Ksiega

 1 1|      szkodziły, i temu, który miłuje, i temu, kogo miłują. Gdy
 2 1|   prędki do tego jest, iż abo miłuje, abo ma w nienawiści, jako
 3 2|    swego, ani przyjaciela nie miłuje. A Dworzanin, jakom powiedział,
 4 2| widząc, iż go druga tak barzo miłuje.~Począł sie tu śmiać pan
 5 2|    gębę, a toć ja mężatek nie miłuję, a wdy mie Pan Bóg takową
 6 3|     jako nieborak nader barzo miłuje, jako majętności, zdrowia,
 7 3|     której służę, s serca mię miłuje i umysł mi swój bez inej
 8 3|     może popasać, abowiem kto miłuje, stara sie uprzejmie, aby
 9 3|        iż z dusze jedne wdowę miłuję, a wdy żadnej łaski po niej
10 3|    jednaż wola była tego, kto miłuje, s tym, kogo miłuje.~Iście,
11 3|       kto miłuje, s tym, kogo miłuje.~Iście, odpowiedział pan
12 3|     po czym znać, iż ja barzo miłuję, ale mie serce boli, że
13 3|       znaczy, iż mnie ona nie miłuje podług tegoż statutu, któryś
14 3| przestawać na woli tego, kogo miłuje, abowiem jeśliż białągłowę
15 3|     poprawdzie, iż kto prawie miłuje, wszytkę swą myśl, wszytkę
16 3|    obraca, aby sie tej, którą miłuje, podobał.~Ale iż najdzie
17 3|      pospolicie, iż kto barzo miłuje, mało, abo nic mówi. A też
18 3|       s tym człowiekiem, kogo miłuje, mówić, zawdy ją od lamentów,
19 3|     którą ma jeden każdy, kto miłuje, aby białagłowa dla nowego
20 3|       z nim na jednym mieścił miłuje, chcąc kazić przed białemigłowami,
21 3|      go tak wiele białychgłów miłuje) miłować go poczną.~Pośmiał
22 3|  pomniąc na to, iż ją z dusze miłuje, nigdy chęci swe) przeciwko
23 3|       człowiek, kiedy zbytnie miłuje, siła mu sie kroć trefi,
24 3|        abowiem, iż każdy, kto miłuje, stara sie o to, aby chęć
25 4|     chce wiedzieć, i one same miłuje, a temu jest nieprzyjacielem,
26 4|     płacze, jako ten, kto tak miłuje. A tego wszytkiego złego
27 4|  chciwości swe ma na wodzy, a miłuje rozumnie, u mnie jest mało
28 4|     osobno jest od tego, kogo miłuje, wielką mu ciężkość a trapienie