Ksiega

 1 1|           polskim gruncie, abo ze dwu polskich jedno uczyni. A
 2 1|      lepszych świadków, bo w tych dwu mowach kszykania niemasz,
 3 1|           tak powiedział: Iż tych dwu językow piękność na mnimaniu
 4 1|          jedno do jednego, abo do dwu człowieczych żywotów, iż
 5 2|      roskoszy, iż, kiedy Bog tych dwu miedzy sobą nieprzyjaciół
 6 2|            aby mu posłał jeden ze dwu masztów, co więtszy, który
 7 2|       prosi. Odpowiedział z onych dwu jeden: Niemasz tu żadnego
 8 2|         przypaść, i wyjąść z koła dwu i trzech, że drudzy nie
 9 2|            on zaraz by z bicia ze dwu jedno uczynił słowo, i rzekł:
10 2|          Słysząc to jeden z onych dwu, rzekł: Ba to – prawi -
11 2|        którego mianować nic chcę, dwu sług swych, którzy tego
12 2|      prawa; a sługa jeden z onych dwu chcąc pana wyżej podnieść,
13 2| Rotmistrzow także jedząc, obaczył dwu czystych mężow przed sobą
14 2|           był mój wielki nierozum dwu psów dla zająca jednej bestyej
15 2|          go dostać możono, ubrali dwu pachołków nieznajomych i
16 2|        gniewali.~Ale i ono tychże dwu panów zaproszenie na obiad
17 2|          jeden s nich: azaś ślep, dwu świec przed nami. Wieręś
18 3|           nic sie nie ulękła, gdy dwu wielkich a zacnych ludzi
19 3|          sie przenieśli, i tak ze dwu narodów jeden uczynili.
20 3|        wyliczał, jako w. m. mnie; dwu telko przypomnię mężczyzn,
21 3|      powiedzieć, ale gdyżem telko dwu spomnieć obiecał, rozumiem,
22 3|           s powścięgliwością tych dwu białychgłów; bo też i Scipio
23 3|     młodej a wrzącej, jaka w tych dwu białychgłowach była, którem
24 3|  kładziesz, że też dla jednej abo dwu białychgłów, którym sie
25 4|       Wapowskiego kolej przyszła, dwu tak osobnych ludzi, jakich
26 4|       dobrze czynienia roście, na dwu rzeczach skoro zawisła,
27 4|        nieumiejętności, s których dwu rzeczy niemal wszytki obłędy
28 4|        spytał: Któryż tedy s tych dwu żywotów, panie Wapowski,
29 4|        przeciwko białymgłowam, we dwu rzeczach (moim widzeniem)
30 4|           sie dusza, przez sprawę dwu smysłów, co w sobie mało