Ksiega

 1 1|       śmiech obróciły. A jeden pan Lupa Podlodowski, któremu sie
 2 1|           księże (odpowiedział pan Lupa) ma ten obyczaj, chwalić
 3 1|       skarać nie raczył.~Zatym pan Lupa powiedział: Widzisz w. m.
 4 1|            za mój występ, jako pan Lupa powieda, pan Bojanowski
 5 1|            o czo spytać. Potym pan Lupa powiedział: Nie dobrze to
 6 1|         panie Kryski (rzekł tu pan Lupa), iż póki naszy Polaczy
 7 1|      Kryski: Nie zda mi sie, panie Lupa, aby w tym nauka czo winna
 8 1|       dosyć będzie.~Powiedział pan Lupa: Podobno to i nazbyt panie
 9 1|           tego więcej ma być panie Lupa, potrzeba ku temu, aby był
10 1|            Kryski, rzekł zasię pan Lupa, iż i muzyka i ine fraszki,
11 1|       przywieść mogł. A tak, panie Lupa, nie odejmuj w. m. muzyki
12 1|         mierze nic dzierżę s panem Lupą, i owszem, tak rozumiem
13 1|   powiedzieć miał.~Zatym rzekł pan Lupa: M. księże, wieczerza już
14 2|    milczenie kazał, powiedział pan Lupa w te słowa: Panie Myszkowski,
15 2|            mają.~Tu powiedział pan Lupa: Toćby nalepiej wyrugowsć
16 2|  Myszkowski: A widzisz w. m. panie Lupa, iż ci starzy, którzy sie
17 2|     człowiekowi staremu.~Rzekł pan Lupa: A cóż to za zabawy, to
18 2|       rzecz najczelniejsza.~Tu pan Lupa powiedział: Takowych dworzan
19 2|           zajedzie, powiedział pan Lupa, chce mi sie tu w. m. troszkę
20 2|            pańskiej nie jedna.~Pan Lupa tak zasię powiedział: Pewnie
21 2|         złym panom.~Powiedział pan Lupa: Trzeba pana Boga o to prosić,
22 4| młodzieniec sszedł s świata. A pan Lupa Podlodowski, iż był starszym
23 4|        siebie wypuszcza.~Zatym pan Lupa tak powiedział: Niewiem,
24 4|         dziwuj że sie w. m., panie Lupa, temu, com ja powiedział,
25 4|     roskazować.~Wtym tak rzekł pan Lupa: Nuże, panie Wapowski, a
26 4|      będzie potrzeba.~Tu rzekł pan Lupa: Cożeś to zaś w. m., panie
27 4|            pan Wapowski: Są, panie Lupa, jedni ludzie na świecie,
28 4|        zdaniem - powiedział tu pan Lupa - niewielki by to pan był,
29 4|          sobie odpocząć, rzekł pan Lupa: Dziwnąś to w. m., panie
30 4|         pan Lubelski: I wam, panie Lupa, i mnie im dalej, tym sie
31 4|         niemogły.~Odpowiedział pan Lupa: W. m. sie tego racz nauczyć,
32 4|      podobno, miłościwy panie, pan Lupa mówi, iż piękność nie jest
33 4|           pan Myszkowski: Gdyż pan Lupa nie chce tego wiedzieć,