Ksiega

 1 1|     księgi tyka Kastiglio kunsztu onego, który uczynił Ricciardo
 2 1|   przyszli; to tylko powiem, iż z onego Trojańskiego konia nic wyszło
 3 1|        skażeniem natury naszej od onego jeszcze jabłka, którego
 4 1|      grubego dowcipu, iż nie może onego pojąć, tam już nie pismo
 5 1|         poznał, iż daleko jest od onego, czo mnimał by było łatwie.~
 6 2|           nie teraz, ale dawno do onego ostatniego kresu złości
 7 2|          zostanie, a jakoby obraz onego lubego wieku, gdy człowiek
 8 2|            przynosił s sobą wonią onego, co człowiek tegdy czuł
 9 2|         umieli, tak czynili. A iż onego czasu ludzie byli daleko
10 2|         tego nie czynił, tedy dla onego zwyczaju, który wziąl w
11 2|         inym słaby, tedy rękę dla onego zwyczaju, iż robi młotem,
12 2|         dają tak znać ludziom, że onego, czym ich panowie czczą,
13 2|       więcej ufa swej głowie, niż onego rozumowi, kogo słusznie
14 2|           przydzie, to mu wnet od onego być u tego drugiego, aby
15 2|         ubiorem chodzą, zwyczajem onego lewka p. Pępowskicgo, proszę,
16 2|    niczego roście, ale z godności onego, o kim jest. I potym, gdy
17 2|     niebogi, a rozważając sobie z onego listu lube a pełne ognia
18 2|      długi czas łapały przed sobą onego pana, jako dzieci orzechy
19 2|           aby radniej (pomniąc na onego szacha, który chciał legawym
20 2|         na on czas Wilnieńskiego, onego prawego Pana, gdzie Biskup
21 2|     mierne, tedy człowieka, który onego ducha, mierzy, ale gdy wydwarzanie
22 2|     włożyła pod łokieć lewej ręki onego dobrego pana, którą rękę
23 2|        nauczyć sie czego, słuchaj onego nie ubogiego ziemianina,
24 2|      prosząc, aby miał litość nad onego nieboraka krewkością. Biskup
25 2|          ją na ręce kazał zawołać onego sługi i pytał go: A gdzież
26 2|         człowieczy, iżby ten, kto onego studia, ina rzecz usłyszał,
27 2|           na wilka. Pan krakowski onego żałując, a rospytywując,
28 2|       wiatr wyniesiony, kęs jeden onego nie czuł. Owa przespawszy
29 2|      ranił. Słudzy, acz sie mścić onego chcieli, ale, iż nie było
30 2|      królowi barzo przysłużyć, na onego dworzanina, towarzysza swego,
31 2|           wypowiedział. Król hnet onego do siebie kazał zawołać
32 2|        ani ich tam tykał, bo ja i onego Hispana odpowiedzi nie chwalę,
33 3|          iż sie tak widzi, jakoby onego zaźrzały, a zatym mężczyzna
34 3|  wypuściła jakiego słowa, któreby onego obrazić mogło. Ktemu niechaj
35 3|      osobne cnoty w sobie, doszła onego błogo sławieństwa, które
36 3|      wyliczał, co w mężczyznach i onego pirwszego wieku rzadko sie
37 3|    jeszcze za wielkim usiłowaniem onego człowieka, którego najwięcej
38 3|        tego pewniejszy, niż w. m. onego, co pisze Plato in convivio
39 3| lamentliwych piosnek z roskazania onego, który wzdychając tak gwałtowną
40 3|         weźmie, i zaniecha s tobą onego bespieczeństwa, którego
41 3|            I stąd hnet białagłowa onego sie rozmiłuje, a rozumiejąc,
42 3|        zgryzie człowieka, iż, aby onego, co mnimał, że miał w garści,
43 4|         Wapowskiego wziął Pan Bóg onego świętego pana Stanisława
44 4|            a chcąc mieć pożytek z onego wielkiego s panem towarzystwa,
45 4|      zniewolić miał, i umniejszyć onego bytu, który s panowania
46 4|         na każdym miescu, dojdzie onego kresu, onego końca, ku któremu
47 4|      miescu, dojdzie onego kresu, onego końca, ku któremu był myśl
48 4|        nie może, ani dać s siebie onego szczęśliwego owocu, którego
49 4|           aby z niebespieczeństwa onego wyszedł. Wnet tedy takowi
50 4|            ani umieli ludzie użyć onego lostu ku swemu dobremu,
51 4|           daleko człowiek jest od onego środku, gdzie cnota mieszka,
52 4|          urodzić musi. A przedsię onego urodzaju sam oracz przyczyną
53 4|      jakiś piękności, idźmy aż do onego najwyższego gmachu, gdzie
54 4|         imię Diotima, objawiła, a onego nie pomnisz W. M., panie