże
  5 1|       niektórzy śmiać sie poczęli, rzekł pan Myszkowski: Jeszcze
  6 1|     jeszcze i jednego nie posiadł.~Rzekł pan Kryski: Też wielka rozność
  7 1|            był troszkę pan Kryski, rzekł tak pan Bojanowski: Pomnię,
  8 1|          ale i za grzech drugiego. Rzekł ktemu pan Kostka: To ja
  9 1|           drogich lubi.~Pan Kryski rzekł zasię: Widzisz w. m. że
 10 1|       ludzkie czyni.~Nie rozumiem, rzekł pan Kostka, czemu W. m.
 11 1|          to dawno przed sie wziął, rzekł pan Kostka, dobrze dzierżeć
 12 1|       Wiedzi mi się, panie Kryski (rzekł tu pan Lupa), iż póki naszy
 13 1|        będą.~Niewiem panie Kryski (rzekł tak pan Wapowski), czemu
 14 1|          Alexander dla tego to tak rzekł, aby napomknął kogo z mądrą
 15 1|          Zda mi się, panie Kryski, rzekł zasię pan Lupa, iż i muzyka
 16 1|         troszkę umilkł pan Kryski, rzekł pan Bojanowski: Ja w tej
 17 1|            chwilkę milczenie było, rzekł Jego M.: Nuż przedsię kto
 18 1|      wszytkiego domawiajcie.~Zatym rzekł pan Lubelski: Nu, panie
 19 1|          on powiedzieć miał.~Zatym rzekł pan Lupa: M. księże, wieczerza
 20 2|           Myszkowski odpowiedział, rzekł tak pan Bojanowski: Mnie
 21 2|        nimi kosztował o płatną.~Tu rzekł tak pan Bojanowski: Musielibyśmy
 22 2|       odejmuj w. m. muzyki starym, rzekł pan Bojanowski, bo ja znam
 23 2|          Nie biorę ja tego starym, rzekł pan Myszkowski, ale niechcę,
 24 2|    przystojne człowiekowi staremu.~Rzekł pan Lupa: A cóż to za zabawy,
 25 2|         tych, którem już wyliczył.~Rzekł tu J. M. pan Lubelski: Mym
 26 2|       odpowiedział pan Myszkowski.~Rzekł zasię pan Lubelski: Niewiem,
 27 2|       rozumiesz, panie Myszkowski (rzekł pan Bojanowski): Przystoili
 28 2|        baczenie w. m. to puszczam.~Rzekł pan Bojanowski: Więc mi
 29 2|             Gdyżeś w. m. spomniał, rzekł tu pan Kostka, te, którzy
 30 2|           mi sie, że nie przystoi (rzekł zasię pan Wapowski) i nie
 31 2|             s kim przyjaźń zacząć.~Rzekł tu pan Derśniak: I owszem,
 32 2|         odpoczynął pan Myszkowski, rzekł pan Kostka: Chciałbym, abyś
 33 2|       mówić, ale wszytko jest ine.~Rzekł zasię pan Kostka: Prawda,
 34 2|       rozumie miał puścić przodek.~Rzekł pan Myszkowski: Iście żeć-em
 35 2|           przestał pan Myszkowski, rzekł pan Kostka: A o szachach
 36 2|           więc bywa barzo przykro.~Rzekł tu pan Bojanowski: Niewiem
 37 2|           to mógł baczenie trefić.~Rzekł tu pan Bojanowski: Niewiem
 38 2|            co to za mądrość, jabym rzekł, iż to jest oszukanie, a
 39 2|         żeby sie z nią popisowala.~Rzekł pan Derśniak: Znam ja dobrze
 40 2|         jakiego co mówić przystoi.~Rzekł zasię pan Kostka: I to mnie
 41 2|     strzelono, niżby mógł ten, kto rzekł, na to pomyślić, bo inaczej
 42 2|       chciał.~Ku temu pan Derśniak rzekł; Widzi mi sie, panie Myszkowski,
 43 2|         Gdy to oni trzej widzieli, rzekł ten, który miłował, patrzcie
 44 2|      czynić nic na prośbę napartą. Rzekł zasię ten trzeci, i owszem -
 45 2|          marmuru starego. A jabych rzekł, iż te dwoje drzwi umiałyby
 46 2|          jako każdy wie) szósty, i rzekł: oto macie, te drzwi powiedają,
 47 2|           gdy już na placu stanął, rzekł do przyjaciół: Juscz gie
 48 2|       przechadza sie z roskoszy, i rzekł k niemu: Niebożę stradny,
 49 2|            nie mówiąc, a potym tak rzekł: kiedy ciebie księże będą
 50 2|            sam teraz dopiero bóty, rzekł pan. Gdy do obuwania przyszło,
 51 2|            tam i z ostrogami nogi, rzekł do sługi: otoż widzisz,
 52 2|         miejsca postępić musiał, i rzekł: to ten djabeł by barka,
 53 2|            pojdzie, aż popchniesz.~Rzekł tu pan Wapowski: czemu w.
 54 2|        jeden s tych, którzy leźli, rzekł: Bracie, nie łaj, wszak
 55 2|         dwu jedno uczynił słowo, i rzekł: wie ją djabeł, jać-em jej
 56 2|            By był Białobocki zgoła rzekł, iż s tych czerwonych twarzy
 57 2|        gdzie tu moja gospoda? A on rzekł: a ktoś ty? Odpowiedział:
 58 2|       przeciwnej strony prokurator rzekł: co ty oto szczekasz? Odpowiedział:
 59 2|        Białobockicmu na biesiedzie rzekł: Miły panie, dobra to wdy
 60 2|          pomienić Presti-monium, i rzekł miasto tego prostibulum.
 61 2|     villicationis tuae? W tym hnet rzekł on dworski człowiek: A cobyś
 62 2|           Biskupstwa poście jadąc, rzekł do jednego swego plebana
 63 2|      Słysząc to jeden z onych dwu, rzekł: Ba to – prawi - śmieszna
 64 2|         zgoła ważyć przejechać gi, rzekł do trębacza: przejedź. A
 65 2|            imię Philippa Beroalda, rzekł mu: Domine Magister Deus
 66 2|        niemałą pełną wypić chciał, rzekł onemu: zaprawdę, mój panie,
 67 2|         chcąc pana wyżej podnieść, rzekł do Woźnego: Nie ślachetny
 68 2|           oburzył sie na Woźnego i rzekł: Nie urodzony, bodaj cię
 69 2|             Jako jednemu utratnemu rzekł silny lichwiarz: A kiedy
 70 2|       wyłoży, niż on rozumiał, kto rzekł. Jako jeden chwaląc białągłowę
 71 2| urlieńskiego wstąpił na królestwo, rzekł ktoś z jego miłośników:
 72 2|  Doktorowie, a o duszę Teologowie.~Rzekł tu pan Bojanowski: Przeto
 73 2|           to w. m. wszyscy wiecie. Rzekł tu pan Kostka: Ja jeden
 74 2|           mu było coś nie k myśli, rzekł do ubogiego: Dajże mi teraz
 75 2|            razów za takową klątwę, rzekł mu: nie pieniądz, bracie,
 76 2|       przeciwnej strony prokurator rzekł: Nie powiedamci ja, żeby
 77 2|        owym dojeżdżał, nakoniec mu rzekł; a chcesz, powiem na cię,
 78 2|          Polski do Śląska wynieść, rzekł mu niesprosny człowiek jeden:
 79 2|      zająkając się, jako on mówił, rzekł ku pana Przecławowi: Bracie
 80 2|        słyszał z ust pewnej osoby. Rzekł kniemu Wacławek: Może to
 81 2|    skurczywszy. A może też to być (rzekł zasię Wacławek), iż ten
 82 2|            nasz owies. A Rotmistrz rzekł: Bodajże ich zabito, to
 83 2|          barzo rumiano poczynił; - rzekł do nich Raphael: Niedziwujcie
 84 2|            go miał cieszyć, to tak rzekł kniemu: Mój miły bracie,
 85 2|      począł płakać, a syn do niego rzekł: Czemu w. m. płaczesz? Odpowiedział
 86 2|           niosąc potrącił Katona i rzekł wara. Kato spytał: abo jeszcze
 87 2|      ziemianin był dobrze świadom, rzekł do tych, co na sądzie siedzieli:
 88 2|    omieszkał, raz, kiedy sie umył, rzekł król J. M. kniemu: Księże,
 89 2|         też już nie było co skuść, rzekł kniemu: Niebożę stradny,
 90 2|           drugi stojąc podle niego rzekł: zgadnę ja, którzy są; a
 91 2|           prezerwatywy nie pomogą, rzekł dopiero ów: Więc jeśli tobie
 92 2|          barzo ochrapiawczy kazał, rzekł jeden: Ten ksiądz całą noc
 93 2|         jednemu i otyłemu pachołku rzekł ktoś: I tu na trumnę niemało
 94 2|           kazał, postawszy trochę, rzekł: gdyż to jest wola a roskazanie
 95 2|            który je otrzymać miał, rzekł z gniewu ku Biskupowi: Miłościwy
 96 2|       spominał.~Zatym pan Dersniak rzekł: Gdyżeście w. m. i tego
 97 2|            znowu plastr, zawinął i rzekł, aby mu dał od wczorajszej
 98 2|            dobrze otwiera, a ktoby rzekł, aby na nie widzieć niemiał.
 99 2|            jej nauczyć. A ów zasię rzekł: dałbych - prawi - sto i
100 2|         ziemię pilniuchno patrząc, rzekł tak: Patrzże teraz, l spuścił
101 2|          do siebie kazał zawołać i rzekł mu, w oknie stojąc, a na
102 2|         tego domówił pan Dersniak, rzekł tak pan Kryski: Widzi mi
103 2|             A ja zaś tak powiedam, rzekł tu pan Kryski, iż tego czynić
104 2|        ulata i mostem sie kładzie.~Rzekł tu temu p. Kryski. Panie
105 2|       równą uczynisz dworzaninowi.~Rzekł tu pan Myszkowski: Nietelko
106 2|      prawdzie.~Mam ja tę nadzieję, rzekł ku temu pan Lubelski, iż
107 2|            pan Dersniak trefnował.~Rzekł pan Lubelski: Ba chociaż
108 3|     zaźrzysz, a onej nie wierzysz.~Rzekł tak pan Kostka: Bym ja,
109 3|          mało potrzebnej rosprawy.~Rzekł zatym pan Bojanowski: I
110 3|          kogo miłość nie dotknęła.~Rzekł tu pan Wapowski: Ktoby chciał
111 3|          gi ma.~Zasię pan Lubelski rzekł: Panie Kostka, nie daj sie
112 3|        więcej mówić niemiał. W tym rzekł tak pan Bojanowski:~Na powietrzu,
113 3|         Owa w. m panie Bojanowski (rzekł zasię pan Kostka) niemożesz
114 3|        życiu przestaje.~Dziwno mi (rzekł tu pan Bojanowski ze śmiechem),
115 3|            m. chce do zakrystyej - rzekł pan Kostka - i tamci ja
116 3|            synom swym przejednała.~Rzekł tu pan Lubelski: Powiedz
117 3|     wymówić nie mogła.~Upór taki - rzekł pan Kostka - który sie ku
118 3|         nic na nikogo nie wyznała.~Rzekł tu pan Lubelski: Niewadziłoby,
119 3|            długa.~Zatym pan Kostka rzekł do pana Lubelskiego: Widzi
120 3|             to oni za nie płakali.~Rzekł tu pan Dersniak: Pomnię
121 3|          słów ustawicznie słuchać.~Rzekł pan Kostka: Cóż tych białychgłów
122 3|        mają piekło na tym świecie.~Rzekł tu pan Bojanowski: A mnima
123 3|            swemu mężowi.~I owszem, rzekł pan Kostka, ile czytamy
124 3|            przeciwko swemu mężowi?~Rzekł pan Bojanowski: Jam o tej
125 3|      zbytniego wesela nie pragnąć.~Rzekł tu pan Wapowski śmiejąc
126 3|           jej palić sie przestało.~Rzekł pan Bojanowski: Ba i temu
127 3|     Rzymianie wszytcy nie zginęli.~Rzekł pan Kostka: To mi w. m.
128 3|         wiele sie ich tym poprawi.~Rzekł na to pan Kostka: Kiedyż
129 3|           pan Kostka dopowiedział, rzekł ku J. M. panu Lubelskiemu:
130 3|          ile na mej głowie włosów.~Rzekł tu pan Bojanowski: A wie
131 3|           inych sławnych Hetmanow.~Rzekł tu pan Dersniak: Tego w.
132 3|      niewinnie pohańbioną została.~Rzekł na to pan Bojanowski: A
133 3|         dalej mówić nie dopuścisz.~Rzekł na to pan Kostka: Nie jestem
134 3|            czas pan Myszkowski tak rzekł: Patrzcie w. m. jako to
135 3|            sławy bronić.~I owszem (rzekł pan Kostka) barzo o to w.
136 3|           niż poczciwość naruszyć.~Rzekł tu pan Bojanowski: Widzi
137 3|            gdy zamilkł pan Kryski, rzekł pan Bojanowski: Rzadkie
138 3|          dwornej paniej naznaczył.~Rzekł tu ktemu J. M. pan Lubelski:
139 3|            gdy nikt nic nie mówił, rzekł tak pan Dersniak:Odłożywszy
140 3|             Na to pan Dersniak tak rzekł: Wierę bych ja tego tak
141 3|        umysł mnie i one sprawował.~Rzekł zaś pan Myszkowski: Zawdy
142 3|         obrazi. Zaś pan Bojanowski rzekł: Daj w. m. pokój, panie
143 3|            iż mu odmówić nie mają.~Rzekł zasię pan Bojanowski: A
144 3|          trudna, iż ledwo bych nie rzekł nie można ku uczynieniu.
145 3|         iskierkę rozumu) wstydzić.~Rzekł tu pan Bojanowski: Jeszcze
146 3|            raz przydało w miłości.~Rzekł pan Dersniak: Prze pana
147 3|            inego miłość rozgłasza.~Rzekł pan Kostka: A cóż to takiego?~
148 3|             Do jutra tedy odłóżmy (rzekł pan Lubelski), bo i więcej
149 4|           swoją odprawić sie mógł.~Rzekł zatym pan Wapowski: Niewiem
150 4|   doskonały) podejmować. I owszem, rzekł bych ja, że drugie zabawy,
151 4|       sprzeciwi, tak srodze, jakom rzekł, tym sie psują, iż s tego
152 4|            Wapowski, umilkł.~Zatym rzekł pan Derśniak: Mnie sie to
153 4|           serca przeciwnej strony.~Rzekł zasię pan Wapowski: Dobrześ
154 4|          pustelnikowi rychlej bych rzekł, żeby sie ta cnota zeszła,
155 4|          podobno sobie odpoczynąć, rzekł tak pan Myszkowski: Którzy
156 4|        Słuchaj w. m. panie Kostka (rzekł zasię pan Wapowski), czym
157 4|         samym roskazować.~Wtym tak rzekł pan Lupa: Nuże, panie Wapowski,
158 4|          swych będzie potrzeba.~Tu rzekł pan Lupa: Cożeś to zaś w.
159 4|        obiecał.~Zatym pan Lubelski rzekł w te słowa: Tym więcej my
160 4|     kształtowny, i zdrowie i siła.~Rzekł pan Dersniak: Widzi mi się,
161 4|            wielki, wynalazł.~W tym rzekł pan Myszkowski: Ba, mówmy
162 4|       jeszcze siła co mówić.~Zatym rzekł J. M. pan Maciejowski: Niebądź
163 4|            nienawiść górna powaga. Rzekł bych tez jeszcze, żeby był
164 4|          wtręcać.~W tym pan Kostka rzekł: Ja tego nie wycirpię, Miłościwy
165 4|       troszkę umilkł pan Wapowski, rzekł pan Bojanowski : Jam sie
166 4|  restropniej on niż ja mówić może.~Rzekł ktemu pan Wapowski :~Powiedziałem
167 4|            roskazania nie pełnisz.~Rzekł pan Lubelski: Wierę, panie
168 4|       jakoby chcąc sobie odpocząć, rzekł pan Lupa: Dziwnąś to w.
169 4|           te miłostki wabny.~Zatym rzekł pan Dersniak: Nie z drogi
170 4|   mężczyzna trefi.~Tu pan Wapowski rzekł: Jeśli to prawda, co wczora,
171 4|            A com ja powiedział ? - rzekł pan Bojanowski.~Odpowiedział
172 4|      Rośmiał sie temu pan Kryski i rzekł: Na to niemasz odpowiedzi;
173 4|       głębiej w to wkraczać.~Na to rzekł pan Myszkowski: Lepiejeś
174 4|        Dworzanina młodego.~Ku temu rzekł pan Bojanowski: Wątpię ja,