Ksiega

 1 1|       mogła. A dopiro więcz na owe białągłowę (mowię nie żadną) nader
 2 1|         Przypomnię też i owo, jako białągłowę barzo zdobią piękne zęby,
 3 2|          musi, kto takową zbłaźnił białągłowę), iż też i ona trzecia w
 4 2|          rzekł. Jako jeden chwaląc białągłowę z obyczajów, z dobroci,
 5 2|            życiu, niźli mężczyźnie białągłowę, to dla tego, iżeśmy my
 6 2|       odpowiedzi niechaj uszczknie białągłowę nie tym co wieczną sromotą
 7 3|        złączony, bo te dwie cnocie białągłowę zbytnie zdobią. A do tego
 8 3|         nie chciwiej mężczyznę niż białągłowę, i owszem, kiedyby sie wszytko
 9 3|      Powiedział pan Kostka: Jam tę białągłowę na przykład przywiódł, abyś
10 3|            To mi w. m. jedno jedne białągłowę złą wspominasz, a ja niezliczoną
11 3|          prawdzie, czymby poczciwą białągłowę we złe mniemanie przywiódł.
12 3|      kłamliwą gębą złupić poczciwą białągłowę z dobrej sławy, a wziąć
13 3|            Tak to było: Miłował tę białągłowę, jako i piękną nader i młodą
14 3|            s pomocą onej małpy cną białąglowę udawił, i tamże ją zostawił,
15 3|           księgi, które uczą, jako białągłowę w tej mierze podyść i zbłaźnić.
16 3|        kogo miłuje, abowiem jeśliż białągłowę panem zowiemy, przystoi,
17 3|         tak surową, abo tak chytrą białągłowę, która tej chęci, tej miłości,
18 3|         pocznie, i będzie wyciągał białągłowę na tak niepodobne rzeczy,
19 4|           dołożę, aby dworzanin tę białągłowę, którą sobie upodoba, miał
20 4| nadziewałem się, iżeś w. m. tę swą białągłowę miał stworzyć ludzcejszą
21 4|        Jako i owo, obłapi poczciwą białągłowę ten, kto ma sam żonę, nie
22 4|    nietelko targnie sie ręką na tę białagłowę, którą umiłował, ale i siebie