Ksiega

  1 1|             któremu de fundo często mówić i pokazać, jako gdzie który
  2 1|            zle popisać, bo ledajako mówić, zeszłoby sie gdzie indziej,
  3 1|             zwłaszcza, który mądrze mówić nie umiem, ale przed W.
  4 1|          drudzy, panu Myszkowskicmu mówić kazał. A ten hnet powiedział
  5 1| niefortunnie skosztował, trudno czo mówić, i trudno temu człowiecza
  6 1|          każdemu wolno przeciw temu mówić. Kończył przedsię swoje
  7 1|        będzie wolno przeciwko W. M. mówić, tak, jako pan Bojanowski
  8 1|            łatwie każdy najdzie czo mówić; gdzie, kiedybyś to był
  9 1|        przygotowania, bo poprawdzie mówić s prędka, a nierozmyślnie
 10 1|           sie niczyjego strofowania mówić to, czo mi naprzód do ust
 11 1|          miał, a nie umiał łagodnie mówić, jedno s fukiem, a wszytko
 12 1|       rzeczy rozdzielnie racz w. m. mówić, jaki wzrost, jaki kształt,
 13 1|          ten i ów rozśmiał, jął zaś mówić pan Kryski: Iście wdzięczność
 14 1|         wszytko im będzie czo jedno mówić, abo czynić poczną, przystało.
 15 1|         jedno sie chwalić, s piętra mówić, grozić, dziwniej niż Indzie
 16 1|     wyjechał, wnet nie chce inaczej mówić, jedno tym językiem, gdzie
 17 1|            był uajwiętszy rozum tak mówić, abo tak pisać, jakoby abo
 18 1|      podobne łacińskiemu akcentowi, mówić poczęli. I stąd urosła im
 19 1|          trzeba Dworzaninowi mądrze mówić i mądrze pisać, jako ma
 20 1|             gdy o rzeczach wielkich mówić przydzie, aby poważnie,
 21 1|          Ale o tym, iż sie bez żalu mówić nie może, lepiej milczeć,
 22 1|       dostawało, i gruntowniej może mówić. Ale nad wszytko niechaj
 23 2|          gdy cośkolwiek czynić, abo mówić będzie, miał zawdy w pamięci
 24 2|              iżby pomniał s kim czo mówić ma, aby z uczonym o księgach,
 25 2|         wczora.~Ja dalej nic mam co mówić, odpowiedział pan Myszkowski.~
 26 2|  którejkolwiek chocia błahej rzeczy mówić; a byli ludzie, jako w.
 27 2|             przed się, dobrze o tym mówić i pisać umieli; był jeden,
 28 2|         chwastów. Owa ci o ledaczym mówić dobrze i szyroko mogli,
 29 2|            której jest placu dosyć, mówić nie będziesz umiał?~Odpowiedział
 30 2|            chcą też mieć tę wolność mówić i czynić, co sie im podoba,
 31 2|           jego poczciwe te zań będą mówić, te same będą go chwalić,
 32 2|            wszytkim gładce i dobrze mówić umie; a kiedy też zasię
 33 2|              abo mało co nierównemi mówić przydzie, bo tego wszyscy
 34 2|       sprosnych jego obyczajach nie mówić.~Gdyżeś w. m. spomniał,
 35 2|   powiedział, co s.kim dworzanin ma mówić, ale wszytko jest ine.~Rzekł
 36 2|       wszytko wolno było i czynić i mówić, co sie zabaży. Więc czasem
 37 2|             być) przyszedł, mali co mówić, aby sie doma na to nagotował;
 38 2|            potrzebie której zacznie mówić, to on s swoją Sokalską
 39 2|            zda, iż ni o czym lepiej mówić nie umie, jako o tym, co
 40 2|              Zaś pan Myszkowski jął mówić: zda mi sie, żem też czytał,
 41 2|            uderzą, że ten płacz ani mówić, ani pożegnać sie dopuści.
 42 2|            s każdym wiedzieć o czym mówić, a iżby mu zawdy dostawało
 43 2|            w. m. niechciałbyś dalej mówić, więcej stąd pochodzi, iż
 44 2|        najtrefniejszym, a najwięcej mówić, tedy sie więc we wszytkim
 45 2|        przed kim, czasu, jakiego co mówić przystoi.~Rzekł zasię pan
 46 2|      przodek. A tak jeśli sie w. m. mówić nadprzykrzyło, lepiej abyś
 47 2|             nim bość nieznacznie, a mówić mu, otoś zabit niebożę,
 48 2|         Woźnego: Nie ślachetny masz mówić, ale urodzony. A woźny znowu:
 49 2|             cudności nie racz w. m. mówić, boć-em ja już stara. Odpowiedział:
 50 2|           gdy go już minął pan, jął mówić: Bodajżeś sie ty tu do śmierci
 51 2|          aby prawie przeciwna rzecz mówić sie miała, jako, kiedy kto
 52 2|              pocznie sie uskarżać i mówić barwierzowi: panie, podobno
 53 2|           wiązali, i Król J. m. jął mówić, wierę te psy okarmić musiano,
 54 2|         posług namienił, i o niejeś mówić obiecał, wyprawisz. Raczże
 55 2|  ustawicznie s panią Giżycką chciał mówić, a pani będąc wielkiemu
 56 2|          Boga, nie racz w. m. wiele mówić, bo nam barwierz roskazał,
 57 2|             będziesz, jednoby panie mówić nietrzeba i s tym odszedł.
 58 2|            aby za złe nie mieli, iż mówić nie śmie, bo mi prawi -
 59 2|          sie grając, wielkim głosem mówić s sobą, aż sie i wadzić,
 60 2|          niemiał. A ci zasię poczną mówić: ale miły Boże, wzrok masz
 61 2|         śmiać sie nie mógł, ale ani mówić, jedno zdumiawszy sie siedział,
 62 2|          stradny. A Lipnicki jął mu mówić: daj mi pokój, przebóg cię
 63 2|            trzeba, toż dopiro o tym mówić, mali kto co nad kogo, a
 64 2|            trzymać i przeciwko mnie mówić w tym wszytkim, w czym mu
 65 2|             mało co kto będzie mógł mówić. Jedno w. m. w to zaprząż,
 66 3|          rozmowie krotochwilnej tak mówić mogli, cóż kiedy do rozmyślił
 67 3|      Biskupiem czekał każdy, komuby mówić kazano, jeśli panu Myszkowskiemu,
 68 3|           sprośną, ni o kim źle nie mówić, umieć sobie pozyskać łaskę,
 69 3|         każdego, i wiedząc co s kim mówić. Lecz do tego trzeba pięknych
 70 3|            jakom wyszej powiedział) mówić przystoi, a iżby niechcąc
 71 3|        jakoby już dokonawszy więcej mówić niemiał. W tym rzekł tak
 72 3|         Bojanowski niechce dopuścić mówić. Chciałem był powiedzieć,
 73 3|             Diany klęcząc, tak jęła mówić: Święta bogini, która widzisz
 74 3|       poczęły tak z gniewem do nich mówić: A gdzie bieżycie, nikczemni
 75 3|         rozumiem, że mi w. m. dalej mówić nie dopuścisz.~Rzekł na
 76 3|       białymgłowam; tyle, ile o tym mówić chcesz, wolno w. m. niechaj
 77 3|           Myszkowski: Niechcę o tym mówić, jako wielki z białychgłów
 78 3|          polubił; dostanieli mu sie mówić, umie uprząść tak smętną
 79 3|             sie grożą chcieć o nich mówić chcieć sławić, nakoniec
 80 3|         potrzeba, panie Bojanowski, mówić o tym tak spornie, a mieszkać
 81 3|              Jeśli będzie chciał co mówić około miłości, abo pisać,
 82 3|           człowiekiem, kogo miłuje, mówić, zawdy ją od lamentów, od
 83 3|         jedno o towarzyszu swym źle mówić, zwłaszcza, jeśli baczy
 84 3|         Ovidiusa, poczni około tego mówić, jako Dworzanin ma postępować,
 85 3|          dotkliwie o białychgłowach mówić macie.~Odpowiedział pan
 86 4|         Polska dobrze o nim i długo mówić musi, jako o tym, który
 87 4|           iżby śmiał przeciwko temu mówić, a umiał użyć onej nabytej
 88 4|             obawia sie każdy wolnie mówić, a karać tak s przestępków
 89 4|           łaskę, woli pospolicie to mówić, co miło, chocia źle a nieprzystojnie,
 90 4|     nieprzystojnie, niż to, co było mówić przystało. Owa s przyjaciela
 91 4|            mógł wolnie, bespiecznie mówić s nim o wszytkim, a nigdy
 92 4|           być, aby to dziecię miało mówić, ktoreby ludzi nigdy mówiąc
 93 4|            w. m. niż s panem Kostką mówić, tak powiedam, że ta cnota,
 94 4|             tym mogłoby sie szyroce mówić, jako i o żenie, którego
 95 4|        białymgłowam nikt już więcej mówić nie miał.~Odpowiedział pan
 96 4|             było by jeszcze siła co mówić.~Zatym rzekł J. M. pan Maciejowski:
 97 4|            swej dokończywszy, dalej mówić niemiał, powiedział pan
 98 4|        piosnkę o białychgłowach źle mówić, a s panem Kostką wojnę
 99 4|           podobno ciężko było dalej mówić. Przeto ja już ustąpię,
100 4|       naznaczyły, tedy niemasz o co mówić, bo ten już nie będzie tym
101 4|          posłał, abym cię nauczył i mówić i czynić, i dokłada dalej (
102 4|        przeto restropniej on niż ja mówić może.~Rzekł ktemu pan Wapowski :~
103 4|            pan Lubelski w. m. o tym mówić roskazał, niewiem, jako
104 4|            przeciwko rzeczy świętej mówić, a one ganić śmieją. A tak
105 4|       prażen tej pracy, a dalej nie mówić, aż j. m. pan Lubelski kazał,
106 4|        zbraniać o tak zacnej rzeczy mówić, a iż sie czuję być niegodnym,