Ksiega

  1 1|            ciele człowieczym, ktore ona zapali, ogień sie ugasić
  2 1|         dostateczną, i powiem gdzie ona była, a s której przyczyny
  3 1|       przyłożą, wskrzesi sie z nowu ona ich Academia Padewska, ktorąś
  4 1|        przewinienia widziała mi sie ona pirwsza boleść jako nic
  5 1|             iż w każdej rzeczy jest ona skryta moc, a własność pirwowsianego
  6 1|            sprosność obrócić musi i ona szczyrość we wszytkich rzeczach,
  7 1|             daje żywot słowom. Otoż ona trudność, która s słów cudzoziemskich
  8 1|          Toć to jest ono niedbanie, ona szczyrość tak przyjemna
  9 1|         czyni, za czym nie telko by ona piękność zębów zgasła, ale
 10 1|             może. I tak rozumie, iż ona nie trwa dalej, jedno do
 11 2|         jako kto ma gorączkę, iż mu ona gorącość i skażone wapory
 12 2|            to s tym nie rymuje, aby ona, która jest matką wszytkiego
 13 2|          nimi, jako i oto to, kiedy ona człowieka tworzyła, potrzeba
 14 2|              iż już one dymy młode, ona płochość w nim ustała; tak
 15 2|             waży; i ktemu też łaska ona tym sie więtsza widzi, im
 16 2|        sprosne widzą, jednak pachną ona przystojną, a świętą polską
 17 2|            omylił, i nie darmo jest ona przepowieść: Nie każdy pan,
 18 2|             o dobrym panie, którego ona nigdy była nie widziała,
 19 2|            baczeniu, rozsądku wiele ona dzierzała, Jęła go sobie
 20 2|          aby sie o nie starano, niż ona o kogo. Słuchajcież w. m.
 21 2|      zbłaźnił białągłowę), iż też i ona trzecia w też sieć wpadła;
 22 2|             które była wzięła o nim ona pani, widząc, iż go druga
 23 2|            pan wiedział, iż chociaż ona tego nie uczyni, o co ją
 24 2|            smaczniejsza. Jako też i ona druga o pannie, która jeżdzała
 25 2|        nakoniec i s cudności, kiedy ona tej ostatniej chwały nie
 26 2|               J. M. stanąć kazał. A ona: Dziwna rzecz, iż tego J.
 27 2|            owo kto statkiem mówi, a ona wszytką powieścią dworuje,
 28 2|             aboś tego nie soliła? A ona odpowiedziała: Miałoćby
 29 2|           bez niego.~Skoro takowa i ona była co Sobieski uczynił,
 30 2|        zalepić.~Do tegoż też należy ona posługa pana Łukasza Lęnckiego,
 31 3|            wypisane będą, jednak za oną dumą niewierzy temu człowiek,
 32 3|            została przy Pygmalionie ona jego s kości słoniowej.~
 33 3|             ludzi być musi, abowiem ona jej mądra powaga z dobrocią
 34 3|         wszytkich, ku któremu końcu ona co czyni, a kiedy sie dobrze
 35 3|       takowe, jakie są, białegłowy, ona na świat daje. Abowiem to,
 36 3|          swej zachowała. I dla tego ona przez to dwoje złączenie
 37 3|           ludzi pojątrzył, tyle ich ona za jedne godzinę synom swym
 38 3|         miały te królowej słowa, iż ona sierdzitość w ludziach zapalonych
 39 3|           więc czasem z uporu, jako ona dobra pani, która, tonąc
 40 3|        umiała. Abowiem, wiedząc też ona te, którzy sie sprzysięgli
 41 3|      Bojanowski przyznać, iż to, co ona uczyniła, rzadki mężczyzna
 42 3|           zdumieć sie musieli, a co ona nie płakała, to oni za nie
 43 3|           garło jeszcze pierwej niż ona musiał. Co kiedy jej powiedziano,
 44 3|           tę duszę z radością, jako ona do ciebie pędem a s chęcią
 45 3|     uczyniła, mężowi i dzieciom, bo ona ich radość, którą z wyswobodzenia
 46 3|         białejgłowy, (któregoby sie ona za nieszczęściem swym, abo
 47 3|          widzę ja, iż ten srom jest oną przednią cnotą, która jest
 48 3|            a wziąć jej to, co sobie ona mało mniej niż zbawienie
 49 3|        niemały, za którą miłością i ona nakoniec serce swe i myśl
 50 3|        ludzie wobec żałosni byli, i ona zamiłowana para o swym błogosławieństwie
 51 3|          mąż szedszy umarła.~Wolała ona białagłowa wzgardzić tym
 52 3|     Dariusewych, ale wielką myślą a oną sławą, która go podwędziła
 53 3|             nie sprawił, tego jedną ona rzeczą (jako piszą) dowiódł
 54 3|              aby mu posłuszną była; ona, choć była już w ręku, jednak
 55 3|           sie jęła zań. Widziała to ona nieboga wynarzając sie,
 56 3|            przeciw niej miłość, ale ona tej jego przychylności nie
 57 3|             też i gwałtem, czego mu ona zła sługa s chęcią dopomagała;
 58 3|           nim dowiedzieć niemożono. Ona służbista zaślepiona grzechem
 59 3|            nie jest tak wielka, aby ona niebożątko chytrością chłopią
 60 3|          przed nim tuż potkał sie z oną niepodobną śmiałością, której
 61 3|        której mu miłość dodawała, z oną spodziwną chęcią, aby sie
 62 3|     przymiotów miała.~Ale jeśli sie ona Ich Miłościam nie podoba,
 63 3|            chwalę; bo za tym, kiedy ona nikogo uczciwą chęcią swą
 64 3|            złe niemiał, kiedyby sie ona, widząc niemiłość mężowę
 65 3|         wdowie chcesz czegoś, czego ona uczynić nie może. A ono
 66 3|              ale mie serce boli, że ona tego niechęć, czego ja pragnę,
 67 3|            skąd sie znaczy, iż mnie ona nie miłuje podług tegoż
 68 3|     porozumienie. Ja tak mnimam, iż ona mowa pospolita, która jakoby
 69 3|            miłości; owa prosto sama ona przed wiergiem sława nosiła
 70 3|         była, abowiem nie pokazując ona para tego po sobie, aby
 71 3|            miłować pocznie, abowiem ona bojaźń (którą ma jeden każdy,
 72 3|        zbyła go s szyje, bo sie jej ona godzina rokiem widzi. Więc
 73 3|            białegłowy miłują. I tak oną swoją zazdrością, chociaż
 74 3|             mniemanie, iż nie telko ona, której rad służył, ale
 75 3|       zwyciężyć serce swej miłej, i ona cnotliwie to przyjąwszy,
 76 3|           pokazała; tu jednym razem ona, kiedy sie miły najmniej
 77 3|           hnet za kilka dni tak sie ona miłość rozgłosi, iż nie
 78 3|             będzie mógł ani on, ani ona stąpić, albo jakiego najmniejszego
 79 3|      wszytko dać we djabły; dopiero ona miłość zbytnią pokazować,
 80 3| przyrodzenie, także iż sie już była ona miłość rozgłosiła, skutek
 81 3|          paniej, rozumiejąc, że już ona jest we wszem równa Dworzaninowi,
 82 4|          żadnej rzeczy, upiwszy sie ona swowolną swobodą, która
 83 4|            sie w pychę spodziwną, i oną swą nadętą twarzą, srogością,
 84 4|       gruntu, ani wnątrz ujęcia, za oną wagą a ciężarem, który na
 85 4|        zbłędzić nie mogli, i jakoby ona władza, którą mają, rosła
 86 4|             też to moje zdanie baśń ona o Epimeteusie, który dary
 87 4|             ją nazwać mądrością, iż ona wie, rozumie i umie obrać
 88 4|            i ludzkiego dobra, panna ona z nieba, wszytkich inych
 89 4|             im przydaje ozdoby, ale ona sama przez sie nie żywię,
 90 4|             boją i miłują, a którzy oną jego pochodnią sprawiedliwości
 91 4|            czasu wojny cnota, abo i ona cirpliwość, której to jest
 92 4|           sie podobała białymgłowam ona pospolitość a pomieszanie
 93 4|         postanowieniu nalazłaby sie ona trojaka, a ku dobremu spojona
 94 4|          jej nie bronił, iżby też i ona nie miała wodzem być ku
 95 4|            tego przyczyną jest, ale ona chciwość napełnienia żądzy
 96 4|         gwałtowną moc mają, abowiem ona bujność, która sie z młodej
 97 4|           chciwościam uwieść. Bo iż ona w ciele, jako w ciemnicy
 98 4|          cieszą nieme źwirzęta; ale ona ma coś ślachetniejszego,
 99 4|          białagłowa dać może; a już ona tak wiele tego pragnąć będzie,
100 4|         wznieca, doskonale chwalić? Ona wszytki części świata spaja;
101 4|        wszytki części świata spaja; ona przyczyną jest, iż niebieska
102 4|      zwierzchność ziemską sprawuje; ona odwraca umysły ludzkie od
103 4|            studni, s której wyszły; ona żywioły jednoczy, naturę
104 4|           rodzaj w istności swojej; ona rzeczy rosproszone zgromadza;
105 4|            do siebie podobne czyni. Ona jest matką roskoszy, pokoju,