Ksiega

 1 1|   ćwiczenia, ktore u dworu nie do końca jeszcze zagasło, bo przedsię
 2 1|       chwali i pochlebuje, nie do końca jakoby doraża, ani wszytkiego
 3 2|       świadom, a w których nie do końca jest ćwiczony, głęboko nie
 4 2|           trefności odprawisz, do końca swoję prowadzić mógł.~Powiedział
 5 2|         prowadzi też metaphorę do końca, którą go potkano.~Jako
 6 3|        oko, a podobno i to nie do końca, ale tak mnima, iżby widziało,
 7 3|           m. niechciał, abyśmy do końca rozumieli, bo ja jeden nie
 8 4|        sie same są dobre, ale dla końca, ku któremu sie ściągają,
 9 4|         przez sie sama, jedno dla końca, ku któremu przywiedziona
10 4|        dojdzie onego kresu, onego końca, ku któremu był myśl swą
11 4|      nasze z umysłu wygubić, a do końca wykorzenić miała, ani by
12 4|         to affekty niszczył, a do końca w niwecz obracał, barzo
13 4|         które affekty, kiedyby do końca w człowiecze zgasły, rozum
14 4|            używając ze czcią tego końca prac swoich, który jest
15 4| poczciwości, jako dla samego tego końca na świat sie rodzi. A tym
16 4|          aby oni rzecz zaczętą do końca prowadzili.~Tu pan Lubelski
17 4|          księgę, która barziej do końca pomazania, niż poprawy potrzebowała,
18 4|         Abowiem od początku aż do końca w takowej miłości nic sie