Ksiega

 1 1|          języka grubość, a obcego piękność pokazał. Nakoniec i s tym
 2 1|           i nauki przyszły, ale o piękność jeszcze to niechaj wisi
 3 1|   powiedział: Iż tych dwu językow piękność na mnimaniu stoi, zda mi
 4 1|          za czym nie telko by ona piękność zębów zgasła, ale i sama
 5 3|     wielka nader chęcią przed nim piękność dzieweczki jednej, ale go
 6 4|      jedno pożądanie piękności; a piękność nietelko ta jest, która
 7 4|       osobną mają, tak iż trojaka piękność jest na świecie, a wszytka
 8 4|         takowej chciwości poda, a piękność, promień dobroci Bożej,
 9 4|          panie, pan Lupa mówi, iż piękność nie jest zawdy dobra, bo
10 4|      sobie nikomu powiedzieć, aby piękność niemiała być zawsze dobra.~
11 4|        tym panom odpowiem, którzy piękność nie zawdy dobrą być powiedają,
12 4|            m. wiedzieć, iż z Boga piękność sie rodzi, a jest nie oddzielona
13 4|      mógłby to tak powiedzieć, iż piękność jest twarz przyjemna, luba,
14 4|            to każda rzecz ta ma i piękność w sobie. A to nad świat
15 4|           tak też zasię mają taką piękność w sobie i ozdobę, iż rozum
16 4|      zabieżeć by sie mogło. A tak piękność wszędzie tam ma miejsce,
17 4|          przyczyna nie jest jedno piękność duszna, a taż jest istotną
18 4|          tego żaden nie mówi, aby piękność białegłowy harde czynić
19 4|       takowej rospusty pewnie jej piękność nie powiedzie, i owszem
20 4|          a towarzystwem, które ma piękność z dobrocią. Ale wiecie w.
21 4|           jego chytają sie za one piękność twarzy, a nie mogąc samej
22 4|     weźrzy, iż to ciało, w którym piękność widzi, nie jest przyczyną
23 4|           onej cudności, i owszem piękność (biorąc ją same), iż nie
24 4|         jest ciało nasze; abowiem piękność tym więcej ma w sobie doskonałości,
25 4|    uczynić dosyć chęci tej, którą piękność w umyśle człowieczym ożywia,
26 4|         należą, a myślą, która na piękność duszną patrzy. Przydzie
27 4|            Przydzie tedy odłączyć piękność od wszelakiej sprosności
28 4|     siebie być ma; i niemniej niż piękność ciała, aby umysł jej, cnotami
29 4|         co dobre, i znając, że ta piękność, którą widzi, nie s ciała
30 4|           aby uważył u siebie, iż piękność a ciało są rożne rzeczy,
31 4|         abowiem miłą swą, to jest piękność one w sercu jako drogi skarb
32 4|      której wszytki piękności swą piękność biorą, a zatym już nie cudności
33 4|          widziała. Jeśliż tedy ta piękność, którą oczyma śmiertelnemi
34 4| wypowiedzieć nie umie. Abowiem ta piękność początkiem jest i studnią,
35 4|          mogły, jako ta niebieska piękność przez sie sama i od siebie
36 4|        przez sie sama i od siebie piękność ma nieprzyrównaną, wieczną,
37 4|         nie odmienną. Taż to jest piękność od najwyższej dobroci nie
38 4|     niebieska, pożądana a istotna piękność mieszka, która w tajemnym