Ksiega

 1 1|   gdzieby był żyw do tych czasów snadź by był mógł miłością tą,
 2 1|   przynosić roskosz, jakiej nikt snadź wypowiedziećby nie umiał.
 3 1|      trefności miała. Czemu iżeś snadź W. M. więcej folgował, i
 4 1|        ma, tak małego grzechu, a snadź też i mnie tego będzie kiedy
 5 1|     przyść ktemu, bo jakoż w. m. snadź każdemu tu wielką tego chwaleniem
 6 1|       zbytnia pilność szkodzi. I snadź Apelles ganił stąd Protogena,
 7 1|        gdyż takich wiele jest, a snadź im i liczby nie masz, ktorzy
 8 1|           iż uczeni ludzie nigdy snadź przed sie nie biorą chwalić
 9 2|          tej rzeczy, ktora by go snadź s przyrodzenia mierziala.
10 2| Powiedział tu pan Kostka: Moskwa snadż barzo sie w tym mało ćwiczy,
11 2|        szachy nader dobrze umie, snadź i na pamięć je grawa w drodze
12 2|   mnimanie, któreś miał o nim. A snadź będziesz w. m. coś jeszcze
13 2|          dać nie chce, i już tam snadź poczyna stanowić jakąś swoje
14 2|       słów pana Derśniakowych, a snadź wytchnąwszy zdobędę sie
15 2|        kamienne serce poruszyćby snadź były mogły, przedsię dobra
16 2|     żadnej rzeczy nie prosił, bo snadź to jest jej obyczaj (który
17 2|       sie musiał okrutnie śmiać.~Snadź jakiś ksiądz we Włoszech
18 2|   musiano.~A Zębocki nieboszczyk snadź powiedał o jednym skępcze,
19 2|     Aemilianus, używali jej. Ale snadź Sokrates w tym był najosobniejszy,
20 2|         ty ponuro chodząc (jakoż snadź tak chadzał Lanskoruński)
21 2|        rzeczy s tych nie wierzę.~Snadź i to kiedyś było, Rotmistrz
22 2|          obyczaj, i u nas też to snadź pirwej było, że kiedy złodzieja
23 2|        jednego wielkiego pana, a snadź nieboszczyka pana krakowskiego
24 2|     trzeciemu wyrządzili, co sie snadż tak sstalo. Trzej towarzysze
25 2|          podaj sam tej świece, a snadź mu sie nieborakowi co w
26 2|      boso, a o cudzej strawie, a snadź cie –prawi - pan Bóg wysłucha.
27 2|       bez przyczyny uchwalone, a snadź więcej sie w nim zamyka
28 2|          żem sie na nie skarżył, snadź było lepiej dziękować im
29 2|           jako żyw, nie był, ani snadź być może. Wszakoż, kiedy
30 2|          mię to obrażać miało. A snadź w takowym sporze, a poprawowaniu
31 3|   pamięci ludzkiej zawdy żyli. A snadż sie potym ci najdą, którzy
32 3|        temu trudno sprostać mam, snadź by mi łatwiej przyszło uczynić
33 3|          pokryła co takowego, co snadź mnima, iż na nie ludzie
34 3|          chwalić wszystko ine, a snadź ją drugi równą uczyni temu
35 3|       miał; i owszem rychlej sie snadź hydził nimi dla Dariusa,
36 3|         zhołdował. Owa, czego by snadź był mocą a gwałtem nigdy
37 3|         wielkiej wszetecznice, a snadź tym samym mogła mu omierznąć.
38 3|     ocknął by był, ale by go był snadź i palił świecami. Tak dobrze
39 3|          na pamięć nie przyszło. Snadź Książę Mantuanskie na tym
40 3|          człowiek nic dobrego? A snadź źwirzęta leśne lepszy żywot
41 3|          musi być nic dobrego, a snadź nietelko miłości nie godzien,
42 3|       wielkiego osła miłowała, a snadź to była obrała miedzy inemi
43 3|    Dersniaku, prawdę powiedzieć, snadź sie i w. m. samemu i to
44 3|         w tej mierze, nie był by snadź był grzech tak wielki. Ale
45 4|        KSIĘGA CZWARTA DWORZANINA~Snadź lepiej jest, gdy kogo szkaradzie
46 4|     bierze), ale tę cnotę, która snadź miedzy ludzkim na świecie
47 4|         ja tu krótko powiedział, snadź by już pana tak jako którego
48 4|    przezwisko nowe przychodzi. A snadź mogło by sie też to tak
49 4|    zaszedszy w miłość, miłowałby snadź takim kształtem, z jakiego
50 4|          nie powiedzie, i owszem snadź odwodzić ją, a ku cnocie,