Ksiega

  1 1|          mi to było wolno, wtoczyć je w Dialog exemplo ludzi onych
  2 1|           gry, panie Kryski, (jako je zowiecie) rozmowne, będali
  3 1|          osobnego miały, nie tylko je wysławiać będę, ale sie
  4 1|          są tego dobrze godni, aby je dworzany zwano, jako te,
  5 1|        wypuszcza s siebie, i takie je czyni, jakie jest samo,
  6 1|          których idą, i częstokroć je przechodzą. Ale jeśli ogrodnik
  7 1|         aby byli porodzeni, ale iż je Bóg swemi własnemi rękoma
  8 1|         inaczej wierzyć, jedno, że je natura na pośmiech miedzy
  9 1|        równa praca to dać może, że je nad ludzie wysadzi. Acz
 10 1|      doskonałości prawej ćwiczenie je przywodzi, mnie sie tak
 11 1|          ma starać, jako o to, aby je mógł dobrze pokryć, bo gdzie
 12 1|            dobrze pokryć, bo gdzie je pokaże, tam mu zaraz credit
 13 1|            sie zdało, przeto każdy je z dobrym smakiem, i one
 14 1|         gładkim słówkiem na sztych je wysadzi, aby swego języka
 15 1|       polskich słow starych, jeśli je odżywiać mamy, tak powiedam,
 16 1|       obrazi starożytne słowo, ale je wolę, niż cudzoziemskie.
 17 1|           po łacinie mówią, a może je przyrównać do owej kuffy,
 18 1|          zwyczajne, tak utarte, że je niemal wszyscy rozumieją.
 19 1|         słowo philozophia uczynili je swoim, a nie chcieli go
 20 1|            ich s nimi przyszło, bo je towagliami zowiemy: Towaglia
 21 1|           ozdobną i poważną, jeśli je Dworzanin przerobić a usadzić
 22 1|       nauki dobre za nic, a prawie je oddzielają od ślachectwa,
 23 1|      doszło tej doskonałości, żeby je ludzie radzi czytać i chwalić
 24 1|            sie dobre, jednak kiedy je kto nic na czas czyni, zanic
 25 2|      zepsowały, każda rzecz, którą je abo pije, by najlepsza,
 26 2|            zjednoczyć nie mogł, że je spiął wirzchy do siebie
 27 2|     podlejsze zwłaszcza sztychując je z dworem pana naszego, zacznie
 28 2|         sobą były przeciwne, kiedy je pospołu, jako na sztychu
 29 2|         wiem, jako i pirwej, niżem je słyszał.~Odpowiedział pan
 30 2|          aby go s tych fraszek, iż je dobrze czyni, chwalono;
 31 2|          sie już tam nie zyda, ale je ma odłożyć na iny czas i
 32 2|          niemoźe być taki, któryby je wszytki obaczyć mógł. Dzierżę
 33 2|            umie, snadź i na pamięć je grawa w drodze jadąc.~Wierz
 34 2|       sposobiło, zadzierży i dalej je poprze. A to ktemu jeszcze
 35 2|       które oko weźrzawszy zarazem je osądzi. Jako, kto Wenecyej
 36 2|          one w liście słowa (kiedy je powtarzała, a myśliła sobie,
 37 2|         Kochanowskiego; wszyscyśmy je s podziwieniem wielkim chwalili
 38 2|        wymysłów mozgowczych, iż mu je trudniej szykować będzie,
 39 2|        dobrotliwego serca kupujemy je więc za wielkie matacze
 40 2|         sie nie są tego godni, aby je dworzany zwano, ale tymi
 41 2|          kraść przydzie, a ludziom je tak podawać, iżby ten, kto
 42 2|           namówić sie dała, i jęła je grać znowu, tak dobrze,
 43 2|           słowo rząd, przystosował je ku inemu, i ukazawszy rząd,
 44 2|           za sobą sumki noszą, ale je ten ma przed sobą; hnet
 45 2|           iż barzo grzeszył, kiedy je czynił. Przyszło mi toż
 46 2|           śmiech zawierają, a zową je greckim słowem Apophthegmata.~
 47 2|     przyrównanie wyrwie i foremnie je przystosuje, jako raz u
 48 2|         tym wychodził: A gdzież by je — prawi — miał podzieć;
 49 2|         jako czapla bez przestanku je, a gdziekolwiek leci, to
 50 2|           jeść) powiedział chwaląc je: Dziwna rzecz - prawi -
 51 2|         aby ich nie zmaczał, i dał je trzymać jednemu, który blisko
 52 2|     nietelko niemiał pomnieć, komu je dał, ale ani tego, aby je
 53 2|          je dał, ale ani tego, aby je miał kiedy na palcach, zadzierzał
 54 2|       kiedy na palcach, zadzierzał je u siebie. Wyjdzie dzień,
 55 2|      słudzy pobrali nam żyto i już je młócą. A ten zasie: Ba wej
 56 2|            Livius Salinator, który je był kilka lat przed tym
 57 2|    namalowani byli, powiedając, że je barzo rumiano poczynił; -
 58 2|         tacy są oni w niebie, jako je tu w. m. widzicie, to jest
 59 2|           rózg s tego drzewa, abym je wszczepił w mym sadu.~Więc
 60 2|        jednym oku przestać, jeślić je jeszcze pan Bóg zachować
 61 2|           namienił drugiego, który je otrzymać miał, rzekł z gniewu
 62 2|          Inym zaraz człowiek skoro je usłyszy, rośmiać sie musi,
 63 2|         jako ma piękne oko, i jako je dobrze otwiera, a ktoby
 64 2|          zapłacił jej wszytki, aby je do jednego kij wziąwszy
 65 2|     poczęła tłuc ony garce, tak iż je do jednego potłukła. Zdumiał
 66 2|           parę kapłunów i kazał mu je za sobą nieść do domu, obiecując
 67 2|       które w. m. spominasz, żeśmy je sami sobie mężczyźni stworzyli,
 68 2|           to sromoty żadnej, jeśli je będzie chciał Dworzanin
 69 2|          niósł na sobie, niechajże je acz nic s tym prawem niosę,
 70 3|       ludziach rozumieją i formują je sobie w wyszszych cnotach
 71 3|        będąli tej łaski godne, aby je poczciwi ludzie w ręce brali)
 72 3|             jako dziateczki, jeśli je Pan Bóg da, wieść ku dobremu,
 73 3|      takowych źle rozumieć i lekce je ważyć sobie. I słusznie,
 74 3|            być za rzeczy, trzebaby je okrzcić; ktemu wspomniałeś
 75 3|       należy. Ale też zasię sadzać je wyszszej, niż one wniść
 76 3|          naprawić umiały, pewnieby je w. m. wyliczać nie było
 77 3|           była łatwiejsza ścirpieć je), ale dla nieznośnych doległości,
 78 3|         dobrego przyniosły, będęli je chciał liczyć, liczby mi
 79 3|    przyszły w tę cenę do ludzi, iż je za boginie mieli, jako Pallas,
 80 3|       które ichże pirwej było, ale je na ten czas Koronianie za
 81 3|          białegłowy popełnią, mamy je za tak śmiertelne, jakoby
 82 3|          dużym munsztukiem trzymać je gwałtem w poczciwym życiu
 83 3|     poprawdzie bez tego mc było by je przecz ważyć sobie, gdyż
 84 3|           dwie im w. m. dajesz, bo je czynisz i wstydliwe i niewystępne.
 85 3|         jest, iż w tej mierze jest je przecz chwalić, a wszakoż
 86 3|           łatwie to znać mógł, kto je kiedy na biesiedzie pospołu
 87 3|        dobrze wino uśpić umie, kto je sporą czaszą pije. A coś
 88 3|      upodobanego serca, zagrzewają je i czynią je sposobne ku
 89 3|             zagrzewają je i czynią je sposobne ku przyjęciu i
 90 3|          we zdrowe patrząc, zaraża je chorobą. Tym tedy kształtem
 91 3|        czemu przyda, wszytek świat je posądzi, i za pewne uwierzy,
 92 4|          moje pismo rozgniewa, tak je to niechaj błaga, iż u wszech
 93 4|       jednym munsztukiem, który by je pohamować, a poniekąd zniewolić
 94 4|            wziętość do ludzi, żeby je ledwe nie za bogi u siebie
 95 4|         trzeba, niż pasterz, który je paść ma. A nie trzeba, przypatrz
 96 4|       starali sie s pilnością, aby je przy sobie dla prostowania
 97 4|    oznajmić im prawdę, a przywieść je ku cnocie, ktemu, iż ludzie
 98 4|          uczyć, tak w cnotach, kto je ma statecznie pojąć, mistrza
 99 4|        których w. m. powiedasz, że je Jowisz ludziom wszem na
100 4|       strzymać nie mogą, i zawiemy je niestrzymawałemi, widzą
101 4|         widzą jaśnie, że to, na co je myśl a żądza przeciwko przystojeństwu
102 4|        miał nieprzyjacioły, jednak je zwycięży, acz nie bez wielkiej
103 4|    objeżdżają konie i ku gotowości je ćwiczą, nie odejmują im
104 4|     pośrodka ludzi wybranych, Jako je Łacinnicy Optimates zwali,
105 4|         ktemu, a natura sama na to je obiera i odłącza, aby roskazowały,
106 4|          rozumnych źwirząt, musimy je przedsię mieć za ludzie,
107 4|           nieprzyjaciół, którzy by je hołdować, abo krzywdzić
108 4|      posyła fortunę cnotliwym, aby je z niebespieczeństwa wyrwała,
109 4|        pokazałbym to panu, jako by je miłować miał, zachowując
110 4|          nie zawiedli, niechajżeby je w dobre zwyczaje zaprawił,
111 4|          starych nie zabijali, ale je chowali, jako przystoi,
112 4|         drewno prostując, na drugą je stronę przeginają, bo tym
113 4|            panów, którzy chcąc aby je za ludzkie miano, wiele
114 4|            w prawo wdali, tedy abo je prędko rostrzygnąć, iżby
115 4|          sie waśń nie mnożyła, abo je słuszną ugodą zjednoczyć,
116 4| przystąpiła, tak, iż owe dachy, co je włoskiemi zową, a nie są,
117 4|           powinowatym skazują, aby je za sprawiedliwe a mądre
118 4|           bezeceństwa, a przywraca je Bogu, jako tej studni, s
119 4| niebieskiej miłości, białagłowa ma je, na imię Diotima, objawiła,