Ksiega

  1 Ded|             do tego mi pomogło, żem jej jakożkolwiek dokonać mógł.
  2 1  |          abo owa druga: "Nie będzie jej ten pił, niechaj ją on pije"
  3 1  |            s czyich plotek, czy sie jej tak samej zdało widzieć
  4 1  |          mego przewinienia; ale dla jej niedoskonałej miłości i
  5 1  |    rozważając u siebie i znając ten jej gniew być słuszny, bo z
  6 1  |             przodek, a ledwo to nie jej samej dzieło, bo widzimy,
  7 1  |          igrzysko, podnieść kto sie jej podoba aż pod obłoki, człowieka
  8 1  |            ją raz straci, nigdy sie jej nazad nie wróci, tak sława
  9 1  |        fałszywie obchodzi, okazując jej prawdziwą miłość, gdyż ku
 10 1  |       jakież wdy jest, odpowiedział jej uczyniwszy pirwej postawę
 11 1  |         wyrwać na jaśnią, a ludziom jej jakimkolwiek obyczajem pokazać
 12 1  |       chwaleniem uczynił skomę, tak jej nam nikt iny nie odejmie,
 13 1  |         wyciągnie zbytnie nogi, ani jej nad miarę skurczy, ale ją
 14 1  |             śmie roześmiać, aby sie jej na twarzy nie złupała, ani
 15 1  |          postępki szczyre, tak jako jej przyrodzenie dało, skąd
 16 1  |             dla tego, żeby widziano jej białe zęby, poznałby każdy,
 17 1  |          nie dba o nie, ani zna tej jej cudności, dziwnie na nie
 18 1  |             ktożkolwiek s słuchania jej przyszedł na tę drogę, iż
 19 1  |             chciała, to w ten czas (jej na złość) wszytki tego człowieka
 20 1  |          księgach dają, ten sławy w jej majestacie nigdy widzieć
 21 1  |             jakmiarz wieczną, by mu jej było nieszczęście poznać
 22 1  |          nie zabroniło. A nie ważąc jej tak barzo, wielkie podobieństwo,
 23 1  |       poważy tak wiele dla dostania Jej, jako ten, kto ją zna doskonale.~
 24 1  |         sobie naukę przypisują, ano jej niemasz; a tym mnimaniem
 25 1  |              rozkazują, iżbyśmy sie jej jeszcze z dzieciństwa uczyli,
 26 1  |            w muzyce ćwiczeni, a kto jej nie umiał, jako Themistocles,
 27 1  |            nią hydzi, abo nie czuje jej smaku, temu (rzecz pewna)
 28 2  |           wdzięczna nie jest, jeśli jej nielubość nic uprzedzi.
 29 2  |         mieć daremną, a prozną, gdy jej kto nie zasłużył, sławę,
 30 2  |           odyjmować ją sobie, będąc jej godzien, abo nie starać
 31 2  |            skrzypcu, bojąc sie, aby jej też tak nie zabił, jako
 32 2  |          którego z onych, o których jej powiedał. A prawda, panie
 33 2  |            wziąl w muzyce, nierówno jej z więtszym smakiem słuchać
 34 2  |             łaskę pańską i wszelaki jej pokaz, chcę, aby sobie ważył,
 35 2  |          jednego hnet uczyni, bo iż jej człowiek nic zbytnie biega,
 36 2  |              jako ją zasłużyć i być jej godzien; bo to ostatnia,
 37 2  |              żeby ją zasłużył i był jej godzien, a iżby czekał tego
 38 2  |            s swej chęci pokaże, niż jej ma sam wszetecznie łapać.
 39 2  |             używamy, niewiem jakoby jej co zostało. Przeto Pana
 40 2  |            przedsię jednak nie mamy jej od siebie wydziedziczać,
 41 2  |             swej, s tą nadzieją, iż jej w tym co pomoc miała. Ta
 42 2  |         jego chęć pilnie starać, co jej przyszło barzo łatwie, bo
 43 2  |           nader dobrze, a nie czyni jej swą professyą, a drugą umie
 44 2  |           ma piękną rękę, barzo sie jej to często trefia, że ją
 45 2  |            prosił, bo snadź to jest jej obyczaj (który chce tą rzeczą
 46 2  |              o co ją proszą, jednak jej niczyja prośba nie mierzy.
 47 2  | Krakowskiego, a Ochmistrza Krolowej Jej M. starej, powiedając o
 48 2  |        panią sąsiadą swą poczciwość jej wyrządzając. Wszytki takowe
 49 2  |    przybędzie nam tyle intraty, ile jej pirwei było. Druga jest
 50 2  |           trąbie, tak, iż co raz to jej sobie niemal pół łokcia
 51 2  |         jedna pani powiedziała, gdy jej pytano na jednej biesiedzie,
 52 2  |        rzekł: wie ją djabeł, jać-em jej tam w ogon nie patrzał.
 53 2  |             i zamącił wszytkę, iżem jej w gębę niemógł wpuścić.
 54 2  |         czemuby stano. Odpowiedział jej: dla koni - prawi - J. M.
 55 2  |          Scipio Aemilianus, używali jej. Ale snadź Sokrates w tym
 56 2  |      zbytnie potrawę osolila, pytał jej : Miła siostro, aboś tego
 57 2  |     Ocieskiego, Ochmistrza królowej Jej M. rzeczenie. Pokwapił sie -
 58 2  |           iż była wielka, niechciał jej sam sprawować, owa sąd dał
 59 2  |        dzieweczkę zgwałcił, i ojcaś jej, gdyć jej wziąć bronił,
 60 2  |         zgwałcił, i ojcaś jej, gdyć jej wziąć bronił, zabił? Skotnicki
 61 2  |     Iłżeckie przedawała, i zapłacił jej wszytki, aby je do jednego
 62 2  |             pewny uczynił. I ukazał jej okno, w którym stać chciał,
 63 2  |             czas nie urodził, kiedy jej w Krakowskich szkołach jawnie
 64 2  |             kto obrał, a chciał cię jej nauczyć. A ów zasię rzekł:
 65 2  |          powiedział, że w odwołaniu jej miał nadzieję.~Powiedział
 66 2  |  uszczypkiem co rzecze, a mężczyzna jej ze sznupką odpowie, żaden
 67 2  |         niemiało być wolno, takowąż jej dać odpowiedź.~A ja zaś
 68 2  |          nie tym co wieczną sromotą jej pachnie; nakoniec sam to
 69 2  |       wisiała, ani wiem, jakoby sie jej podjąć; abowiem ci panowie
 70 3  |              dobrze ubraną, a jeśli jej w. m. tak nie pokażesz,
 71 3  |           nie pokażesz, aby wszytki jej cudności i czym sie ozdobić
 72 3  |            każdy z nas rozumiał, że jej nam w. m. zaźrzysz, a onej
 73 3  |          trzy boginie, ale jeśli mi jej jakie poczciwe białegłowy,
 74 3  |             miała być cudną, lepiej jej podobno nie ukazować, a
 75 3  |         wszakoż nie wszytki) służyć jej mogą, jako to: ślachcianką
 76 3  |        przestępując. Owa, kiedy sie jej trefi być przy jakiej rozmowie
 77 3  |        będzie. Ale kiedyby kto przy jej bytności takowe rozmowy
 78 3  |         ludzi być musi, abowiem ona jej mądra powaga z dobrocią
 79 3  |        przypatrzywając sie uczciwym jej obyczajom, rozmowie z ucieszeniem
 80 3  |             do tej profesyi, którąś jej w. m. własną naznaczył,
 81 3  |            iżby znać było niedużość jej i jakąś przyrodzoną pieszczotę,
 82 3  |            chcę, aby każdy postępek jej był s pokorą, a ze wstydem
 83 3  |             o cudność, i o to, jako jej przystojnie pomoc, potzeba
 84 3  |           ma jaką muzykę przystojną jej płci umieć dla uczciwej
 85 3  |   zatrefnować czasem uczciwie barzo jej będzie przystało), ale iżby
 86 3  |             mogą) jako dla zupełnej jej doskonałości, iżby mając
 87 3  |          takeś ją wysadził, takoweś jej cnoty i nauki przypisał,
 88 3  |              co mężczyzna, ani jest jej dowcip kęs jeden naszego
 89 3  |           buntownicy przeciwko ojcu jej i wszytkiemu domowi, Syrakuzy
 90 3  |            wielkich a zacnych ludzi jej przyjaciół stracono; a chocia
 91 3  |           na pałacu), niż przykrych jej słów ustawicznie słuchać.~
 92 3  |             Trefiło sie tak, iż sie jej rozmiłował Sinorix niejaki,
 93 3  |            iż niebyła ina przyczyna jej srogości, jedno ta, iż męża
 94 3  |          wziąć za żonę. I posłał do jej przyjaciół, opowiedając
 95 3  |            niż ona musiał. Co kiedy jej powiedziano, z wesołą myślą
 96 3  |     frasunku, widząc, iż mąż, który jej był omierzł, do domu wrócić
 97 3  |             s frasunku, bo poczciwe jej życie i miłość przeciwko
 98 3  |           ta rychlej przyczyna jest jej śmierci, iż sie jej długi
 99 3  |            jest jej śmierci, iż sie jej długi czas zdał czekać do
100 3  |             aby co najprędzej serce jej palić sie przestało.~Rzekł
101 3  |             Ba i temu ja wierzę, iż jej to ze zbytniej miłości przyszło,
102 3  |        dobry. I widzisz w. m. na co jej to wyszło, sama sobie źle
103 3  |          oto ją macie, nasyćcie sie jej, pobiwszy te niewinne dusze.
104 3  |       białagłowa od tego, czego sie jej chce, pewnie to z namysłu
105 3  |            dla jednej białejgłowy i jej nie odmiennej a nader surowej
106 3  |             z dobrej sławy, a wziąć jej to, co sobie ona mało mniej
107 3  |          przyczyną, za tą, która by jej tym więtszą jeszcze cześć
108 3  |            to jest, iż sie cnotliwe jej serce na złą drogę nawieść
109 3  |        dostać mogła, nie umiała sie jej namiłować do woli. Owa młodzieniec
110 3  |             Owa młodzieniec niemógł jej dalej wyciągnąć, chyba jeśli
111 3  |       mieście ludzie życzyli, okrom jej ojca, który dziewkę swą
112 3  |          ciężkiego płaczu mógł znać jej niechęć do tego. Krótko
113 3  |  nieszczęścia wywrócić a wykorzenić jej żadną miarą nie mógł. Trwała
114 3  |           rozumiejąc, iż poczciwość jej w cale zachowana być nie
115 3  |         trzewika poprawić, wtym gdy jej pofolgował ten, kto ją wiódł,
116 3  |          swą po polu zioła, gdy sie jej zbytnie pić zachciało, weszła
117 3  |       usiłowanie siestrzyne, co sie jej w onym domu sstało. Zatym
118 3  |           brzegu, wołając, a miecąc jej powróz, który dla związania
119 3  |            sie, i nie raz przyszedł jej był powróz w ręce, ale sie
120 3  |           zataić mogło. Ale co! Tak jej było dziewictwo miłe, iż
121 3  |             w podlejszym ciele było jej mieszkanie.~Gdy tu troszkę
122 3  |             dalej czynić, przenajął jej służbistą, która nadziewając
123 3  |     dopomagała; ile mocy miał, tyle jej nad niebożątkiem użył, ale
124 3  |            uwieść, przystoi, abyśmy jej barzo żałowali, abowiem
125 3  |            bych jedno chciał, a nad jej wolą, bo by mi sie tak zdało,
126 3  |            temu, iż za rozczytaniem jej mieliśmy niejako dochodzić
127 3  |           są na świecie, pan Kostka jej dwornej paniej naznaczył.~
128 3  |             a dać znać, iż poczciwe jej uszy słuchać tego nie przywykły.
129 3  |             też nikogo miała, ktoby jej s serca życzył i służył,
130 3  |          sie ozdobić mogła, odydzie jej tym na stronę.~Odpowiedział
131 3  |            najwiętsza krzywda niema jej od poczciwości odwodzić.
132 3  |     skromnie to cirpiąc wszytko sie jej w dobre obróci. A ktoby
133 3  |             lat po morzu Ulises mąż jej nie błądził? Cnota w nieszczęściu
134 3  |            tak robrze ozdobiona, iż jej jedwabiu, pereł, kamieni
135 3  |             tym mniejsza jest każda jej odnoga, tak też miłość w.
136 3  |            chciwości poddał pod moc jej, iżby jedna jej dusza swemu
137 3  |             pod moc jej, iżby jedna jej dusza swemu i naszemu, jako
138 3  |         skwapi, ażby był pewien, że jej tym nie obrazi. Zaś pan
139 3  |           iżby telko kusił, a macał jej wolej a chęci, słowy obojętnemi,
140 3  |         żeby słowy obojętnemi macał jej wolej, to dla tego, iż gdzieby
141 3  |            poczciwa białagłowa, kto jej w tym ruszy, słusznie to
142 3  |           przyznawała godność jego, jej go zdrożyła, za którą, jako
143 3  |            przylubił, nic obrażając jej w jednej najmniejszej rzeczy,
144 3  |            zbyła go s szyje, bo sie jej ona godzina rokiem widzi.
145 3  |    wzdychaniem i łzami było, prosił jej, aby pomniąc na to, iż ją
146 3  |         słuszna, ponieważ na prośbę jej na zad sie wrócił, aby na
147 3  |          obchodzi s tymi, którzy są jej chęci dobrze godni, pewnie
148 3  |            postawą opowie, która to jej postawa tak barzo zgryzie
149 3  |      szalona na oko to uźrzy, że on jej miły niemogąc dłużej okrucieństwa
150 3  |          wdzięczne było, i człowiek jej nie tak wiele był za to
151 4  |            gniew swój ostrzy, kiedy jej godne ludzi bierze. A trochę
152 4  |          żeby sprawiedliwość, gdyby jej strzedz oni mieli, miała
153 4  |             tego, co jest przeciwko jej przyrodzeniu; mieć ty kamień
154 4  |            jest najdoskonalszą i za jej pomocą inych cnot skutki
155 4  |             bitwy, i onym, którzyby jej przegrali? W ten czas, kiedy
156 4  |       Dworną panią, bo by tego nikt jej nie bronił, iżby też i ona
157 4  |           takowym miejscu wzniść by jej nie dopuściła. Ale kiedy
158 4  |           naturę Aleksandrowę i tak jej umiał pomoc i dobrze w notę
159 4  |         tyle daje smysłom siły, ile jej rozumowi odejmuje. A za
160 4  |            być niemieli, a używając jej wszytko dobre im zawdy rość
161 4  |             takowej rospusty pewnie jej piękność nie powiedzie,
162 4  |          samej twarzy, iż contrafet jej do serca niosą, a dusza
163 4  |           czci i powadze, o dobre o jej aby sie pilniej starał,
164 4  |           piękność ciała, aby umysł jej, cnotami ozdobiony, miłował,
165 4  |             s tego stanie sie miłym jej sercu, i to wszytko mieć
166 4  |            poda, obawiając sie, aby jej to osławy u ludzi, a u tegoż
167 4  |            i w pośrodku u siebie da jej gospodę, aby tam ustawicznie
168 4  |          której wszytcy czerpają, a jej przedsię ani ubywa, ani