Ksiega

 1 1|      chwalą, tak dzierzał na wodzy swe żądze, iż ani łakomstwa
 2 1|        wielką roskosz, iż kto lata swe najlepsze u niego strawić
 3 1|     upodobania sobie człowieka, ma swe osobne widzenie, i dla tego
 4 1|           o to, aby w czym przodki swe przeszli, a ślachcicewi
 5 1|        kogo natura, abo niebo dary swe rosypie. lako widujemy drugie
 6 1|          kiedy za przyczyną męstwo swe, abo jaki cny uczynek krótkimi
 7 1|  pokrywając naukę ukazowali oracye swe ludziom prościuchno pisane,
 8 1|             a pokazując misterstwo swe gwałtem czyni. A kto sie
 9 1|           podobać, kiedy kto mając swe włosne polskie słowo, zarzuciwszy
10 1|          tam, drudzy sam siedliska swe przenieśli, przyszło i to,
11 1|       łacińskie niektóre miejmy za swe własne. Ręczniki szerokie
12 2|          odszedł, zasadził miejsce swe tak, Jako przed tym panem
13 2|           aby siebie sam, obyczaje swe, i żywot umiarkować, i w
14 2|          dla której ją czyni, lata swe, zawołanie, koniec, ku któremu
15 2|         takim prostakiem, iż garło swe zawiesi na nitce tak w ten
16 2|          tam starzec, aby frasunki swe a nędzę tego świata wybił
17 2|            rozumieć, iż młode lata swe nic rospustnie strawił,
18 2|           cnotliwym człowiekiem, a swe sprawy wszytki aby kierował
19 2|           serce, umysł i tajemnice swe wszytki, nie był od niego
20 2|        tego lekarstwa, jakoby czym swe strapione serce pocieszyć
21 2|             ku czerniłby one słowa swe przystosować chciał, a przedsię
22 2|           barzo starym miał dać na swe miejsce zastępcę syna, i
23 2| zapomniawszy sie i wodzę koniewi i swe drzewo puścił, a dobywszy
24 2|            jest, kiedy człowiek na swe słowa daleko rozną powieść
25 2|            obiad naprosił, miejsce swe zasiadł, chyba stołek przed
26 2|            kiedy poczęli roscięgać swe proporce, przyszło kilka
27 2|           skarżył sie s płaczem na swe nieszczęście, iż mu sie
28 2|      przeto, królu, każ tu pisarze swe spuścić, tym nic nie wadzi,
29 3|           i puszczając też dziatki swe na świat, od których w starości
30 3|      niechcieli. Ale to niechaj ma swe osobne miejsce, tegom ja
31 3|         powinowate i na najwiętsze swe przyjacioły na świecie.
32 3|         miłowały, niż mężowie żony swe. Co kiedy takowego pokazał
33 3|           te białegłowy które męże swe miłują. A co sie tych dotyczę,
34 3|        przeciwko nim, a jedne męże swe, drugie ojce, bracia, powinowate
35 3|            w pośrzodek miedzy ojce swe a męże, s płaczem prosząc,
36 3|        poczęły narzekać na męże na swe, iż tak ganiebną a sromotną
37 3|         one tę drogę, iż i zdrowie swe opatrzyć i przysięgi tym
38 3|         śmiałość wziąwszy, zdrowie swe wcale, a sławę w nie najgorszym
39 3|           dobrze opatrzywszy ciało swe zbroją, i broniami, zdrowy
40 3|      miłością i ona nakoniec serce swe i myśl wszytkę kniemu obróciła,
41 3|        rzeczy, ale stracić wszytki swe mógł ludzie. A przeto dla
42 3|        srogą zwirzchnością wszytki swe namiętności, nietelko oczom
43 3|          patrząc miło, ale i myśli swe o miłym zatracić chciała,
44 3|     popalił. Sromać by sie miał za swe pióro, kto Xenocrata w tej
45 3|          pani barzo drogo poduszkę swe zaceniła, tak powiedział:
46 3|       Bojanowski, prawda musi mieć swe miejsce; teć to są zawołane
47 3|           gniewu widząc być prożne swe staranie, i z bojaźni, by
48 3|            i o mężach, którzy żony swe nad ich wolą dla darów,
49 3|         onę, że też nakoniec serce swe kniemu przychyli? Wszak
50 3|    przystoi, aby każdy z nas myśli swe wszytki i chciwości poddał
51 3|          dusze miłuje, nigdy chęci swe) przeciwko jemu nie odmieniała,
52 3|           trzymają na słowie sługi swe, że ani łaski znacznej,
53 4|            któremu prowadzić myśli swe i sprawy ma, a ten żeby
54 4|        jako jedno bydlę, chciwości swe wszytki na szrot puściwszy.
55 4|    doskonałości przydzie, iż myśli swe uspokoi, hnet za pomocą
56 4|     obyczajów jego wszytcy poddani swe obyczaje formują; ani to
57 4|            mógł we wszytkim zdanie swe powiedzieć.~Ku temu pan
58 4|            iżby i siebie i poddane swe obronić mógł od tych nieprzyjaciół,
59 4|        wszytkiego mógł rospostrzeć swe proporce. Którego to umysłu
60 4|     złożonych, albo uczynionych ma swe siedlisko, ale i dusza nasza
61 4|            napełni takowy człowiek swe żądze, wszytko inaczej,
62 4|          człowiek, który chciwości swe ma na wodzy, a miłuje rozumnie,
63 4|         swego, ku czemu ciągnąć to swe zapalenie może. Przeto gdyż
64 4|          sie pilniej starał, niż o swe własne, jako o tej, która