Ksiega

 1 1|               Maciejowski, Kasztellan Lubelski), gdy ktoś karty wspomniał,
 2 1|            była. Na to powiedział pan Lubelski: Nie tuszę, panie Bojanowski,
 3 1|          księdza Biskupa roskazał pan Lubelski, aby pan Kostka, jako począł,
 4 1|               obrócił sie Jego M. pan Lubelski do pana Wapowskiego i kazał,
 5 1|              przestać chciał, ale pan Lubelski, nie dając nic znać po sobie,
 6 1|            przestał pan Derśniak, pan Lubelski panu Bojanowskiemu swoje
 7 1|             pan Bojanowski, kiedy pan Lubelski przekaziwszy mu tak powiedział:~
 8 1|             torem, jako Jego Mość pan Lubelski naznaczył, tak to powiedam,
 9 1|            zardzewiał.~Rzekł temu pan Lubelski: J. M. nie mogła trefniej
10 1|               muszę. A w. m. M. panie Lubelski proszę, żebyś mi tego przeźrzeć
11 1|     Bojanowski ma ucirpieć.~Zatym pan Lubelski tak odpowiedział: I owszem,
12 1|        Kryskiego. Zatym umilkł. A pan Lubelski powiedział: Nu panie Kostka,
13 1|        trudności zdołać nie mógł.~Pan Lubelski J. M. powiedział tak zatym:
14 1|          domawiajcie.~Zatym rzekł pan Lubelski: Nu, panie Kryski, tę część,
15 1|               dokonał.~Powiedział pan Lubelski: Bądźże w. m. teraz panem
16 2|             krótkim poswarku, gdy pan Lubelski milczenie kazał, powiedział
17 2|             temu, co na mię J. M. pan Lubelski włożyć raczył, tak zdołać
18 2|          wyliczył.~Rzekł tu J. M. pan Lubelski: Mym zdaniem zdzierasz sie
19 2|           Myszkowski.~Rzekł zasię pan Lubelski: Niewiem, byś to w. m. drugi
20 2|               to, że mi już J. M. pan Lubelski milczeć dopuści, czego,
21 2|           odpowiedzieć, ale J. M. pan Lubelski nie dopuścił mówiąc: Dobrze
22 2|             trefiło chodząc w jarmark lubelski miedzy kramy trzej czyści
23 2| Maciejowskicgo, Stryja w. m. M. panie Lubelski, pytanie, który służąc jednej
24 2|          nieprzystojeństwo.~Zatym pan Lubelski powiedział: Co sie więc
25 2|               jakoż gdzieby J. M. pan Lubelski raczył, nalazłby wdy w tym
26 2|                Powiedział tu hnet pan Lubelski: Dobrze w. m. mówisz, panie
27 2|             dadzą.~Powiedział zaś pan Lubelski: I to nie od rzeczy. Ale
28 2|           nadzieję, rzekł ku temu pan Lubelski, iż rzecz w. m. będzie taka,
29 2|         Dersniak trefnował.~Rzekł pan Lubelski: Ba chociaż byś też w. m.
30 3|        formował.~W tym powiedział pan Lubelski: Nuże panie Kostka, radby
31 3|               Tu powiedział J. M. pan Lubelski: Widzi mi sie, iż każdy
32 3|         szaleją, oto gi ma.~Zasię pan Lubelski rzekł: Panie Kostka, nie
33 3|             przejednała.~Rzekł tu pan Lubelski: Powiedz w. m. jako to było.~
34 3|             nie wyznała.~Rzekł tu pan Lubelski: Niewadziłoby, panie Kostka,
35 3|     roskazaniu w. m., Miłościwy panie Lubelski, uczynił (ilem mógł) dosyć,
36 3|           umiał.~W tym powiedział pan Lubelski: Możeć pan Bojanowski s
37 3|              Rzekł tu ktemu J. M. pan Lubelski: Owa co jeszcze pan Kostka
38 3|         zachowa.~Zatym powiedział pan Lubelski: Już ta pani dworna jest
39 3|            Powiedział na to J. M. pan Lubelski: Prawda ma zawdy miejsce,
40 3|               Myszkowski.~Ku temu pan Lubelski powiedział: Doświadszy tu
41 3|               tedy odłóżmy (rzekł pan Lubelski), bo i więcej czasu będzie,
42 3|           mogły. Tego domówiwszy, pan Lubelski powstał, a s nim wszyscy
43 4|           przyjechał; którego gdy pan Lubelski uźrzał, powiedział: Już
44 4|          niżem był obiecał.~Zatym pan Lubelski rzekł w te słowa: Tym więcej
45 4|           Masz w. m., Miłościwy panie Lubelski, to, com ja powiedzieć mógł
46 4|              końca prowadzili.~Tu pan Lubelski powiedział: Nie widzi mi
47 4|             wycirpię, Miłościwy panie Lubelski, abym chytrości pana Wapowskiego
48 4|          uszedł.~W tym powiedział pan Lubelski: Radem temu, panie Kryski,
49 4|               tak, ponieważ J. M. pan Lubelski w. m. o tym mówić roskazał,
50 4|     roskazania nie pełnisz.~Rzekł pan Lubelski: Wierę, panie Kryski, niewiem,
51 4|         cudność.~Powiedział na to pan Lubelski: I wam, panie Lupa, i mnie
52 4|               nie mówić, aż j. m. pan Lubelski kazał, a wszytcy mi jęli
53 4|               domówił, powiedział pan Lubelski:~Zaprawdę, jeśli Dworzanin
54 4|           odpowiedzieć, ale J. M. pan Lubelski uprzedził mówiąc: Niechaj