Ksiega

501 3|          Włoszech, gdzie dwoje ludzi s sobą długo i wolnie około
502 3|             mówiło, a żaden przedsie s tych, którzy przy tym byli,
503 3|           Już tak po naszemu nie źle s prosta powiedzieć, czego
504 3|           więc skoro mu sie dostanie s tym człowiekiem, kogo miłuje,
505 3|     chudzinka co najprędzej zbyła go s szyje, bo sie jej ona godzina
506 3|             Krakowie. Potym, gdy pan s Krakowa odjechał, i on s
507 3|             s Krakowa odjechał, i on s nim pospołu, pani, będąc
508 3|              sie wrócił. Przyjechał, s panią miał rozmowę, i tyle
509 3|               a iżby w gospodzie, co s końmi i s czeladzią strawił,
510 3|              gospodzie, co s końmi i s czeladzią strawił, zań rozkazała
511 3|              w proch sie obracali, a s tego prochu żeby zasię człowiek
512 3|           sie ta tak srodze obchodzi s tymi, którzy są jej chęci
513 3|             biesiadki nietrefne leda s kim, a sługa poczciwy będzie
514 3|      zachować sie temu, kogo podczas s serca miłują, niźliby sie
515 3|           tak znacznie popisować sie s swoją chęcią, iż ono, co
516 3|          kluczkę jaką najdą, aby sie s nim pogniewać, za którym
517 3|    dopieruczko teraz przystał, znowu s chęcią swą wszelakim sposobem
518 3|         uwierzy, iż w głęboką miłość s sobą, zaszli. Aż do tego
519 3|           lepiej, żebyście się w. m. s sobą gryźli, niż tak dotkliwie
520 3|        naleść miało, i w. m. pospołu s panem Myszkowskim barziejeś
521 3|         Powiedział pan Kostka: Oto i s tego znać, żeś w. m. białymgłowam
522 3|              pan Lubelski powstał, a s nim wszyscy pospołu.~ ~ ~
523 4|         obyczajów młodzieniec sszedł s świata. A pan Lupa Podlodowski,
524 4|     przyjechał ku obiadu na Prądnik, s czego tak niektórzy sądzili,
525 4|             wieczerzy rychło sie był s Prądnika pokwapił. W godzinie
526 4|        powiedzieli, tak powiedam: Iż s tych rzeczy, które zowiemy
527 4|           jakiego wypisał pan kryski s panem Myszkowskim, jest
528 4|             być może. Abowiem by sie s tego nie miało co więcej
529 4|              rzeczach skoro zawisła, s których jedna jest, aby
530 4|            prędko skaran być może; a s przyjaciół zasię, rzadki,
531 4|            wolnie mówić, a karać tak s przestępków pana, jakoby
532 4|            było mówić przystało. Owa s przyjaciela odmieni sie
533 4|            pożytek z onego wielkiego s panem towarzystwa, i czyni
534 4|             rzekł, tym sie psują, iż s tego głupstwa wchodzą w
535 4|         umniejszyć onego bytu, który s panowania aż do nasycenia
536 4|           rzeczy, więc, których jest s to, posiadają państwa, a
537 4|         wydzierają. Ale by sie który s nich na to dobrze rozmyślił
538 4|            słuchali, ale starali sie s pilnością, aby je przy sobie
539 4|              naszych panów przyszedł s pochmurną postawą Philozoph,
540 4|     Philozoph, abo kto iny, ktoby im s przykra cnotę (tak jaka
541 4|          przymioty, które pan Kryski s panem Myszkowskim jemu przypisali,
542 4|            wolnie, bespiecznie mówić s nim o wszytkim, a nigdy
543 4|          gorzkiego, kraj tego kubka, s którego pieszczone dziecię
544 4|           taki człowiek nie w kubek, s którego telko jedna osoba
545 4|       truciznę kładzie; ale studnię, s ktorej wszytcy ludzie czerpają,
546 4|           sie kto mógł, bo te rzeczy s przyrodzenia a od Boga przychodzą;
547 4|       powścięgliwego chce udać, i ma s tego roskosz, gdy tak o
548 4|          kiedy kto tego nie ma, czym s przyrodzenia ozdobion być
549 4|              jedna zaraza świata był s pośrzodka ludzi wyjęty i
550 4|              uczyli, aby mogli piegi s twarzy, abo słodki strup
551 4|              zabijać ludzie o to, co s przyrodzenia a bez człowieczej
552 4|         abowiem sie rodzimy sposobni s przyrodzenia ktemu, iż cnotę
553 4| niecnotliwemi. Ale w rzeczach, które s przyrodzenia mamy, inaczej
554 4|         aczkolwiek niektorym rzeczam s tych ćwiczenie siła ozdoby
555 4|            dobroci nie może, ani dać s siebie onego szczęśliwego
556 4|             te cnoty, które w nas są s przyrodzenia, żadną miarą
557 4|          głupstwa a nieumiejętności, s których dwu rzeczy niemal
558 4|             sie, a w ich ciele rozum s chciwością walczy, i chocia
559 4|             zwalczy, który to affekt s ciała, a nie z dusze pochodząc,
560 4|            czym, iż wolę z w. m. niż s panem Kostką mówić, tak
561 4|           doskonalsza, niż ta, która s chciwością a z afektem o
562 4|             abowiem wiele inych cnót s siebie wypuszcza.~Zatym
563 4|            przystojne wielkiemu panu s tej mierności wyniknąć miały,
564 4|              tego będzie przybywało, s czego Dworzanin wielką roskosz
565 4|             zwirzchnością niektórych s pospólstwa wybranych, poczciwych,
566 4|           władza abo pospólstwa, abo s pospólstwa wybranych.~Tu
567 4|              trzoda ma pasterza, nie s pośrzodku siebie nieme żwirze,
568 4|           abo od pewnej liczby osób, s pośrodka ludzi wybranych,
569 4|         wszytkiego wobec pospólstwa. S którego trojga regimentu
570 4|     regimentu każdy jest dobry, póki s kresu swego nic wystąpi,
571 4|       wystąpi, ale kiedy wystąpi, iż s króla stanie sie okrutnik
572 4|          jest. Ci tedy takowi ludzie s przyrodzenia są niewolniki,
573 4|            pana, skłonnego ku cnocie s przyrodzenia i ze sławnej
574 4|             ktemu rozmawiając często s takim Dworzaninem, jakiego
575 4|          jakiś niebieskiej mądrości. S takiemi królmi Bóg miewa
576 4|             miał drugiego wydźwignąć s niego. A tak jeśli Książę,
577 4|           trudno, aby sie wszytkiego s ksiąg, abo s pisanego prawa
578 4|              wszytkiego s ksiąg, abo s pisanego prawa nauczyć miał,
579 4|       poddani jego kwitnęli, a żaden s nich przezprawia nie uczuł.
580 4|          strony frasunek a trapienie s tego, iż chcą woli a żądzy
581 4|              ją naleją, ali sie hnet s kilka stron sączy, tak źli
582 4|              w ten czas już nie mają s to siły, aby tak wielki
583 4|            dzielności; i tyle obojga s tych patrzał, ile tego ku
584 4|         Dersniak spytał: Któryż tedy s tych dwu żywotów, panie
585 4|      pomnicie sie w. m iż pan Kryski s panem Myszkowskim s takiemi
586 4|           Kryski s panem Myszkowskim s takiemi przymioty Dworzanina
587 4|            pan Dersniak: Jeśli czego s tych rzeczy, które Dworzaninowi
588 4|          wiele pomaga, tak głupstwo, s którego niecnota roście,
589 4|             powiedział: Bych którego s tych panów, które wiem,
590 4|           wiem pewnie, iżbych prędko s tej łaski wypadł, a mimo
591 4|              rozdzielon w nich jest, s których jedna na tym zawisła,
592 4|           którzy czasu wojny pospołu s poddanymi swymi znacznie
593 4|             starodawnych Tatarów, iż s tej czasze, której jeden
594 4|             bo już pan dobrym będąc, s poddanemi cnotliwemi, nie
595 4|           pochodząc, a wykorzeniając s człowieka przyrodzone doległości
596 4|       robocie, abowiem wiele dobrego s tego każdemu roście, kto
597 4|             będzie, bo gdzie by mnie s to było, żebym panu swemu
598 4|              czyli ma Dworzanin hnet s przodku mądrze to wywieść
599 4|             zasię tak wiele przynosi s sobą dobrego, iż człowiek,
600 4|          pewną liczbę mądrych ludzi, s któremi by o wszytkich rzeczach
601 4|            ma wielką radę, a żadnego s tego wielkiego koła rady
602 4|               żeby o wszytkim wolnie s nim mówili, niechajże by
603 4|       domowych a potocznych rzeczach s starszym kołem porozumiewała,
604 4|          której ja teraz mówię. Otóż s pana jako z głowy, a s ślachty
605 4|          Otóż s pana jako z głowy, a s ślachty i s pospólstwa jako
606 4|          jako z głowy, a s ślachty i s pospólstwa jako s członków
607 4|          ślachty i s pospólstwa jako s członków stanęłoby cale
608 4|       przeciwko niemu nie zjątrzyli, s czego więc bunty, sprzysięgania
609 4|              za nie rychlej wybijała s kloby, niźliby co niedoważać
610 4|            już takiemu panu gwardyej s cudzoziemców, jaką pospolicie
611 4|               żeby w tej mierze nikt s nim nie porównał, a tymi
612 4|             rzec, iż ono byli ludzie s plemienia nieśmiertelnego.
613 4|       wszytek czując sie być wyrwany s paszczęki tego i drugiego
614 4|          Turków, Saracenów z błędu a s ciemności Mahometowej, a
615 4|        rozdawali, więc są tacy hojni s cudzego mieszka. Niektórzy
616 4|            tak szanować trzeba, iżby s niej ku braniu zawdy dostawało.
617 4|         jednej, drugi raz ku drugiej s tych przepaści, abo lepiej
618 4|              wiecha na ich rozum, iż s tych łatwie pozna każdy,
619 4|   białejgłowie.~Więc nietelko to złe s tego roście, iż jedna sie
620 4|              wysadzając (jako one są s przyrodzenia zawisne) majętności
621 4|          białychgłowach źle mówić, a s panem Kostką wojnę wieść.~
622 4|             Prawo sie już tych panów s panem Kostką skończyło,
623 4|          Kostka wymalował słowy, niż s takiemi przymioty Król,
624 4|      tajemnie łs panem Dersniakiem a s panem Bojanowskim przeciwko
625 4|       widzeniem) barzo sie obłądził, s których jedna jest, iż chcąc
626 4|          Dworną panią, i przeszedszy s nim przez on kres, do którego
627 4|           miała, abowiem gdzieby pan s przyrodzenia ku dobremu
628 4|           świecie tych panów, którzy s siebie wiele pożytku dać
629 4|          którzy są jako płonna rola, s przyrodzenia tak barzo niesposobni
630 4|             jakom pirwej powiedział) s tego, czego nie czynić zwyczaimy,
631 4|             nie może, iż go nie jest s to, aby ich używał. A tak
632 4|            trudna rzecz jest, naleść s tak osobnemi przymioty Dworzanina,
633 4|         dziesiętnika bywa rotmistrz, s ślachcica książę, s księdza
634 4|       rotmistrz, s ślachcica książę, s księdza biskup, a z ucznia
635 4|            twój Peleus dla tego mnie s tobą posłał, abym cię nauczył
636 4|  powścięgliwym, a prawym philozophem s tych cechu, którzy nas poczciwie
637 4|        potrzeba miłością bawić, a iż s tego, coś w. m. dotąd powiedział,
638 4|              inej korzyści czyniłyby s niego sobie wielką komedyą.~
639 4|              frasunek, zamowę, wojnę s panną za rzecz osobną a
640 4|            będąc on (jako sie to już s przodku położyło) mądrym,
641 4|          będzie, jeśli która z onych s przodku wyczczonych. A tak
642 4|              że starzy miłować mogą, s powieści mi pana Wapowskiego
643 4|               dobrze czynisz, że sie s tego zdzierasz, a J. M.
644 4|            proszę, abyście mie w. m. s pilnością słuchać raczyli,
645 4|        uznawamy, a dwie niewidomych, s których jednej uszyma, a
646 4|      nadziewał, ale przydzie o jedno s tych dwa rzeczy, iż abo
647 4|            dojdzie, tedy wszytko złe s tym mu przydzie, a dokona
648 4|          przeględać rzeczy, ani sama s siebie poznać prawdy, musi
649 4|          niemasz, tak barzo wybijają s kloby. Gdyż tedy to tak
650 4|             wywodzi chwalebne skutki s tych ludzi, którzy rospustę
651 4|         źwirzęcej miłości, ku której s krewkości człowieczeństwa
652 4|               jedno takiego wyrzucić s pośrodka ludzi, a dać mu
653 4|          okrucieństwa, niemal zawdy, s przyczyn białychgłów cudnych
654 4|          jest, iż owi phisiognomowie s twarzy a s położenia członków
655 4|            phisiognomowie s twarzy a s położenia członków nietelko
656 4|        chodzi, i drugie pięć gwiazd, s których każda inaczej a
657 4|              te wszytki rzeczy, jako s swej zamierzonej miary nigdy
658 4|       wysokie sklepy, i nie mniejsza s tego jest oczom uciecha,
659 4|             którym mieszka, nie jest s tak grubej a podłej materyej,
660 4|              może, iż piękna wystąpi s kresu, lecz do takowej rospusty
661 4|              ono sobie, i rozumiejąc s takich postępków, iżby niemiało
662 4|           niż to, jako wiele dobrego s niej starzy mieć mogą, boś
663 4|          kłaść pocznie; tam on zaraz s przodku o prędkie lekarstwo
664 4|           prędkie lekarstwo musi sie s pilnością starać, a obudzić
665 4|              traci, kiedy sie złączy s tą rzeczą, której skażenie
666 4|              już nie będzie potrzeba s chciwością wylatać a pragnąć
667 4|          wielką swą uciechą, bo wnet s tego stanie sie miłym jej
668 4|           piękność, którą widzi, nie s ciała wynika, hamuje więc
669 4|           gdzie sie obróci, poniesie s sobą, a jeszcze ją może (
670 4|      aczkolwiek jest wielki, wszakoż s tym pożytkiem, jaki teraz
671 4|         chciał Dworzanin dojść, musi s tych opłotków wyniść (gdyż
672 4|           początkiem jest i studnią, s której wszytcy czerpają,
673 4|          pokazuje, a za tą (zwlekszy s siebie żądze i chciwości
674 4|       żądościam. Tu odpoczynie każdy s prac ziemskich. Tu wytchnie
675 4|           miłość niebieską tę, która s piękności, z dobroci, z
676 4|            je Bogu, jako tej studni, s której wyszły; ona żywioły
677 4|           temu, iż wypuszcza wszytko s siebie, i zachowuje każdy
678 4|            Jedno że już dziś niemasz s to czasu, bo ksiądz Biskup