Ksiega

 1 1|           Arcybiskupstwo z wielką swą czcią i sławą wstąpił) był
 2 1| foremniejszą wymacać. A gdy każdy swą powie, tedy obierze Jego
 3 1| powiedział, mając sie pogniewać s swą panną, s kogoby wolał, iżby
 4 1|      mówił, upomniał, który odtąd swą zaczął: Ten świat moim zdaniem
 5 1|         urodzi, iż wchodzi nic na swą własną, ale na pospolitą
 6 1|       nieślachciców, którzy cnotą swą uczynili zacne potomstwo
 7 1| Obaczciesz w. m. jako wnet straci swą gracyą każda rzecz, którą
 8 1|           mówcę chwalono, który w swą rzecz najwięczej czeszczyzny
 9 2|       miała sie na to radą i silą swą nasadzić, abyśmy my tak
10 2|        ludzi męstwo a przeważność swą pokazał, a na oczach co
11 2|    pokazać dworzanin i czerstwość swą i umiejętność. Gdzie by
12 2|        rzeczy, słodząc onę powagę swą, ktorą im szedziwość daje,
13 2|         iżby pohamował w ludziech swą wolą, zwyciężył w tym sam
14 2|        sobie. Ale to już niech ma swą drogę. Jest coś inego, co
15 2|  krotochwili, ku grze myśl i chęć swą przykładając, dowiedzie
16 2|           dobrze, a nie czyni jej swą professyą, a drugą umie
17 2|         tak hnet zasię wstać, a w swą drogę iść, gdy mnie rzeczy
18 2|          jeżdzała s panią sąsiadą swą poczciwość jej wyrządzając.
19 2|          bolało, pomaluczku prawą swą rękę, jakoby co inego czyniąc
20 2|          trefnym rzeczeniem to ma swą osobną wdzięczność, kiedy
21 2|       Parysem (acz i to czasem ma swą gracyą), ale kiedy owo kto
22 2|   Rotmistrz jeden, ciągnąc z rotą swą na granicę, miał nocleg
23 2|            niż ta, której z myślą swą czekał. Dopiero te drugie
24 2|           krakowski, aby ludzkość swą pokazał, ktemu, że pan Giżycki
25 2|         przedsię gra a swar idzie swą drogą, pocznie sie dziwować
26 3|         pokój, poruczywszy władzą swą tako jak przed tym, J. M.
27 3|    skromnie niechaj tego ze czcią swą używa, w czym swoje godność
28 3|       toniej ludzie wielką wymową swą wywadzały. Gdyż tedy mężczyzna
29 3|          ani bacząc prze gnuśnośc swą niebespieczeństwa. Wtąż
30 3|          a bezecny człowiek wziął swą zapłatę, z wielką radością
31 3|         znała kniemu, abo go ręką swą własną zabiła. Nie zaniechałbym
32 3|          dziwne podbijały pod moc swą, jako była Tomiris, carowa
33 3|        kto nieprawdziwą powieścią swą poczciwej białejgłowy sławę
34 3|        ochotniej konać mógł rzecz swą około dwornej paniej, a
35 3|  wymyślona męka, której takowy za swą niecnotę nie godzien, bo
36 3|           jej ojca, który dziewkę swą komuś bogatszemu (za złym
37 3|         łzy tego, kogo Jako duszę swą miłowała) strzymała sie
38 3|          przedsię, ale poczciwość swą zachowała w cale. Co sie
39 3|         barzo szkodzić, pokazując swą powścięgliwość, hojne serce
40 3|           a nauki patrząc, regułą swą, to jest, Philozophią, która
41 3|         pokładając tylekroć białą swą szyję na miłej ręce, a walcząc
42 3|       temu, kogo więcej niż duszę swą miłowała, jednak sie obroniła
43 3|       zbierając pospołu s siostrą swą po polu zioła, gdy sie jej
44 3|        przywiodła zła sługa panią swą do jednej pieczary ciemnej (
45 3|       hnet do wszytkiego i wzięła swą zapłatę. A ciało świętej
46 3|           widzę, iż mało sprawisz swą odpowiedzią. A to ktemu,
47 3|         ona nikogo uczciwą chęcią swą nie zwycięży, nie będzie
48 3|           małżonki szedszy, cnotę swą w cale zachowują, daleko
49 3|        kto prawie miłuje, wszytkę swą myśl, wszytkę siłę i staranie
50 3|      Dworzanina, jakoby on miłość swa znacznie a widomie pokazać
51 3|       widomie białejgłowie miłość swą i uczynić onę sobie skłonną,
52 3|      kształtem Dworzanin i miłość swą pokaże, i wiele sobie łaski
53 3|           tej, którą ulubił, chęć swą pokazać, musi patrzać na
54 3|            gdzie temu, kto miłość swą tajemną mieć chce, skąd
55 3|        pogodę upatrzy, iż go mową swą prawdziwą abo nieprawdziwą
56 3|         widzi, iż kto chce miłość swą tajemną mieć, trzeba sie
57 3|          stara sie o to, aby chęć swa i serdeczną miłość co najbarziej
58 3|           masz przed kim ciężkość swą wynorzyć, jako też zasię
59 3|         gdy masz przed kim radość swą powiedzieć.~W tym powiedział
60 3|          przystał, znowu s chęcią swą wszelakim sposobem popisować
61 4|      władzej a mocy, więc wszytkę swą myśl i staranie na to obracają,
62 4|          w pychę spodziwną, i oną swą nadętą twarzą, srogością,
63 4|        końca, ku któremu był myśl swą obrócił, a zatym będzie
64 4|           łaską naturę człowieczą swą w niebieską naturę przemieni,
65 4|      abowiem dzierży pan Bóg rękę swą i kocha sie w paniech, lecz
66 4|     przydzie, rozumieć to mają za swą rzecz własną, a to ma pochodzić
67 4|         który nieprzyjaciela ręką swą nie zabił; a u drugich narodów
68 4|           co ich, to ich mieć pod swą mocą.~Kiedy tu pan Wapowski
69 4|           której za podbiciem pod swą moc wszytkiego świata godnie
70 4|        tym ludziom, które pod moc swą podbił; naprzód przyniósł
71 4|  rozumiano, wchodzi więc z rzeczą swą w dziwne labirynty, słów
72 4|     cudzej ziemie ludzie ze czcią swą uczcić, uważyć, abo niedostatnie
73 4| naznaczonych przymiotów sam osoba swą używać nie będzie, sobie
74 4|        ludzie do miłości ze czcią swą używają, gdzie by ten Arystoteles
75 4|      pirwszy, na którym ja władzą swą ugruntować będę musiał.
76 4|          zgodne głosy abo dźwięki swą cudność osobną mają, tak
77 4|           i ku niej samej chęć tę swą, którą rozum rządzi, przyłożą,
78 4|         dworzanin używie z wielką swą uciechą, bo wnet s tego
79 4|    nadziewałem się, iżeś w. m. tę swą białągłowę miał stworzyć
80 4|          przypadnie, abowiem miłą swą, to jest piękność one w
81 4|          której wszytki piękności swą piękność biorą, a zatym
82 4|     dobroci nie oddzielona, która swą światłością wzywa i ciągnie