Ksiega

 1 1|     umiejętność. Muzyk też by telko dwie nocie wyśpiewał, macając
 2 1|      zgadzałyby sie na jedno, iż te dwie mowie są najcudniejsze;
 3 1|            jasnej spór trzymasz; te dwie mowie są i piękne i obfite,
 4 2|              jako łatwiej na kobzie dwie strunie nastroić, niż trzy,
 5 2|          ale to mędrszy, który umie dwie nauce, jedne nader dobrze,
 6 2| przyprowadzić, który oddawszy dary, dwie strzałce od Cara, a chustkę
 7 2|            hordzie o tobie, jakobyś dwie głowie nosił na swych ramionach,
 8 2|           Nalazłem ja w swej głowie dwie łatwie drodze, iż w krotkim
 9 2|         uczynili tak, porąbili hnet dwie sosni, a uczyniwszy na nich
10 2|               ten, ksiądz umrzeć, a dwie mi był jeszcze spełnić powinien.~
11 2|            a więc byś też ty chciał dwie oczy mieć w głowie, jako
12 3|             wstydem złączony, bo te dwie cnocie białągłowę zbytnie
13 3|              to miasto jednej cnoty dwie im w. m. dajesz, bo je czynisz
14 3|          płomienistej miłości, całe dwie lecie strzymała sie jednak
15 3|            swemi miłości, to nad te dwie rzeczy więcej nie trzeba.
16 4|             sprawiedliwość, żeby te dwie cnocie miasta ozdobiły,
17 4|         rzeczy bawi, abowiem ten na dwie części rozdzielon w nich
18 4|            powiem. Ciało a dusza są dwie rzeczy, a dusza zasię dzieli
19 4|           dusza zasię dzieli sie na dwie części; jedna część jest,
20 4|           zda mi sie, że Homer jako dwie osobie we wszytkiej doskonałości
21 4|       inaczej wierzył, jedno, że ty dwie niebieskiego rozumu głowie
22 4|            którą oczyma uznawamy, a dwie niewidomych, s których jednej