Ksiega

 1 1|             u ludzi, iż ku wrodzonej cnocie swej, ku rozumowi, ku czujności,
 2 1|         sprawy, i pobudza, zapala ku cnocie tak bojaźnią niesławy, jako
 3 1|           Pisało wiele philozophow o cnocie, dzieląc ją na części, i
 4 1|          ozdobi umysł swoj cnotą, po cnocie nie zda mi sie, aby go w
 5 1|           nowy zwyczaj, który sie ku cnocie garnie, który zwyczaj czyni
 6 3|         wstydem złączony, bo te dwie cnocie białągłowę zbytnie zdobią.
 7 3|       powiedasz) sposobniejszy są ku cnocie, niż białegłowy. Abowiem,
 8 3|              mężczyźni zamków, miast cnocie ich zwierzonych, jako wiele
 9 3| nieprzyjaciele ustawicznie przeciwko cnocie walczą. Nakoniec siła takich
10 3|            głów rodzi, tyleśmy za to cnocie, piękności obyczajom białychgłów
11 3|       gruntownej sie ustawiczności a cnocie zachowa.~Zatym powiedział
12 4|           powinien być posłuszeństwo cnocie, poczciwości i przystojeństwu,
13 4|            prawdę, a przywieść je ku cnocie, ktemu, iż ludzie nieprawda,
14 4|          powiedzie Dworzanin pana ku cnocie, do której cnoty, iż jest
15 4|         sprawiedliwość, żeby te dwie cnocie miasta ozdobiły, i ludzie
16 4|        każdego człowieka te obiedwie cnocie wszczepił. Nad to rozkazał
17 4|          jego być niechce, stawa sie cnocie nieprzyjacielem. Ale rozum
18 4|       utemporowała, nie są kęs jeden cnocie przeciwne, i owszem ją forytują
19 4|              domu pana, skłonnego ku cnocie s przyrodzenia i ze sławnej
20 4|           przymioty nic są przeciwne cnocie, baczeniu, umiejętności,
21 4|              wziętością przywieść ku cnocie pana, musi być starym (abowiem
22 4|              snadź odwodzić ją, a ku cnocie, ku przystojeństwu przywodzić
23 4|          iżby ni o czym inym jedno o cnocie a przystojności myślić,