Ksiega

 1 1|            tedy to acz nic niechaj u niego uproszę, żeby mi odpuścił,
 2 1|             kto lata swe najlepsze u niego strawić chciał. A iż ustawicznie
 3 1|               świętobliwości, wzór z niego jednego, jako brał z onych
 4 1|           dni tam mieszkał. A gdy do niego często dworzanie, pan Kryski,
 5 1|         miłujesz, czy być obrażon od niego. Tu każdy patrzał na pana
 6 1|           tak niedbale tańcuje, iż s niego czasem i suknia spadnie,
 7 1|             iż wdzięczność wszytka s niego płynie; zdobi też barzo
 8 1|          czyni, kto łacińskie miasto niego kładzie; chyba kiedy sie
 9 1|          sława na piśmie zawisła i u niego jest w bespiecznym zachowaniu,
10 1|               która jest uczyniona z niego, tak też i uczynki sławne
11 1|        siebie rząd poruczył, a tak u niego sie w. m. wszytkiego domawiajcie.~
12 2|              rostruchanika (iż raz s niego wypił syrop) żadną miarą
13 2|          każdego, kto jedno w dom do niego przyjedzie, chocia czasem
14 2|            tej przyjemności, iżby do niego jeden przed drugim ubiegał.
15 2|             tym obrazić, kiedyby dla niego nie uczynił, nic musiał
16 2|            obrazić poczynają więc od niego stronić, aż ku temu przydzie,
17 2|         skoro to pozna, ma odstać od niego, to dla tego, aby sie nie
18 2|             pan i rozumiejąc, że dla niego wszytko uczynię, roskaże
19 2|         będąc w Atenach, iżby mógł z niego uczynić taran do tłuczenia
20 2|        najwiętsza zgraja, to wnet do niego popędzi; to s nim jako z
21 2|              swe wszytki, nie był od niego tak przyrwan, jako owo od
22 2|        wdzięcznością, a zaraz pan do niego ni s tego, ni z owego chęci
23 2|              i owszem będą wszyscy s niego dworować, szydzić, ani mu
24 2|        niejaką nóg swoich, a tego do niego rzadki kto baczy. Wiem też
25 2|       dobrodziejstwo, które wziął od niego, za które nie raz, ale dziesięć
26 2|      siedział, a panowie niżej około niego, jako siła barzo ludzi pięknie
27 2|            nogę popadł, uczuje podle niego drugi; zganili drudzy i
28 2|          pieniężną winę, jeden podle niego siedząc z żalu mu powiedział:
29 2|      przyszedszy, kiedy każdy gość u niego s tych, których był na obiad
30 2|            Mikołaj podpił, a ktoś do niego niemałą pełną wypić chciał,
31 2|          ludziom wiadomo, jako około niego wielki jest niedostatek.
32 2|             niżby ten chciał, kto do niego mówi. Jako król Alfons Aragoński,
33 2|              pieczętarzem. A król do niego: Dajcie wy sobie pokój,
34 2|             zamek był odzierzał, i s niego wielkie posługi czynił,
35 2|          rzekła jedna zacna wdowa do niego: Zaprawdę żałowałam ja burzo
36 2|    powiedział, którzy przyszedszy do niego w dom, gdy go to tym, to
37 2|              począł płakać, a syn do niego rzekł: Czemu w. m. płaczesz?
38 2|         dajcie, abo już tak wolę bez niego.~Skoro takowa i ona była
39 2|              poganił, abowiem, gdy u niego kilka dni nadzwyczaj z wielą
40 2|           nic pomoc, wszakoż, aby od niego co grzywien wyłudził, powiedział
41 2|         wziął zapłatę. A barwierz do niego: ha chłopie, a więc byś
42 2|        rymowna? a drugi stojąc podle niego rzekł: zgadnę ja, którzy
43 2|              ten czas odszedł był od niego. Przydzie barwierz do oprawowania,
44 2|         złorzeczył. A ci dwa ułoża u niego stojąc, poczną go w rzeczy
45 2|             świecę przyszli zasię do niego śmiejąc sie na umor, a mówiąc,
46 2|             iż umyślnie szedł ten do niego. Co gdy Lipnicki postrzegł,
47 2|           tym przyszedł Poświątny do niego, i uchyci go mówiąc: co
48 2|         chłopu uczynił. S targował u niego parę kapłunów i kazał mu
49 2|              Jakże weźmie kapłuny od niego z ręki, a każe mu przycisnąć
50 2|           wbił gwóźdź w mur, i około niego sznur okręcił, a sam s kapłuny
51 3|          onym trzęsieniem trucizna s niego wyniść miała; ale ani to,
52 3| którybykolwiek niewolnik z miasta do niego uciekł, iż i wolen być miał,
53 3|           piękna, położyła sie podle niego, używając dziwnych przysmaków (
54 3|          żadnej mieć chciała, ani od niego przyjmować listów ani darów,
55 3|              dziewictwo miłe, iż bez niego na świecie żyć niechciała.
56 3|             najwięcej stoi, za nic u niego niebespieczeństwo wszelakie,
57 3|             wiergiem sława nosiła od niego do niej poselstwo, dobrze
58 3|          barzo teskliwą, napisała do niego list, prosząc lamentliwemi
59 4|           końcu. Więc ku przyściu do niego są to, jako proste a bite
60 4|              a łotrostwem w łaskę do niego przychodząc, abowiem taki
61 4|              drogę, wykopawszy około niego zielsko, cirnie, oset, to
62 4|      szafarze te dary, które sami od niego biorą. A tak jako na niebie
63 4|           miał drugiego wydźwignąć s niego. A tak jeśli Książę, abo
64 4|   ustawicznie mieszkać, oddalając od niego ów zawrót, a niestworność
65 4|   zapomniawszy pana swego, i onej od niego danej mądrości, bo ta wielokroć
66 4|            widział, iż pan sam nic z niego nie występuje, i owszem
67 4|              sam, niż piec, który od niego ciepło bierze. Tymże też
68 4|        przyczyną nie będzie (acz bez niego mało abo nie i ciepło i
69 4|     poczciwemu został w tej mierze n niego ochmistrzem, aczkolwiek
70 4|              co najprędzej odstać od niego.~Kiedy tu troszkę umilkł
71 4|            inej korzyści czyniłyby s niego sobie wielką komedyą.~Tak
72 4|          podług tego, jako blisko od niego, abo daleko chodzi, i drugie
73 4|             tej, która już droższa u niego, niż on sam u siebie być