Ksiega

 1 Ded|           było, jako za panowania W. K. M. a to zasię nie od szczęścia
 2 Ded|       najdowało. Albowiem gdyś to W. K. M. jął pokazować widomie
 3 Ded|              wiele powinna Polska W. K. M. za tę jaśnie dobrotliwą
 4 Ded|           przypatrując i ja sługa W. K. M. a rozumiejąc, że to
 5 Ded|              wszytko wieldze jest W. K. M. miło, czo kto dla narodu
 6 Ded|         wypisałem rozmowy Dworzan W. K. M. Prądnickie. A iżeś W.
 7 Ded|             M. Prądnickie. A iżeś W. K. M. i Księdza Maciejowskiego
 8 Ded|      ważniejsza być może, posyłam W. K. M. mojemu miłościwemu panu
 9 Ded|            nie mnie by za to, ale W. K. M. dziękować byli powinni;
10 Ded|           powinni; abowiem miłość W. K. M. przeciwko Rzeczypospolitej
11 Ded|       pobudziła, a dobrodziejstwo W. K. M. do tego mi pomogło,
12 Ded|          służby w miłościwą łaskę W. K. M. zalecam. Pisan w Tykoczynie
13 Ded|         sześćdziesiątego piątego.~W. K. M.~Najniszszy sługa~Łukass
14 1  |       świecie bez Ale musimy to znać k sobie przyszedszy, że sie
15 1  |           gdyż ku czemu inemu, a nie k niej skłonne jest jego serce.
16 1  |         zagrał, to zasię przychadzał k sobie i wracał sie do biesiady.~
17 2  |            smakiem powiedać umieli a k rzeczy, słodząc onę powagę
18 2  | zatrefnowania nie obraził, abo chcąc k smaku co powiedzieć, aby
19 2  |             raz jako żyw mówił, hnet k niemu bieży wszetecznie,
20 2  |             szuka, i owszem, gdzieby k czemu przyszło, aby jaśnie
21 2  |              sie z roskoszy, i rzekł k niemu: Niebożę stradny,
22 2  |          czerwonych twarzy każ wasza K. M. poczynić rzędy, było
23 2  |              czas jest, że sie wasza K. M. pomścić możesz tych
24 2  |            tych krzywd, które waszej K. M. czyniono na ten czas,
25 2  |              oto, że mu było coś nie k myśli, rzekł do ubogiego:
26 2  |             nędznik, kiedy przyszedł k sobie, chciał koniecznie,
27 2  |            takiego, co sie barzo nie k rzeczy widzi, a przedsię
28 2  |    podobieństwa, mówienie jakoby nie k rzeczy, upominanie kogo
29 3  |            był za rozum, który w. m. k temu przywiódł, żeś o nich
30 4  |             cnotliwy Dworzanin.~Hnet k temu pan Dersniak tak powiedział:
31 4  |        przyrodzenie pana swego, i to k czemu sie chyli, a podług
32 4  |            jednoczy, naturę spasabia k temu, iż wypuszcza wszytko