Ksiega

 1 Ded|  wszytko wieldze jest W. K. M. miło, czo kto dla narodu polskiego
 2 1  |       mało bacznym na łaskę W. Miło. a zwłaszcza, że też oto
 3 1  |      iż czo jednemu jest barzo miło, to drugiego barzo mierzy.
 4 1  |       zgadza, iż mu to wieldze milo, czo sobie upodobał, przeto
 5 1  |    nanieś podziwieniem patrzyć miło. A tak ja o tych nie mówię,
 6 1  |     nim nie było; a zasię jako miło patrzyć na owego, który
 7 1  |         mowię nie żadną) nader miło patrzyć, czo ją człowiek
 8 1  |       cudności, dziwnie na nie miło patrzyć. Takowąż gracyą
 9 1  |      tylekroć miało mu być ono miło, czoby kto ku jego chlubie
10 2  |       na myśl to, co tak barzo miło wspominać, a nie inaczej
11 2  | słodkiej powieści jego każdemu miło słuchać. Toć to zabawy są
12 2  |     wyrozumieć wolą królewską: Miło. Królu - prawi - wszytek
13 2  |     Kostka zatym: Prawda jest, miło. panie, iż pan Bojanowski
14 2  |      pan Kostka: Wierę niewiem Miło. panie, jakoś to w. m. białymgłowam
15 2  |       pan Myszkowski: Też mnie Miło. panie barzo mało, abo nic
16 3  |       to, nacz im było patrząc miło, ale i myśli swe o miłym
17 3  | wiedząc one przypowieść: gdzie miło, tam oczy pilnie sie przypatrują,
18 4  |        pospolicie to mówić, co miło, chocia źle a nieprzystojnie,
19 4  |        dzieje, a zasię jako mu miło, gdy co dobrze.~Odpowiedział
20 4  |       przykre, bo dla tego, co miło, czyni człowiek to, co nieprzystoi,
21 4  |        powinien, acz w tym, co miło, nierówno sie człowiek rychlej