Ksiega

  1 1|        naprawi.~Jakoż jaw tej mierze s Plutarchem dzierżę i powiadam,
  2 1|        pochwałę, nie szedł milczkiem s świata, jako nieme zwierzęta
  3 1|      Dworzanina uczynił, wziąwszy go s ksiąg Gropha Balcera Kastigliona,
  4 1|      włożyć-em nie chciał, jako hnet s przodku około gier (bo prooemium
  5 1|            wszeteczeństwo francuskie s pany swoimi; a przeto tego
  6 1|        lepiej, a zwłaszcza że on też s Cicerona wziął to inaczej.
  7 1|             etc. czo Kastiglio wziął s Platona i s Kommentarza
  8 1|          Kastiglio wziął s Platona i s Kommentarza Marsilii Ficini
  9 1|              te miejsca w autorzech, s których czo wziął Kastiglio,
 10 1|        wszyscy jednego czasu n dworu s sobą nie byli, abowiem nie
 11 1|         wszakoż wszyscy ci znali sie s sobą pospołu, a chociażby
 12 1|            którychem przestąpił, nie s Kastiglionem człowiekiem
 13 1|             powiem gdzie ona była, a s której przyczyny urosła.~***~
 14 1|           pańską, twarz wdzięczną, a s której nicześ inego sędzić
 15 1|             szkołą rycerskich ludzi, s któremi żył, nie jako pan
 16 1|            któremi żył, nie jako pan s sługami, ale jako ojciec
 17 1|             sługami, ale jako ojciec s syny, mając s tego wielką
 18 1|            jako ojciec s syny, mając s tego wielką roskosz, iż
 19 1|              Biskupstwo Chełmskie, a s tego na Arcybiskupstwo z
 20 1|            mego, wyliczać te, którzy s księdza Maciejowskiego szkoły
 21 1|           rad czego nauczył. Wiec iż s takowy cli gier siła jeden
 22 1|     przystąpiła, iżby sie pan Kryski s poczynania ich wymówić nic
 23 1|         tobie będzie, niż komu inemu s tego sie zedrzeć. Tobie
 24 1|             I rozumiem, że sie W. M. s swoją źle nie popiszesz!
 25 1|           natury człowieczej me jest s to, aby skończone doskonałości
 26 1|             abowiem chlubiąc sie oni s pięknej postawy, s kilku
 27 1|           sie oni s pięknej postawy, s kilku łagodnych słów swojej
 28 1|           niechęć, żarnowe, poswarek s panną miewali u siebie za
 29 1|           ale pewnie przyczynę jedne s tych, ktore tak przyjemny
 30 1|             troszkę głębiej w miłość s tą nadzieją, abym ja też
 31 1|             podobno wedle przyczyny, s której uroście, raz bywa
 32 1|            obruszyła, nie wiem jeśli s czyich plotek, czy sie jej
 33 1|      powiedział, mając sie pogniewać s swą panną, s kogoby wolał,
 34 1|           sie pogniewać s swą panną, s kogoby wolał, iżby urosła
 35 1|              przyczyna gniewu, jeśli s siebie, czy s panny:~to
 36 1|          gniewu, jeśli s siebie, czy s panny:~to dla tego, iżbyśmy
 37 1|              którymby kto królestwie s tych mieszkać chciał, i
 38 1|             nie pirwej, aż sie każdy s powieścią swoją odprawi,
 39 1|              mógł, bo zaprawdę każda s tych ma w sobie dosyć krotochwile.
 40 1|             abyś W. M. obrał jednego s tych panów, a jemu to roskazał,
 41 1|              w mej głowie nie było i s tego zaprawdę radbym jakokolwiek
 42 1|            na mię włożyć, zrzucić go s siebie ani mogę, ani chcę,
 43 1|              iżby lepiej jakąkolwiek s tych namienionych gier wziąć
 44 1|   przygotowania, bo poprawdzie mówić s prędka, a nierozmyślnie
 45 1|           sie najbarziej podobają, a s tem przestawać, czo mi sie
 46 1|           który jeśli namniej sstąpi s tej drogi, którą szli przodkowie
 47 1|              ziarnu, ktore wypuszcza s siebie, i takie je czyni,
 48 1|         niemal zawdy są podobni tym, s których idą, i częstokroć
 49 1|      urodzenie, chcę, aby był jednym s tych fortunnych, to jest,
 50 1|          niechaj będą dwa na dworze, s których żaden nie popisał
 51 1|            drudzy, którycheśmy sobie s przodku nizacz nie mieli,
 52 1|              mu sie nie chce zgadzać s pospolitym zdaniem, przedsię,
 53 1|             tego musi, aby miał hnet s przodku dobre mnimanie ten
 54 1|             aby był widzian, ten sie s cnotą fałszywie obchodzi,
 55 1|          umiał łagodnie mówić, jedno s fukiem, a wszytko o wojennych
 56 1|          najmiększa jego pierzyna, a s przyłbice najsmaczniejszy
 57 1|             abo wdy rozmową sie jaką s pannami bawił, a każdy raz
 58 1|               a wespołek ze zbroją i s tym wszytkim, czego w. m.
 59 1|              czci, a ze sławy, która s poczciwego potu płynie.
 60 1|     pewniejsze, niż to któreby o nim s cudzych ust wyszło. A przeto,
 61 1|         wydają, aby sie pokazali, iż s panów idą, którym i tego
 62 1|            naprzód, aby umiał dobrze s każdą bronią tak pieszo,
 63 1|              także ubrano jako i on, s takowąż bronią jako i on
 64 1|            powiedam, kto w czynieniu s kim zapomni sztuki, ten
 65 1|           nie darmo, bo do czynienia s kim pieszo wielekroć to
 66 1|         rzecz, którą pocznie, czynił s takim baczeniem, żeby mu
 67 1|   krotochwile, tańcu i inych pociech s chęcią pomoże, a uchodząc
 68 1|          począł, ani ustąpił namniej s prawej drogi, a dowcip i
 69 1|             kto w czym wystąpi, a da s siebie zły przykład, jako
 70 1|             w. m. powiedział, iż sie s tym ludzie rodzą, a doskonałości
 71 1|              tak widzi, iż który sie s tym szczęściem rodzą, iż
 72 1|           nie u ledakogo, ale prawie s początku u czo najlepszych
 73 1|             Alexandra Wielkiego hnet s przodku od A. B. C. począwszy,
 74 1|             tak przystoi, jakoby sie s tym urodzić miał. Acz mu
 75 1|           człowiek tak z mową jako i s sprawami namniej sie nie
 76 1|          stronę zasię, kiedy sie kto s czym łamie, a jakoby gwałtem
 77 1|    niedbaliwie tańcuje, a mówiąc czo s kim, abo żartując wrzeczy
 78 1|             tak niedbale tańcuje, iż s niego czasem i suknia spadnie,
 79 1|             niedba, iż dopuści spaść s siebie szacie, abo w nogawicy
 80 1|              umie jedno sie chwalić, s piętra mówić, grozić, dziwniej
 81 1|       wymyślone, gdzie każda potrawa s cukrem, bo słodkość prędko
 82 1|             to pierno, to kwaśno, to s chrzanem, to s cebulą, a
 83 1|            kwaśno, to s chrzanem, to s cebulą, a rzadko słodko,
 84 1|               iż wdzięczność wszytka s niego płynie; zdobi też
 85 1|           Owo usarz, gdy z drzewem a s tarczą na koniu siedzi,
 86 1|             będzie u wszytkich ludzi s podziwieniem osobny, i będzie
 87 1|  staropolskie z Bogarodzice słowo, a s czeskim jakim gładkim słówkiem
 88 1|         piękność pokazał. Nakoniec i s tym na plac wyjedzie, że
 89 1|              pożycza na jego miejsce s cudzego języka, a miasto
 90 1|          telko tego nie ganię, kiedy s tak podobnego naszej mowie
 91 1|             Otoż ona trudność, która s słów cudzoziemskich roście,
 92 1|            rad wiedział, który język s tych wszytkich, ktore z
 93 1|           wymienił, jest najpirwszy. S tego tedy narodu, kiedy
 94 1|            dobrze uczyni, iż pożyczy s czeskiego języka rychlej,
 95 1|             wedle swego zdania obrać s tych drugich łatwiejsze
 96 1|         pruskiem kaszubskiem słowem, s ktorych sie więc śmiejemy,
 97 1|           zaraz też i przezwisko ich s nimi przyszło, bo je towagliami
 98 1|             m. pytać, ktoryby mi sie s tych językow, ktore s słowieńskiego
 99 1|            sie s tych językow, ktore s słowieńskiego poszły, najcudniejszy
100 1|             nie z zwyczaju rósł, ale s prawdziwego rozsądku, wszytki
101 1|             a nabytej uczyć sie musi s ksiąg i zwyczaju. A tak
102 1|          człowiek to, czo mówi, mówi s chęci. Lecz mówiąc o obojgu
103 1|         Dworzanin na wybór wszytko a s tą powagą mówił, rzadki
104 1|            ale o rzeczach żartownych s kunsztem, a wszakże, aby
105 1|             podać ludziom słodkiego, s prosta, a nie dwornie mówiąc,
106 1|           kochasz, przcstrzeżesz ich s tego, czo złe, bo im to
107 1|    białagłowa ubierze i uchędoży tak s prosta, a bez wymysłów,
108 1|               kiedy sie trefi, iż ją s przygody ukaże białagłowa,
109 1|       przygody ukaże białagłowa, nie s chęci; abowiem tak rozumie
110 1|           sprawić, kiedy ktożkolwiek s słuchania jej przyszedł
111 1|     szalonego. A gdzieby mi przyszło s takiemi o tym mowić, starałbym
112 1|               tak sławny hetman, ale s przyrodzenia okrutnik wielki,
113 1|         umrze, bo, co śmierć wszytko s ciałem poźrzeć chciała,
114 1|          wszytki, oratory, historyki s pilnością wielką, trzeba
115 1|    krotochwilnego przydać może i sam s tego doma pociechę weźmie.
116 1|              światu nic ukazuje, aby s siebie nie uczynił śmiechu,
117 1|            sobie, aby umiał, abowiem s przyrodzenia każdy z nas
118 1|    rzemięsłem (jakoż barzo im dobrze s sobą) najdowały sie w mym
119 1|            ich sławne, ktore uczynki s siebie same godne są czci
120 1|             czci i chwały dla cnoty, s ktorej pochodzą. A jako
121 1|             w tej mierze nic dzierżę s panem Lupą, i owszem, tak
122 1|              pan Kryski miał zedrzeć s tego, a nie nauczyć nas,
123 2|         przyrodzonym błędzie, co sie s ksiąg pokazać może, zwłaszcza
124 2|              pokazać może, zwłaszcza s komedyj, w których jako
125 2|             lata precz bieżąc, biorą s sobą wiele człowieczego
126 2|            nie sama, ale przywiedzie s sobą wszytki niedostatki,
127 2|              kwaśną), aby brał zaraz s sobą i pamięć tych wszytkich
128 2|            bacząc nic, iż odmiana ta s nich pochodzi, a nie s czasu.
129 2|            ta s nich pochodzi, a nie s czasu. A zasię przywodząc
130 2|    przychodząc on na myśl, przynosił s sobą wonią onego, co człowiek
131 2|              z rostruchanika (iż raz s niego wypił syrop) żadną
132 2|              niż te dzisiejsze: wnet s królem Aleksandrem, abo
133 2|              królem Aleksandrem, abo s królem Ludwikiem Węgierskim
134 2|               ale gdy człowiek jedno s tycli przyjmie, tedy i drugie
135 2|   dolegliwościam poddała, (bo sie to s tym nie rymuje, aby ona,
136 2|             im pomocz towarzystwa, a s nimi pospołu nastać, tak
137 2|             łatwie każdy poznać może s tych rzeczy, które nam zostawili,
138 2|            które nam zostawili, jako s pisma ich, z budowania,
139 2|        jeździe na wozie, nosić łóżko s sobą,cowszytkonic nie wadzi,
140 2|         pożytku i wczasu, który jest s tego, już to tak w obyczaj
141 2|            utrafione rospuściwszy, a s krogulcem cały dzień, więcej
142 2|          dobrze, a teraz barzoby sie s tego śmiano. A przeto niechaj
143 2|            chłopięta, dziecka, ledwe s powicia wyszły, a już wiedzą
144 2|       dworzan i inych zacnych ludzi, s których każdy chciał wiedzieć
145 2|              widzi, bo każdy rad sie s tym popisuje, co rozumie
146 2|       przyszedł kiedy, bo poprawdzie s przyrodzenia to ma każdy
147 2|          nigdy od siebie rozny.~Lecz s tych wszytkich swych godności
148 2|        główna cnota, wszakoż tak sie s sobą wszytki cnoty poplotły,
149 2|          Stądże owo jest, iż sie nam s podziwieniem podoba mąż
150 2|      chwalebnego, i owszem składając s siebie, a czemu inemu przypisując,
151 2|             ma przyść ku niemu. Otoż s takową przestrogą niechaj
152 2|              na ubiór złoży, aby sie s sobą dobrze zgadzały; wechterowie
153 2|          ostatnie, iż człowiek będąc s przodku chciwy, aby wiedział
154 2|       rozmowy przydzie, iżby pomniał s kim czo mówić ma, aby z
155 2|              spomnieć przydzie, tedy s taką przestrogą, jakoby
156 2|             chlubić chce, ale iż tak s trefunku w powieści to przyszło,
157 2|              mężny i sierdziły, jako s każdą bronią dobrze umie,
158 2|           dobry pan, by był pomniał, s kim mowi, nie dopuścił by
159 2|            aby pomniał przed kim sie s czym popisuje, i z jakim
160 2|          pokazował, co umie, abo sie s nimi kosztował o płatną.~
161 2|            umieć, byśmy w Witemberku s kusznierzmi szermować nie
162 2|            sie nie sromał, co ludzie s podziwieniem za dobre mają.~
163 2|             z wygrania cześć mała, a s przegrania siłna sromota.
164 2|           nikąska niechciwym, aby go s tych fraszek, iż je dobrze
165 2|        zbytnie w muzyce kocha, kiedy s kim mówi, a iż w mowie trefi
166 2|         szermować uczył, na potkaniu s towarzyszem, chocia tam
167 2|         przyścia, jedno ta, żeby sie s tym popisał. A przeto w
168 2|              miejsca, to ludzi tych, s ktoremi będzie, a nad wszytko
169 2|     Myszkowski, ale niechcę, aby sie s nich ludzie śmiali; w gmachu
170 2|          muzyki. Takowa tedy roskosz s samego słuchania muzyki
171 2|            ine a ine myśli, przynosi s sobą i to co chwalić, i
172 2|      nieprzyjaciel wnet temu, kto go s czego upomina. Owa wiek
173 2|       wszytcy być w panu Janie grabi s Tarnowa Kasztellanie Krakowskim,
174 2|          swej przyłączył i to, iż go s słodkiej powieści jego każdemu
175 2|             pomyśli drugi sobie, źle s tym kuńsztować, nic masz
176 2|           sie W. M. panie Myszkowski s pracej, nie iżbyś w. m.
177 2|              powiedać. Ale, iż ja tu s poruczenia J. M. księdza
178 2|         Myszkowski: Nie kładę sie ja s tymi tam równo, wielkie
179 2|          dworzanin (chocia by go też s przyrodzenia ta tam rzecz
180 2|            rzeczy, ktora by go snadź s przyrodzenia mierziala.
181 2|         niemo, jako więc owo drudzy, s których twarzy to znać,
182 2|     najwięcej uczynił dobrego, które s ciemności na światło, z
183 2|              drugi, co sobie poczyna s panem jako z bratem; abo
184 2|              i wda sie w rzecz, jako s tym, s kim by żył za jednego.
185 2|             sie w rzecz, jako s tym, s kim by żył za jednego. Abo
186 2|            mu przydzie być na pokoju s panem, jeśli inego czasu
187 2|          wszetecznie wda sie w rzecz s swym panem, jako pan, abo
188 2|              abo jeśli odpowie, tedy s kwaśną postawą, a barzo
189 2|            drugi człowiek tak trefny s przyrodzenia, iż co jedno
190 2|             jako onemu osłowi, który s panem tak chciał igrać,
191 2|            radniej, kiedy mu ją pan ,s swej chęci pokaże, niż jej
192 2|            barzo podobni, bo też oni s pany swemi obchodzą sie
193 2|            iż panowie radzi sie wiec s takiemi w rzecz wdają; ale
194 2|            które mogłyby sie jednemu s przykra na nie wejźrzawszy
195 2|           wszytko podług swej myśli, s czego potym wiele sie złego
196 2|       nieposłuszeństwa a wykroczenia s kresu szkoda, wielka za
197 2|      odprawiło, co spólnego ma sługa s panem, jako sie w tym sługa
198 2|            wszyscy społem używamy, a s panem nie tak często wdać
199 2|          nikim wdawać, jedno wszytko s pany; gdzie go zaźrzy, na
200 2|            wnet do niego popędzi; to s nim jako z rodzonym w gadki;
201 2|             znać, iż nie może, jedno s panięty. Ale kiedy Jego
202 2|            niechce tej powagi złożyć s siebie, aby sie też s chudemi
203 2|         złożyć s siebie, aby sie też s chudemi wdawał, a zdamy
204 2|             we zbroi powiedają barzo s nią źle. Radbym ja wdy wiedział,
205 2|              a uchowaj Boże, aby nic s przyszłą niewolą polską.
206 2|              ludzie więc pospolicie, s tych zwirzchnich rzeczy
207 2|            kto sobie ze czterech abo s pięci barw pospołu dał suknię
208 2|            starają, aby bieretek był s ferety, s piękną zaponą
209 2|           aby bieretek był s ferety, s piękną zaponą i s pióry
210 2|            ferety, s piękną zaponą i s pióry barw rozmaitych; więc
211 2|            ubioro miał sędzić, a nie s praw, abo z mowy, co sie
212 2|  odpowiedział pan Myszkowski, abyśmy s tej jednej rzeczy telko
213 2|      Wapowski) mimo uczynki a słowa, s czegoby jeden drugiego człowiek
214 2|  pochutnywanie sobą, abo co takiego; s tych tedy rzeczy wielekroć
215 2|            nie przemówi, jednak znać s postawy łeb barzo głupi.
216 2|        zachowanie a spólna przyjaźń, s kim ją kto wiedzie, bo to
217 2|             sobie przyjaciela obrał, s kim za jednego żywie, takowy
218 2|        najdować. Zawdy to tak ludzie s towarzystwa, jakiego sie
219 2|             do podobnej sobie rzeczy s przyrodzenia jakoby rada
220 2|         trzeba na to mieć pilne oko, s kim przyjaźń zacząć.~Rzekł
221 2|         trzeba sie dobrze rozmyślić, s kim w tak gruntowną przyjaźń
222 2|             w nierozdzielnej miłości s sobą, nakoniec jeden drugiego
223 2|           jeszcze ktemu będą mieć co s przyrodzenia, abo z biegu
224 2|      przyrodzenia, abo z biegu nieba s sobą spólnego. A nad wszytko,
225 2|         nastroić, niż trzy, żeby sie s sobą zgadzały. Przeto niechaj
226 2|              i zawołania; a iżby sie s tymi radniej wdawał, którzy
227 2|           gryść. A sam też, kiedy go s czego upomioną, aby to w
228 2|              iżem nie powiedział, co s.kim dworzanin ma mówić,
229 2|           wygrał, czego ja nie telko s frasunkiem, ale i ze wstydem
230 2|              a zaraz pan do niego ni s tego, ni z owego chęci nic
231 2|         słowa, i owszem będą wszyscy s niego dworować, szydzić,
232 2|          mnimaniu, które w. m. o nim s powieści tak wiela ludzi
233 2|          jest, kogo sobie za co hnet s przodku ludzie wezmą, i
234 2|              mężnym, jednak w żadnym s tych przymiotów nie był
235 2|           nie mogło, aby byli mówili s sobą, białagłowa rospalona,
236 2|            sie tego towarzysce swej, s tą nadzieją, iż jej w tym
237 2|     białychgłow, otworzyła ten list, s którego wyrozumiała nader
238 2|            czaczu. Co wszytko urosło s pirwszego mnimania, które
239 2|        Kochanowskiego; wszyscyśmy je s podziwieniem wielkim chwalili
240 2|             dał, twirdząc, iż nie to s przodku przed nim stało,
241 2|         czasem zajdą w takie rzeczy, s których sie wypleść nie
242 2|       wszytki trefności. A gdy takim s poczciwemi białemigłowami
243 2|            wszytko sie sobie śmieją, s podziwieniem sie kochając
244 2|          nałaje, słów szkaradnych ni s tego, ni z owego nasadzi,
245 2|            też jeden drugiego strąci s scheda, wepchnie w błoto,
246 2|          natury człowieczej nie jest s to, aby zawdy w tym, w czym
247 2|           być widzian, ale iż to tak s trefunku przyszło, abo czyja
248 2|           wolał, niźliby miał czynić s swej chęci. Nad to niechaj
249 2|           żeby tykał i tego i owego, s czego mógł by się drugi
250 2|          której zacznie mówić, to on s swoją Sokalską na plac,
251 2|            jakiej przydzie, hnet sie s tym wyrwie, jako raz goniąc
252 2|             radzę, aby co najbarziej s tego schodził, a gdzieby
253 2|             czym sie dobrze czuje, a s czego rozumie, że ma być
254 2|             rada czyni, iż sstępując s kolebki ukaże czasem troszkę
255 2|             przysiągłby drugi, że to s trefunku, a nie z umysłu.~
256 2|        któremuś w. m. poczekać kazał s wtóra prawdą, aż byś był
257 2|            którzy poznawszy sie dziś s tobą, a chcąc sie tym co
258 2|       zgodzić, każdemu przystosować, s każdym wiedzieć o czym mówić,
259 2|            rozśmieszyć, pod czas te, s któremi będzie, aby nietelko
260 2|            niemasz, ani było, bo sie s tym człowiek urodzić musi;
261 2|               zwięzliwie, trefnie, a s prętka co rzecze, chocia
262 2|              nauki, a pan Bojanowski s przyrodzenia dziwnie dobrze
263 2|        rozśmieszyć te pany ze mnie i s pana Bojanowskicgo dworując,
264 2|            bieglejszy; wszakoż, abym s siebie złego przykładu ku
265 2|          myśli. Jakoż człowiek ma to s przyrodzenia, iż pragnie
266 2|             gdzie sie chowa jako sie s prędka wyrwie, iż człowiek
267 2|           korzyść swej nędze, iż sie s nich śmiać nie przystoi,
268 2|              jest niebespieczne. Owa s takimi telko kunsztować
269 2|             weźmie, czym zatrefnuje, s tejże rzeczy ważne słowa
270 2|              owemu powiedzieć, który s kradzieży, abo s fałszu
271 2|               który s kradzieży, abo s fałszu dostał wszytkiego.
272 2|         mierzy. Patrzcież W. M. jako s tej jednej rzeczy, iż wdowa
273 2|            stateczną przyganą, druga s pomierną chwałą, trzecia
274 2|             sali na pałacu papieskim s towarzystwem swym na ten
275 2|              my wątpimy. A gdy każdy s tych, którzy słuchali nachylał
276 2|   zastanowiwszy sie troszkę podniósł s prędka oczy ku jednym ze
277 2|              rękę, kazał, aby mu kto s Polaków, co tam byli, na
278 2|           przetłumaczał. I uźrzawszy s prędka Costa, pytał zaraz,
279 2|              umie Jego M. pan grabia s Tarnowa Kasztellan Krakowski,
280 2|            co za niesława domowi ich s tak nikczemnego syna urość
281 2|     przyjaciele, weszli w radę, coby s tym czynić, nakoniec po
282 2|           ani myślcie. Zatym pospołu s przyjacioły szedł i wziął
283 2|              pożył, a potym, gdy koń s nim przeskoczył szranki,
284 2|            barzo wiele było, a konia s nim ledwe ułapiono, i to
285 2|             o pannie, która jeżdzała s panią sąsiadą swą poczciwość
286 2|             miejscu i przed kim kogo s czego sztrofuje, by zasię
287 2|              przy sobie dworu swego, s którym świetnie okazać by
288 2|        ramionach, a dla tego mój pan s tym leda jakim poselstwem
289 2|        zasnął. Potym gdy sie on gość s powieścią odprawił, Patricius
290 2|         patrzał pirwej chwilę jakoby s podziwieniem na księdza,
291 2|          urbinskie radziło sie, coby s tą ziemią czynić miał, którą
292 2|           bodł gi, żeby szedł, a koń s nim wspak, aż ku domowi
293 2|        wydali byli pieniądze wszytki s pospolitego skarbu tak iż
294 2|     najgorsza, którą ja sam w drodze s Krakowa do Wielkiej Polski
295 2|         stanąć mają, wielki frasunek s tego mam, iż też ciało moje,
296 2|              gałęzi trzymam. A jeden s tych, którzy leźli, rzekł:
297 2|         rozną od tych, które widamy, s tych nowo nalezionych wyspów
298 2|               Owa jednego czasu grał s nią przed królem portugalskim
299 2|               i prędko wyrwała mu ją s podręcza, a zaraz i lewą
300 2|               krótkim, zwięźliwym, a s prędka rzeczeniu zawisła.
301 2|       przykrszego niż słowy karania.~S tych tedy trefności, które
302 2|              najsubtelniejsza, która s słowa abo rzeczy dwuwykładnej
303 2|            na nic z okna, radził sie s panem Koniuszym a s panem
304 2|              sie s panem Koniuszym a s panem Oboźnym, coby za rząd
305 2|           Białobocki zgoła rzekł, iż s tych czerwonych twarzy każ
306 2|             rocech przy przyjacielu, s którym ani do gospody ssiadając
307 2|             kiedy każdy gość u niego s tych, których był na obiad
308 2|              nie chłop jakiś szalony s koszem i zamącił wszytkę,
309 2|             też, gdy kto umie wyrwać s ksiąg co takiego, co u ludzi
310 2|        kształt tego też drugi Biskup s Krakowa do Biskupstwa poście
311 2|             on czas, kiedy sie jeden s naszych frasował na rostrucharza,
312 2|             tę, której czekał, jakoż s przyrodzenia każdemu z nas
313 2|              z obyczajów, z dobroci, s cnoty, nakoniec i s cudności,
314 2|         dobroci, s cnoty, nakoniec i s cudności, kiedy ona tej
315 2|             Ślachcic jeden florencki s familiej Strozzi wywołanym
316 2|           familiej Strozzi wywołanym s Florencyej będąc wskazał
317 2|   przyjacielem swym, co kupcy czynią s swojemi pieniędzmi, bo oni,
318 2|              bitwie siadł do stołu i s nim wielka liczba Rotmistrzow
319 2|            królowi francuskiemu, gdy s księstwa urlieńskiego wstąpił
320 2|         chcesz, powiem na cię, jakoś s Siedleckim a s Korzbokiem
321 2|            cię, jakoś s Siedleckim a s Korzbokiem grał żorawka.
322 2|             mając zachowanie wielkie s pany Karwickiemi (którzy
323 2|             iście dzierży, to niemal s przyrodzenia mają, iż sobie
324 2|            sumę pieniędzy chciał sie s Polski do Śląska wynieść,
325 2|         uczynię, bo bym sie jednak i s czego więtszego w. m. nie
326 2|               mając sie umywać, zjął s palców kilka kosztownych
327 2|     pierścienie już począł zdejmować s palców, ściągnął on dobry
328 2|        kiedyś żebraka miał był kazać s pieniędzy zabić, na co tamże
329 2|           powie, iż ja żadnej rzeczy s tych nie wierzę.~Snadź i
330 2|           ale zamek był odzierzał, i s niego wielkie posługi czynił,
331 2|            takiego, co sie zda, żeby s prostoty pochodziło. Jako
332 2|          tablicę, gdzie święty Piotr s świętym Pawłem namalowani
333 2|             przed drugim skarżył sie s płaczem na swe nieszczęście,
334 2|              cie proszę o kilka rózg s tego drzewa, abym je wszczepił
335 2|            gdy nigdy żadnego za stół s Królem siedzenia nie omieszkał,
336 2|             ludzi pobił) radził, aby s Krakowa nie wyjeżdżał, powiedając
337 2|             czas, kiedy owo Bakałarz s skarbu miał umrzeć: A prze
338 2|             m. niewiesz, iż bakałarz s skarbu barzo niemoże, niezła
339 2|            Siła jeszcze tych miejsc, s których trefne rzeczenie
340 2|           zawisła niewiem, aby dalej s tych opłotków, w które jest
341 2|       odpoczynąć mogę, niż sie w. m. s tej części, którąś nam około
342 2|           człowiek ułowi. A oboje to s tychże miejsc wziąć sie
343 2|          krakowskiego Szydłowskiego (s którym pospołu s Prus po
344 2|      Szydłowskiego (s którym pospołu s Prus po dokończeniu wojny
345 2|             żałując, a rospytywując, s tymli sie urodziła, czyjej
346 2|       częstując chodził, ustawicznie s panią Giżycką chciał mówić,
347 2|         krakowskiego, iż pan Giżycki s pana dworuje i hnet pana
348 2|       ostrzegli. Także pan krakowski s przodku sie gniewał, ale
349 2|          pana Kaspra Zebrzydowskiego s panem Krysztophem Krupskim,
350 2|              Co gdy pan Zebrzydowski s panem Krupskim sprawił,
351 2|         najął furmana, abo u którego s panów Rad na odwóz wyprosił
352 2|           niemałą biesiadę, dworując s tych, którzy sie o ten żart
353 2|     najforemniejsze, które człowieka s przodku nakarmią strachu,
354 2|           jako wzajem Skotnicki Lula s Pukarzewskim, zacni dworzanie
355 2|     pocieszył. Owa tego lamentu było s pół godziny, nakoniec jął
356 2|     przeklinaniu uprosił wdy jednego s nich, iż szedł, gdy dnieć
357 2|        roskazał. Przyda potym słudzy s pacholęciem nie rychło (
358 2|               ponieważ pana ich jest s to, że sie sam wyzdrowiawszy,
359 2|            barwierz roskazał, abyśmy s tego w. m. upominali. Także,
360 2|              panie mówić nietrzeba i s tym odszedł. Przydzie czas
361 2|              grając hnet jeden spadł s stołu, iż mu i pieniądz
362 2|          spać. A ci dwa niedługo też s sobą grając, gdy obaczyli,
363 2|         grając, wielkim głosem mówić s sobą, aż sie i wadzić, przyczytając
364 2|              przed sie grają i mówią s sobą, jakoby barzo dobrze
365 2|          możecie? Odpowiedział jeden s nich: azaś ślep, dwu świec
366 2|              nami. Wieręś ty podobno s pieniądzmi zaraz i wzrok
367 2|              izbie sam czynić, szedł s nim pospołu. Także mówiąc
368 2|            on umiał, umie; i jest go s to, że cię nauczyć może.
369 2|       takiego człowieka, któryby sie s tym rozumiał. Wnet dobry
370 2|            znowu co takiego trefnego s czarnoksięskiej nauki uczynić,
371 2|       uczynił pan Stanisław Lipnicki s Włostowa, dworzanin króla
372 2|            mówiąc odwiązał mu powróz s szyje, a pieniędzy do dalszego
373 2|          wymyślić może, biorąc żarty s tych miejsc, s których i
374 2|          biorąc żarty s tych miejsc, s których i trefne powieści;
375 2|              Padwici chłopu uczynił. S targował u niego parę kapłunów
376 2|               a przeciwko tej wieży, s tamtej drugiej strony była
377 2|        założyłem sie ja o te kapłuny s towarzyszem mym, który powieda,
378 2|              kiedym sie miał spotkać s tobą, kupiłem oto sznur
379 2|         obiema rękoma sznur do muru, s tej strony wieże zaszedszy,
380 2|           niego sznur okręcił, a sam s kapłuny chyłem burą w one
381 2|             tego była, ponieważ sama s siebie niemiała czynić nic
382 2|              będzie chciał Dworzanin s tych niedostatków sztrofować
383 2|           podjąć; abowiem ci panowie s tak osobnemi przymioty stworzyli
384 2|              też nie inaczej dzierżę s przeszłych słów jego.~Powiedział
385 2|          sobie, niechajże je acz nic s tym prawem niosę, jako i
386 2|        nieprzyjaciele pan Bojanowski s panem Dersniakiem nieśmieli
387 3|             a istotną długość stopy, s tej dopiero stosując, jako
388 3|              jako sie który członek; s którym rymować mógł, doszedł
389 3|        kształtem każdy mądry obaczyć s tej trochy słów może, co
390 3|            sie, iż każdy pan wypuści s potocznej służby tak osobnego
391 3|            wobec bez Ale podobała, a s którejby kształt sie brać
392 3|           wszytkich cnót i obyczajów s pięknością złączonych niemasz,
393 3|            jeszcze nieco tego wieku, s których wziąć by sie wzraz
394 3|            przy Pygmalionie ona jego s kości słoniowej.~Naprzód
395 3|         Abowiem białejgłowy nie jest s to tak, jako mężczyzny,
396 3|        zabawić każdego tego, kto sie s nią w rzecz wda kiedy, uważając
397 3|          osobę każdego, i wiedząc co s kim mówić. Lecz do tego
398 3|         stateczną. A przeto musi ani s tej, ani z owej strony nie
399 3|           niewstydliwie nie mówi, bo s takiego bezmiernego bezpieczeństwa,
400 3|              i samy mówią i słuchają s chęcią, kiedy kto źle przed
401 3|             zabawić, umiała obrać co s którą osobą (jakom wyszej
402 3|              w tym co pocznie, muszą s podziwieniem chwalić wszystko
403 3|           aby każdy postępek jej był s pokorą, a ze wstydem złączony,
404 3|            druga, która poważna jest s przyrodzenia, wiele przysporzy
405 3|      przyrodzonemu baczeniu nabytcgo s ksiąg rozumu potrzeba. A
406 3|            Plato wielki Philozoph, a s pisma jego znać, że niebarzo
407 3|          ktemu, jakoby ich nie miało s to być, żeby s siebie samy
408 3|             nie miało s to być, żeby s siebie samy dobrze czyniły.
409 3|              i drzewo wypuści czasem s siebie taki owoc, który
410 3|          rodzą na świat przygodnie a s trefunku. A iżby to była
411 3|              niewieście a na męskie, s tych poznasz, kto ma co
412 3|              niewieścim, a męskim, a s tych miałem uznawać, kto
413 3|         naschwał nie przygodnie, ani s trefunku takowe, jakie są,
414 3|           przyczyny, czerniłby jedno s tych naschwał, a drugie
415 3|          jako ze dwojga tych rzeczy, s ciała a z dusze, wynika
416 3|          jedno ślachetniejsze niż co s tego dwojga to jest człowiek,
417 3|            to jest człowiek, tak też s tego złączenia dwojga osób,
418 3|            pewnie musiał. A dla tego s przyrodzenia parami to chodzi,
419 3|          doskonałości, iż białagłowa s przyrodzenia każda rada
420 3|              rzeczy dobrej, to jest, s prędkiego a bystrego rozumu,
421 3|            prawdziwe męstwo pochodzi s statecznego namyśla, gdy
422 3|             Wspomina święty Hieronim s podziwieniem niektóre swego
423 3|           mogli, a tak co chcecie to s nim czyńcie, chcecieli go
424 3|         podobno widzi pan Bojanowski s panem Dersniakiem, ale w.
425 3|            ma przyczynę słuszną zyść s tego świata, to jest, mając
426 3|        umrzeć miała, wzięła truciznę s takim sercem, s tak wesołą
427 3|             truciznę s takim sercem, s tak wesołą twa rżą, iż i
428 3|          mężowie mogą, dobrze by sie s niemi działo; ale one niebogi
429 3|          nakoniec, jako ich nie było s to, aby przeciwko mocy i
430 3|              nasadziła (bo ten napój s trucizną pomieszan był)
431 3|       zapłatę, z wielką radością idę s tego świata, abym nalazła
432 3|            onym trzęsieniem trucizna s niego wyniść miała; ale
433 3|         żywot, który mnie jako barzo s tobą był słodki, tak zasię
434 3|           jako ona do ciebie pędem a s chęcią bieży. To mówiąc
435 3|            nie chciano. A ktokolwiek s tej niewolej do domu sie
436 3|            ważył do Barbaryej jechać s tym sercem, abo tam zginąć,
437 3|  Odpowiedział pan Kostka: Pewnie nie s frasunku, bo poczciwe jej
438 3|              Także Trojanie, częścią s potrzeby, częścią też widząc
439 3|           sabińskich, miał co czynić s sobą oganiając a odgryzając
440 3|              telko nad Sabiny nic, a s tymi była najwiętsza walka,
441 3|              miedzy ojce swe a męże, s płaczem prosząc, aby mieli
442 3|     wspominać sobie, iż dzieci nasze s tych sie porodziły, którzy
443 3|             my nieszczęsne porodziły s tych ojców, którzy pomordowali
444 3|              męźe, nakouicc niektóre s nich trzymając dziatki na
445 3|            oni dwa królowie, Romulus s Tatiusem s sobą sie wieczną
446 3|         królowie, Romulus s Tatiusem s sobą sie wieczną przyjaźnią
447 3|              sprzysiężenie Katiliny, s czego sie tak często Cicero
448 3|           panu Bojanowskiemu podobno s panem Dersniakiem najbarziej.
449 3|       Lubelski: Możeć pan Bojanowski s panem Dersniakiem, ba i
450 3|          jest, ktorzy w. m. słuchamy s chęcią. A tak nie ustawaj
451 3|           króciuchno, a dla tego sie s tym (chociabych mógł) szyrzyć
452 3|          kiedy usłyszały białegłowy, s tak zelżywego edyktu gniewem
453 3|           przybiegły wszytki pospołu s sługami i z niewolniki (
454 3|           obruszeni byli) do muru, a s taką ochotą pomagały obrony
455 3|             nas zasię skryć chcecie, s którycheście raz wyszli.
456 3|           podlejsze. A gdziebym miał s to czasu wyliczyć wszytki
457 3|           świeży, kilka ich na harcu s konia zbodzie. A to, co
458 3|     niewierzy, a surowie aż do bicia s nią sie obchodzi, najwięcej
459 3|         nieopuszczając nic na stronę s tych rzeczy, których do
460 3|        przywiódł. Ale ktokolwiek sie s tego buci, prawdziwieli
461 3|         Abowiem, jeśli to nieprawda, s czego sie drugi chlubi,
462 3|        gorszego człowieka, niż który s tych jest, co w piekle mieszkają.
463 3|            niemogła, ale ani rozmowy s nim żadnej mieć chciała,
464 3|          dała, abo iż na weselu szła s nim, jako i s kim drugim,
465 3|            weselu szła s nim, jako i s kim drugim, w taniec. A
466 3|          koniec wzięła, to jest, aby s sobą w małżeństwo przyszli;
467 3|         śmiała, ale z ustawicznego a s ciężkiego płaczu mógł znać
468 3|              nieszczęsne małżeństwo, s którego wszytcy ludzie wobec
469 3|              na każdy niemal wieczór s swym miłym pospołu na osobne),
470 3|      niewczasów i niebespieczeństwa, s czego miał przyść ku nieśmiertelności,
471 3|            Więc sie my dziwujemy, iż s tą dumą strzymał sie od
472 3|          przypatrzy, niema co czynić s powścięgliwością tych dwu
473 3|             wspomniał; abowiem jedna s tych trzymając pod srogą
474 3|           miłej ręce, a walcząc sama s sobą i przeciw temu, kogo
475 3|           baczą, iż co w nich samych s tysiąca razów raz sie trefi,
476 3|       zdradził? mężczyzna; kto zabił s pieniędzy? mężczyzna; kto
477 3|        Mantuańskim zbierając pospołu s siostrą swą po polu zioła,
478 3|             ale iż miał zły człowiek s to siły, mocą a biciem wszytkiego
479 3|        dowiódł, tak że rostarchana i s płaczem wielkim wróciła
480 3|             który dla związania ziół s sobą była wzięła, aby sie
481 3|     Sebestyana dosyć, i każdy jakoby s powinności tam wchodzi),
482 3|          zataił sie był. A tam będąc s nią pospołu, jako ten, który
483 3|               czego mu ona zła sługa s chęcią dopomagała; ile mocy
484 3|              sie tego mu nie oddali, s pomocą onej małpy cną białąglowę
485 3|            nie był tu jeden, któryby s suchemi oczyma odszedł do
486 3|            oko, iż ta, której służę, s serca mię miłuje i umysł
487 3|             zdoła. A mimo to, co kto s swej głowy chytrze wynajdzie,
488 3|         panie Bojanowski, powiedasz) s krewkości żeńskiej barziej
489 3|         który król mógł sobie wojsko s takich ludzi sposobić, którzy
490 3|             zwalczyć, wyjmując, żeby s takiemiż też bić sie temu
491 3|             A co więtszego, Salomon, s którego mądrością niczyja
492 3|             ludzi w wielkiej miłości s sobą, abowiem, iż nie widział
493 3|           przywykły. Ale gdzieby kto s nią dwornie, bacznie, a
494 3|              nikogo miała, ktoby jej s serca życzył i służył, a
495 3|              a miłość, jako ją każdy s prosta rozumie, żadną miarą
496 3|          wola była tego, kto miłuje, s tym, kogo miłuje.~Iście,
497 3|         krzywdzie weźmie, i zaniecha s tobą onego bespieczeństwa,
498 3|          ludzie o tym mówili, jakoby s nim miała mieć porozumienie.
499 3|         jaśnia wynidzie, przynosi to s sobą, iż jednego ludzie
500 3|            tak nieznaczne bywają, iż s samej telko twarzy jeden