Ksiega

 1 1|           nie mógł, jedno szczyry umysł, a dobre serce, rozum ostry,
 2 1|       barzo potrzeba, abowiem, iż umysł od dusze pochodząc, daleko
 3 1|          już moj Dworzanin ozdobi umysł swoj cnotą, po cnocie nie
 4 1|         aby mógł doskonale poznać umysł, pracą, rozum tego, kto
 5 2|        chocia barzo miłemu serce, umysł i tajemnice swe wszytki,
 6 3|           syna jego, i dał mu ten umysł, iż sie ważył do Barbaryej
 7 3|       służę, s serca mię miłuje i umysł mi swój bez inej pociechy
 8 3|       kiedy by jedna dusza, jeden umysł mnie i one sprawował.~Rzekł
 9 4|      które spokojny a ugruntowany umysł czyniła, drugie zasię są,
10 4|       naznaczonemu końcu iście że umysł tego człowieka, który stara
11 4| nienawiści, iście, jako powiedam, umysł tego człowieka prowadzi
12 4|         panowie wyliczyli, zabawi umysł pański poczciwie, a przedsię
13 4|        ręce porwać to, coby jedno umysł kazał. Gdzie tę jego wielką
14 4|           nie schodziło; ale jako umysł człowieczy daleko zacniejszy
15 4|           mają być pożądane, żeby umysł jako pan wszytkiego mógł
16 4|         proszę onej samej, żeby i umysł i serce i język mój tak
17 4|           niż piękność ciała, aby umysł jej, cnotami ozdobiony,
18 4|    kamieniom własność. Ta wzbudza umysł nasz, a budzeniem lubość