Ksiega

 1 1|       nie widział w sobie, iżby rozum mój mógł być kiedy użyteczny
 2 1|   szczyry umysł, a dobre serce, rozum ostry, nauki wiele, biegłości
 3 1|        iż straci każdy z nas, i rozum, i oczy, gdy w miłość zajdzie.
 4 1|       jest, iżby miał nie tylko rozum wielki, urodę, udatność,
 5 1|      czci, abowiem sam nas tego rozum uczy, iż z dobrych dobrzy
 6 1|         iż miewają niemal zawdy rozum tępy, bywają też niezgrabni,
 7 1|         czo za staranie, czo za rozum, co za fortyl jest, iżby
 8 1|      około czynienia ich, jedno rozum przyrodzony, a prawda mistrzowała,
 9 1|   przyjmował, w czym jakiby był rozum, widzi to każdy. Prawda
10 1|       oni, by to był uajwiętszy rozum tak mówić, abo tak pisać,
11 1|     skoro do kupy przydą, to on rozum niewiem, gdzie zginie, bo
12 1|  doskonale poznać umysł, pracą, rozum tego, kto pisał, abo żeby
13 2|        jest rzecz, mimo wszytek rozum, dziwna, iż szedziwe lata,
14 2|        w której subtylna rzecz, rozum człowieczy chować sie miał,
15 2|       wyniosł rozumy nad ludzki rozum bystremi, iż też wyszej
16 2|  pilnością nie przypatrzy. A co rozum człowieczy, a rozsądek dla
17 2|    stateczna sierdzitość, którą rozum a baczenie wzbudza i rządzi.
18 2|    będzie. Toć ja więcej dać na rozum nie umiem, ani inych regułek
19 2|       poważyć, aby jedno okazał rozum swój a władza, i uczyni
20 2|       kim ją kto wiedzie, bo to rozum pokazuje, iż, jakowego kto
21 2|     chytrości skrytych jest, iż rozum żaden niemoźe być taki,
22 2|    powiedział, będzie to wielki rozum dworzaninow, kiedy to, w
23 2|        nie obrażą, gdzie wielki rozum jego (acz w inych poważnych
24 2| wychodziło; żadną miarą inaczej rozum jego niemógł pojąć, ani
25 2|         ludziom, bo to nie leda rozum, który może rzecz, którą
26 2|   niechciał, mówiąc, iż, kto ma rozum, temu sie do wolej nic dadzą
27 2|     dziwuję – prawi - gdzieś ty rozum podział, a za nie widzisz,
28 3|        przyczyną nie są, iż sie rozum człowieczy ostrzy, i śmiałości
29 3|        Bojanowski, co to był za rozum, który w. m. k temu przywiódł,
30 3|   niewidomych, które jemu przez rozum a łaskę Bażą widome i jasne
31 4|        któryby wypolerował jego rozum, a zjął z umysłu tak jako
32 4|        rozsądkowi, ale nakoniec rozum zwyciężony od chciwości
33 4|     tedy takowi Indzie, których rozum przeciwko chciwości walcząc
34 4|      wahając sie, a w ich ciele rozum s chciwością walczy, i chocia
35 4|     cnocie nieprzyjacielem. Ale rozum ma tyle mocy, iż smysły
36 4|  siedzieć ma. Owa jako powiadam rozum człowieczy ma tyle mocy,
37 4|      końca w człowiecze zgasły, rozum nasz musiał by barzo zemdleć,
38 4|   Pszczoły zasię, prosto jakoby rozum ludzki miały, w takiej czci
39 4|         też kształtem roskazuje rozum chciwości. Więc obadwa te
40 4|       chocia tyle sie ich telko rozum trzyma, abo oni rozumu,
41 4|        Owa przyrodzony i nabyty rozum, ktemu cnota muszą go do
42 4|    część jest, która ma w sobie rozum, a druga, która ma w sobie
43 4|         część, która ma w sobie rozum, na jaśnią w nas wynidzie;
44 4|        im co przykro, umieją, a rozum potym nie rychło tam przystąpi.
45 4|   czyniona. Bo jako przyrodzony rozum za nauką doskonalszy bywa,
46 4|       chciwości, póki gruntowny rozum nie przyspieje, rzędzić
47 4|         są, jedno wiecha na ich rozum, iż s tych łatwie pozna
48 4|       odkrył ten w. m., pokryty rozum, bom to był powinien uczynić
49 4|          abowiem zbytnie rzadko rozum a umiejętność przed laty
50 4|        tak można, iż człowieczy rozum wyszpoci. Otóż kto sie takowej
51 4|        samej chęć tę swą, którą rozum rządzi, przyłożą, tedy sie
52 4|          ale takiego, u którego rozum przyszedł ku swej zupełnej
53 4|        oziębłym sercu, a chciał rozum swój, który w ten czas jest
54 4|   piękność w sobie i ozdobę, iż rozum człowieczy nic piękniejszego
55 4|       aby w miłości miał miesce rozum.~Pan Kryski przedsię szukał
56 4|       starać, a obudzić w sobie rozum, i tym umocnić a ugruntować
57 4|        trzymał, i tą aby szedł, rozum swój wziąwszy za wodza.
58 4|  powiedział) smysłom, a chociaż rozum obiera to, co dobre, i znając,
59 4|        jako tej piękności żaden rozum ogarnąć, żaden język wysłowić
60 4|        Aniołom istność, ludziom rozum, źwirzętom smysły, ziołom