Ksiega

 1 1|               swych chorób, na takowego człowieka trefić może, który ono wszytko
 2 1|           podania rzeczy ludziom trzeba człowieka wziętego, iżby to, czo powie,
 3 1|                i około upodobania sobie człowieka, ma swe osobne widzenie,
 4 1|            chciał mieć ozdobionego tego człowieka, któregoby miłował. A gdyż
 5 1|       występkiem rozgniewaną twarz tego człowieka, któremum sie ja samemu
 6 1|           niektórzy zasię barzej chwalą człowieka rzezwiego, pracowitego.
 7 1|               jej podoba aż pod obłoki, człowieka niegodnego, nikczemnego,
 8 1|                 ktore zawdy i u każdego człowieka jest we czci, abowiem sam
 9 1|            mierze błąd bywa, a człowiek człowieka nie zaraz poznawa, niewiem
10 1|                 a rycerskiego zawołania człowieka, jeśli namniej w czym naszczerbiona
11 1|               nie włada, tak poczciwego człowieka usty ani chmiel, ani gniew,
12 1|              jej na złość) wszytki tego człowieka poczciwe sprawy ożywa i
13 1|                natura wyprawiła sztukę) człowieka, iżby był jako trąbą głośną
14 2|                jako i oto to, kiedy ona człowieka tworzyła, potrzeba tego
15 2|             złączoną, bo to oboje czyni człowieka wzietego i wdzięcznego u
16 2|              praw, abo z mowy, co sie w człowieka wlewa, bo by sie każdy na
17 2|                 tej jednej rzeczy telko człowieka szacować mieli, abo iżby
18 2|            uczynki na stronę) odkrywają człowieka, jaki jest w sobie.~Niewiem
19 2|          uczynki skuteczne, pokażą wnet człowieka, jaki jest w sobie. Ale
20 2|                 pirwszy dzień usłyszysz człowieka wziętego mowiąc, a nie poznasz
21 2|             jest nam tak własny, iż też człowieka inaczej uczeni ludzie na
22 2|                bo z nędznego a upadłego człowieka, abo tez ze zbrodnia, a
23 2|             jako kiedy więc kto hojnego człowieka chwali mówiąc: To, co ma
24 2|            widzi przed sobą strapionego człowieka, a on nadaremno łaski prosi.
25 2|                 kiedy jest mierne, tedy człowieka, który onego ducha, mierzy,
26 2|             złożony, ten też, jeśli co, człowieka rozśmieszy.~Dziś trzeci
27 2|                 złym położeniem dobrego człowieka skazi, więc iż człowieczeństwo
28 2|            jednego pytano, za jakiegoby człowieka tego miał, kogo na cudzołostwie
29 2|               są najforemniejsze, które człowieka s przodku nakarmią strachu,
30 2|              nie powiedzieć ani takiego człowieka wydać. A to ja - prawi -
31 2|             znać, iżby rad miał takiego człowieka, któryby sie s tym rozumiał.
32 2|                tak wielkiego a sławnego człowieka ku tej drobnej rzeczy spomnię)
33 3|         doskonałości zmierza i dla tego człowieka tworzy, ale nie chciwiej
34 3| niebespieczeństwa. Wtąż też i szalonego człowieka, żaden go niema za śmiałego,
35 3|              Była ta Kamma żoną Sinata, człowieka zacnego w Galacie, a była
36 3|                 co chcą, a niemasz tego człowieka któryby kronikarza w nieprawdzie
37 3|           nieobacznie więźniem gorszego człowieka, niż który s tych jest,
38 3|               wielkim usiłowaniem onego człowieka, którego najwięcej na świecie
39 3|             jest, iż białagłowa, widząc człowieka zacnego, urodziwego, gładkiego,
40 3|              jego nie porzuciła) wydaje człowieka, iż sie sam zna być nie
41 3|                 niewiem, aby co prędzej człowieka wydało, jako kiedy nader
42 3|               postawa tak barzo zgryzie człowieka, iż, aby onego, co mnimał,
43 3|            wszytko oślepionego miłością człowieka ten okrutny zwirz białagłowa
44 3|              dolegliwe a bolesne rzeczy człowieka odkryją, bo ludzie daleko
45 4|           rzeczy lekkie, prozne, a hnet człowieka, który osobę jaką więtszą
46 4|               końcu iście że umysł tego człowieka, który stara sie o to, aby
47 4|               jako powiedam, umysł tego człowieka prowadzi rzecz ku dobremu
48 4|                niecnotliwego na świecie człowieka, któryby sie, gdzieby go
49 4|         kaznodzieja, ale iżby w każdego człowieka te obiedwie cnocie wszczepił.
50 4|        nieumiejętnością, która oszukiwa człowieka, a złe za dobre pokazuje,
51 4|         poświadczają, że władza jednego człowieka barziej jest podług przyrodzenia,
52 4|                siebie nieme żwirze, ale człowieka, którego rodzaj daleko wyższy
53 4|                 rządzone abo od jednego człowieka, abo od pewnej liczby osób,
54 4|           dobrze mówił, iż urząd pokaże człowieka, bo jako beczka, póki w
55 4|            pochodząc, a wykorzeniając s człowieka przyrodzone doległości i
56 4|         królewska, pańska i pospolitego człowieka. Przy tym też i to bych
57 4|            bogactwo pospolicie rospycha człowieka, i uczyni go hardym i upornym,
58 4|              mógł górę Athos na kształt człowieka wyrazić, który to człowiek
59 4|              niemasz na świecie takiego człowieka, któryby sie do wszytkiego
60 4|               wprawować (na co potrzeba człowieka poważnego, wziętego, któregoby
61 4|        wymalował słowy jedne, dzielnego człowieka Achilla, drugą cirpliwości
62 4|                 to więc patrzy, młodego człowieka rychlej pożałuje, niż pogani,
63 4|                 i postępków upodobanego człowieka, czego dworzanin używie