Ksiega

 1 1|    polskie, jako to wolę, iż kto rzecze philozoph niż mędrzec, bo
 2 1|           kto mówiąc o Polszcze, rzecze, patria moja, niźli ojczyzna
 3 2|        przyrodzenia, iż co jedno rzecze, to sie wnet jest śmiać
 4 2|           trefnie, a s prętka co rzecze, chocia też troszkę uszczknie,
 5 2|      łzami prosi, ale też ani mu rzecze: idź z Bogiem, tak sie baczę
 6 2|         wielkim panem, cokolwiek rzecze, każdą rzecz Indzie chwalą.
 7 2|      kiedy na sądzie ostatnim mi rzecze: Redde rationem villicationis
 8 2|        sadu.~Więc i temu, co kto rzecze z gniewu, śmieją sie pod
 9 2|          przyłożywszy, gładce co rzecze. Jako, gdy chłop skrzynie
10 2|          sie obłądził, naprawić, rzecze, chcąc co takiego, co sie
11 2|       około czego drudzy wątpią, rzecze co inego, ale foremnie.
12 2|        pomnie kim barzo małym, i rzecze: by wiedzieć - prawi - co
13 2|         drugimi, a czego chcesz? Rzecze zasię Skotnicki: A ty ktoś,
14 2|           i pomilczawszy trochę, rzecze zaś: Ale moj najmilszy bracie,
15 2| Pukarzewski, obaczy łeb zawity i rzecze półgębkiem, ki djabeł, cóż
16 2|     czuję, aby mie bolało. W tym rzecze chłopiec: prze pana Boga,
17 2|          mu głowę, a Pukarzewski rzecze, miły barwierzu, namniej
18 2|       żadnego światła nie ujrzy, rzecze: A kiegoż djabla jeszcze
19 2|         pocznie mu być niemiło i rzecze: Albom ci ja pijan, albo
20 2|         sie w rzeczy dziwować, i rzecze z nich jeden: I daj go djabłu,
21 2|      wzrok masz jasny, bo patrz (rzecze jeden ku drugiemu) miły
22 2|         co rozumiał w tej nauce. Rzecze ten zasię: Nie trzeba wiele,
23 2| umyśliwszy już, co miał uczynić, rzecze do chłopa: bracie, założyłem
24 2|      białagłowa z uszczypkiem co rzecze, a mężczyzna jej ze sznupką