Ksiega

  1 1|      żeby za pokazaniem prostoty swej ludziom pozbył głupstwa,
  2 1|         ani roskoszy żadnej, ani swej własnej chluby, którą sie
  3 1|           iż ku wrodzonej cnocie swej, ku rozumowi, ku czujności,
  4 1|         dostatek rzeczy w głowie swej nie maja. Zatym pan Bojanowski
  5 1|    nieprzyjacielskiej brodzić, a swej nie żałować. Rzekła za tym
  6 1|       niechaj używa sierdzitości swej, a okrucieństwa, starając
  7 1|         nie ścirpi, aby godności swej zatłumionej wyrwać na jaśnią,
  8 1|     srogiej a straszliwej twarzy swej, jaką miewał w ten czas,
  9 1|       tej mierze zabrnie, iż bez swej wielkiej lekkości cofnąć
 10 1| powtarzał, iż dworzanin w każdej swej sprawie, czojedno pocznie,
 11 1|         ją nic wrzeczy o jeździe swej nie myśląc statecznie trzyma,
 12 1|          mowie, jako i w sprawie swej każdej widzian być chce.~
 13 1|         przełamać wedle potrzeby swej serca ludzkie; abowiem to
 14 1|  porządku nie znać, każdy podług swej głowy Rzeczpospolitą stanowić
 15 1|         podobno ostatek w głowie swej ukował, zda mi się, żeby
 16 2|      czegokolwiek oni w młodości swej nie czynili, a twirdząc,
 17 2|       tedy obłędu tego ja inej w swej głowie nie najduję, jedno
 18 2|     kształtem dworzanin godności swej użyć ma.~Powiedział pan
 19 2|  człowiekowi umieć użyć godności swej. l tak rozumiem, iż jako
 20 2|           jedno iż pracować ręki swej nie zwyczaił; tak też te
 21 2|     niechaj umieją użyć mądrości swej, biegłości, wiadomości wiela
 22 2|        powagi przystojnej osobie swej przyłączył i to, iż go s
 23 2|    będzie, odjąwszy od prośby od swej to, coby pana obrazić mogło,
 24 2|      radniej, kiedy mu ją pan ,s swej chęci pokaże, niż jej ma
 25 2|       dworzanin bez obrazy sławy swej odjechać nie może; tedy
 26 2|          pokazuje, iż więcej ufa swej głowie, niż onego rozumowi,
 27 2|          i uczyni wszytko podług swej myśli, s czego potym wiele
 28 2|         jeśliby pan był surowy a swej myśli, nigdy inaczej nie
 29 2|         a bez frasunku gra, a ku swej myśli dworzanina, jakiegoś
 30 2|     takem był wszytko na wybór w swej głowie wymalował, iż potym
 31 2|         nim, którąś był w głowie swej wymierzył, nie hnet w. m.
 32 2|    zwierzyła sie tego towarzysce swej, s tą nadzieją, iż jej w
 33 2|    drugie też aby uczyniły dosyć swej wolej, przez długi czas
 34 2|     wolał, niźliby miał czynić s swej chęci. Nad to niechaj ma
 35 2|     zasię ludzie mają tę korzyść swej nędze, iż sie s nich śmiać
 36 2|         raz, drugi i trzeci onej swej prośby takiemi słowy, które
 37 2|         panowie, czego sie ja od swej wdowy dobrego nadziewać
 38 2|      Carowej niemiał nic inego w swej legacyej, jedno zalecanki.
 39 2|         tak rzeki: Nalazłem ja w swej głowie dwie łatwie drodze,
 40 2|         owo kto około wspaniałej swej myśli powiodą, około dostatku,
 41 2|          nie czekając do gospody swej, której nie wiedział. Owa
 42 2|         kiedy kto przystosuje do swej rzeczy wirszyk jaki, wynicowawszy
 43 2|      którego na ten czas po inej swej potrzebie słał do Florencyej,
 44 2|        podpitego i uprosił go do swej gospody, a tam dognawszy
 45 2|       pan zapomniawszy przysięgi swej, rozumiejąc, że sie miał
 46 3|          gdyby mu co około osoby swej zlecił, usłużyć ma, niż,
 47 3|      jeśli osobniejszej naleść w swej głowie nie będę mógł, niechajże
 48 3| mężczyzna ma to w każdej sprawie swej pokazować, iż jest jako
 49 3|        abo iżby tak długo rzeczy swej nieprowadziła, aż do uprzykrzenia.
 50 3|        gdyż białegłowy nic w tej swej niedoskonałości niewinny,
 51 3|        mądrym regimentem nikt na swej sprawiedliwości nie chramał,
 52 3|        tedy mężczyzna w istności swej nie jest doskonalszy niż
 53 3|      iżby każdą rzecz w istności swej zachowała. I dla tego ona
 54 3|         i pokazuje w tej oracyej swej przyczyny słuszne, jako
 55 3|         małżonek przeciwko żenie swej, jako Kamma pokazała miłości
 56 3|         starać więcej, ani żenie swej, której Argentina imię było,
 57 3|     jeśli sie wam tak barzo chce swej własnej krwie, oto ją macie,
 58 3|         niemają, jednak chęci do swej wolej jest w nich tak wiele.~
 59 3|         które prze krewkość płci swej daleko są łakomsze na uczynienie
 60 3|       uczynienie dosyć chciwości swej, niż kiedy mężczyzna. A
 61 3|         abowiem ten zapomniawszy swej wiary, łotrostwem a niewdzięcznością
 62 3|      żadnej tajemnie na chęci na swej cieszyć sie mogła, jeszcze
 63 3|    lekkiej rzeczy sprzeciwić sie swej chciwości, a niepokusić
 64 3|           o których mężczyźni ku swej chlubie piszą, wołając na
 65 3|           jako wiele białychgłów swej poczciwości. Ale kto zdradził?
 66 3|  usadziwszy sie na to, aby myśli swej uczynił dosyć, by też i
 67 3|      wiernego; jeśli co do sługi swej przerzecze, ta wnet przedarowana,
 68 3|       zdoła. A mimo to, co kto s swej głowy chytrze wynajdzie,
 69 3|     zwłaszcza, jeśliby sie kto w swej rzeczy z bliska przymawiał,
 70 3|         iż dary, które kto miłej swej daje, nie tak lubą miłość
 71 3|          tę, iż podobno w. m. po swej wdowie chcesz czegoś, czego
 72 3|          sromał jaśnie o miłości swej powiedzieć, więc niechaj
 73 3|  obojętnemi, zostawując w rzeczy swej taką dziurę, którąby wyniść
 74 3|       miłość co najbarziej miłej swej pokazał, kiedy niema przyjaciela
 75 3|         laskę, a zwyciężyć serce swej miłej, i ona cnotliwie to
 76 4|        ja ani mogąc być długim w swej mowie, a prowadząc ku końcu
 77 4|       ugruntowawszy oni to już w swej głowie, a dając sie uwodzić
 78 4|      trzeba umieć i czynić dosyć swej powinności a zawołaniu,
 79 4|    sprawiła, bo pirwej to mamy w swej władzej, że możemy widzieć,
 80 4|        wzrusza ć sie i w sprawie swej stanąć musi; hnet oczy chcą
 81 4|         mamy zwać, iż kto podług swej wolej żywie, ale to jest
 82 4|       tego, iż chcą woli a żądzy swej bezecnej czynić we wszytkim
 83 4|          taki porządek uczynił w swej ziemi, żeby tak prawem wszytko
 84 4|         przestał, jakoby, rzeczy swej dokończywszy, dalej mówić
 85 4|      jedno iżeś w. m. w powieści swej każdej rzeczy dotknął, i
 86 4|    pałace i zamki, jako dla czci swej za żywota, tak dla wiecznej
 87 4|        które nietelko szczodroby swej nie tai, ale zwoływa sąsiadów
 88 4|        sam jest, którym człowiek swej powinności dosyć czyni.
 89 4|          uczynić dla czci Paniej swej Dwornej, którą w. m. pogrążyć,
 90 4|       dosyć czyni, kiedy to ma w swej mocy, ile sie nauki tycze,
 91 4|          co dziś czwarty dzień w swej grze pan Wapowski powiedział,
 92 4|    wszelakiego frasunku miłość w swej grze wspomniał, a przeto
 93 4|  osłabiały, iż dusza rospostrzyć swej władzej już nie może, ale
 94 4|       którego rozum przyszedł ku swej zupełnej sile a żywości,
 95 4|        te wszytki rzeczy, jako s swej zamierzonej miary nigdy
 96 4|          drogi trzymać sie w tej swej miłości mają, jednoś w.
 97 4|        spółki, jedno sama jest w swej istności, to dopiero jest
 98 4|       naszczerbienia poczciwości swej może; ale pana Kostczyna
 99 4|        piękności, formując onę w swej głowic tak bez ciała, jako
100 4|         z odjechania od miłej od swej, nigdy nań nie przypadnie,
101 4|      biorąc) dobrze cudniejszą w swej głowie stworzyć i uformować,
102 4|       ubywa, ani przybywa, ale w swej mierze ustawicznie stojąc
103 4|          świecie pięknym rzeczam swej piękności użycza, bo przez