Ksiega

 1 1| problema wspomina, czemu białe głowy pospolicie są na te łaskawe,
 2 1|       a jako poczciwość białej głowy, która ją raz straci, nigdy
 3 1|        znać, każdy podług swej głowy Rzeczpospolitą stanowić
 4 1|        miejsca. Niechaj umie z głowy pisać list cudny, rzecz
 5 1|   mogła być ku wybiciu sobie z głowy wiele frasunkow poczciwemu
 6 2|      nędzę tego świata wybił z głowy, a słodkości onej niebieskiej
 7 2|  człowiek już one dymy młode z głowy sobie wyraził, i to, co
 8 2|     tymi tam równo, wielkie to głowy były, ale gdyż nie może
 9 2|      tam bez wielkiego łamania głowy wysypać sie ziemia ta może.
10 2|          prawi -roześpim, wnet głowy daleko od siebie będą, w
11 2|      synów nie widziała; jeden głowy nie ma, a drugi wszak wiecie
12 2|       wszytkiego tego u mądrej głowy szukają. Jednak ja wiem,
13 3|       A mimo to, co kto s swej głowy chytrze wynajdzie, są ktemu
14 3|  Abowiem kto lepiej frasunki z głowy wybić mężczyźnie, kto ulżyć
15 3|      bitwie dopiro nie żałował głowy nastawić, wiedząc to pewnie,
16 3|  wszytko dzisiejsze wynidzie z głowy, iż uszy nasze to, co w.
17 4|      mówię. Otóż s pana jako z głowy, a s ślachty i s pospólstwa
18 4|      na ten błąd a zamieszanie głowy nie powiedzie, ani Dworzaninowi