Ksiega

 1 1|         prawej drogi, a dowcip i baczenie jego, tak w kunście, jako
 2 2|     długim rzeczy doświadszeniem baczenie i rozsądek człowieczy doskonalszy
 3 2| podchodzą i wywracają rozsądek i baczenie. A dla tego zda mi sie,
 4 2|        nie dzieląc na rozsądek a baczenie jego puściło. Rzecz tedy
 5 2|      poczciwych. Otoż mieć w tym baczenie, a wiedzieć gdzie, i o co
 6 2|       sierdzitość, którą rozum a baczenie wzbudza i rządzi. I takoważ
 7 2|     kiedy będzie miał w sobie to baczenie, ten dowcip, że pozna, co
 8 2|       trzeba na taką rozmowę; na baczenie w. m. to puszczam.~Rzekł
 9 2|         czyni tego żaden, kto ma baczenie, aży z ubioro miał sędzić,
10 2|          gdzie będzie miał dobre baczenie, którym sprawując sie podług
11 2|         każdego, ktoby w to mógł baczenie trefić.~Rzekł tu pan Bojanowski:
12 2|     pochwalisz w. m. jego rękę i baczenie, które umiało tak dobrze
13 2|         ile mi pokaże moje błahe baczenie, postaram sie, abych tu
14 2|     prosić aby w tej mierze miał baczenie na poczciwość i powinność
15 2|      czynił, prosił go, aby miał baczenie na to, że wżdy jego sprawą
16 2|     więtszą siłę, więc musi mieć baczenie na czas, na miejsce, na
17 3|        mieć dowcip wielki, dobre baczenie, nie być hardą, zawisną,
18 3|      pani mimo swoje przyrodzone baczenie, którym sie we wszytkim
19 3|  uczynili zacny pogrzeb. Wielkie baczenie było tej białejgłowy, iż
20 4|     częstokroć nicuje rozsądek a baczenie człowiecze, a by nic gorszego