Ksiega

 1 1|      mu tego iście życzę, żeby mię sześcią set mil i dalej
 2 1|       jaka chytra samołowka na mię nie była. Na to powiedział
 3 1|      Kostka rzekł: Nagła to na mię M. księże, nielza, jedno
 4 1|        twierdzić M. panie, aby mie, jakom na świecie, miłość
 5 1|    kiedy miłować miał. A jeśli mie kto pyta, dla czegom sie
 6 1|        postawą swoją odwodzili mie od tego, abych nie miłował;
 7 1|    zasic znałem drugie, którzy mie ku miłości barzo ciągnęli,
 8 1|    tego to brzemię raczyłeś na mię włożyć, zrzucić go s siebie
 9 1|    iżem na to nie myślił, samo mię to u wszech W. M. wymówi,
10 1|       opisać chciał, nie telko mie nie obrazi starożytne słowo,
11 1|       ostatku M. panie raczysz mie w. m. pytać, ktoryby mi
12 1|   tknął poniekąd i tego, co na mię w. m. kłaść raczysz, a podobno
13 2|    małe brzemię, które jest na mię włożone; to jest pokazać
14 2|    wątpienie, abym temu, co na mię J. M. pan Lubelski włożyć
15 2|      jako we mnie; więc, kiedy mię ubije szermując, abo pochodzi
16 2|       w. m. stara, przywiedzie mie ktemu, że w. m. Aniołom
17 2|        w. m. uczynił, włożyłeś mie między wielkiego zawołania
18 2|     gębie, a potym powiedaj na mię, co raczysz.~Nie nagorzej
19 2| odpowiedział Africanus: Mierzą mie tacy Rotmistrze, co to są
20 2|        gniewni a nienawiści na mię to mówił. Dał miejsce świadek
21 2|        doma. Zatym Ennius: cóż mie błaźnisz, azaż ja nieznam
22 2|    alem wdy miał nadzieję, żeś mie w. m. za męża uprosić sobie
23 2|    czas będę, i koń, na którym mię zastanie. Rychło potym pani
24 2|  lamentować mówiąc: zdradziłeś mię, barwirzu, pieniążkiś moje
25 2|       woła: Coż sie dzieje, ki mię djabeł tak wsadził; przebóg
26 2|     cie Pana Boga proszę, ktoż mie to, i prze którą przyczynę
27 2|  weźmiecie cześć, dla tegoście mie jednak byli do dworu wyprawili,
28 2|     nie pomnie, ani czuję, aby mie bolało. W tym rzecze chłopiec:
29 2|        miły barwierzu, namniej mie ta rana nie boli, co sie
30 2|      mężatek nie miłuję, a wdy mie Pan Bóg takową raną nawiedził.
31 2|     abyś nie widział. A biedaż mię, odpowiedział im na to,
32 2|   drugie złotych, ba i dalejby mię wyciągnął. Odpowiedział
33 2|     niemiłością swoją uczyniły mię wolnym od miłowania siebie.
34 2|   poczytać będę, nierzkąc, aby mię to obrażać miało. A snadź
35 3|   wczora mówiło, acz wiem, żeś mie już w. m. do niektórych
36 3| Odpowiedział pan Kostka: Jedno mię w. m. drażnisz, a chcesz
37 3|      ta, której służę, s serca mię miłuje i umysł mi swój bez
38 3|       sobie zjednać mógł, żeby mię jaką taką miłością miłowano.~
39 3| krzywda od tych dzieje, którzy mie tą nieustawicznością sławią.
40 3|        iż ja barzo miłuję, ale mie serce boli, że ona tego
41 3|    swym źle mówił, chyba żebyś mię w. m. czego lepszego nań
42 3|        na białogłowę, która by mie miłowała. Więc sie prostak
43 3|      Dworna pani z gruba przez mię wymalowana tak jako tako
44 4|      brzemię włożyćeś w. m. na mię raczył, bo iżem ja powiedział,
45 4|    mógł. I tak powiedam, by na mię przyszło to ochmistrzestwo,
46 4|        mogą, i proszę, abyście mie w. m. s pilnością słuchać
47 4| cielesne panują. Ale gdyżeście mie w. m. na to wyciągnęli,