Ksiega

 1 1| szkaluje, i gani, a wywodzi, iż nikomu w tej ciemności żyć nic
 2 1|         miała, a to twirdzę, iż nikomu barziej uczonym być nie
 3 2|      myśl, iżby lepiej nie ufać nikomu na świecie, aby człowiek,
 4 2|         przyjaźni, niechcę tego nikomu radzić, aby potym tak sie
 5 2|        sie dziwował każdy, a on nikomu; ale mu to z hardości, a
 6 2|         jako drugim, którzy sie nikomu dziwować nie chcą, dając
 7 2|         dziwna rzecz, iż sie to nikomu tu nie trefiło, jedno w.
 8 2|     obiecując poczciwym słowem, nikomu na świecie o tym nie powiedzieć
 9 3|          wiem pewnie, że sie tu nikomu podobać nie będzie. A przeto,
10 3|     obyczaje dzikie niemogą sie nikomu podobać. Takież też chcąc
11 3|      nader dobrze wirsz pisały, nikomu to tajno nie jest. Ale nie
12 3|         w. m. nie zaźrząc sławy nikomu, ani ujmując tego, co jest
13 3|    świadectwem (gdyż ludzie nic nikomu niepodobnego, ani bez przyczyny
14 3|      sie każdą obrazi. A to sie nikomu więcej nie trefia, jako
15 3|        nader tajemnym być chce, nikomu a nikomu nie ufając, abowiem,
16 3|     tajemnym być chce, nikomu a nikomu nie ufając, abowiem, iż
17 4|   gotowy, iż w tym mógł nie dać nikomu przodku.~Nic wspominam na
18 4|       mądrą sentcncyą w radzie; nikomu on źle nie myślił, nikogo
19 4|       Bóg i ludzie brzydzą, ale nikomu więcej nie szkodzi, jako
20 4|      nie umieć tańcować, nic to nikomu nie wadzi, a przedsię wstyd
21 4|    rozdawa. Abowiem cnota nigdy nikomu szkody abo ubliżenia nie
22 4|        Nie daj tego w. m. sobie nikomu powiedzieć, aby piękność