Ksiega

 1 1|          drugim ludziom miał bywać miły. Prawda, iż bywa rozmaity,
 2 2| Białobockicmu na biesiedzie rzekł: Miły panie, dobra to wdy była
 3 2|          temu, który ciągnął kota: Miły panie u dyabła wdy tak prędko
 4 2|          na moście siedząc prosił: Miły panie, zmiłuj się, abyć
 5 2|           to tak rzekł kniemu: Mój miły bracie, prze Bóg cie proszę
 6 2|        zasię Skotnicki: A ty ktoś, miły bracie. Odpowie mu: Straż
 7 2|          Czemużeś ty mnie radniej, miły Panie, w onych potrzebach,
 8 2|       głowę, a Pukarzewski rzecze, miły barwierzu, namniej mie ta
 9 2|            zasię poczną mówić: ale miły Boże, wzrok masz jasny,
10 2|          rzecze jeden ku drugiemu) miły bracie, jako ma piękne oko,
11 2|          sie miłosiernym mówiąc: A miły bracie, i rok, i dwa poczekam
12 3|          bibliej nie napisano. Ale miły panie, powiedz mi to w.
13 3|             Dziwna rzecz - prawi - miły Boże: jam nic trefił jeszcze
14 3|    białemigłowami, o nim tak mówi: Miły Boże, to tu ani urody, ani
15 3|        jednym razem ona, kiedy sie miły najmniej nadziewał, bez
16 3|            oko to uźrzy, że on jej miły niemogąc dłużej okrucieństwa
17 4|           nie może, panie Wapowski miły, jedno iżeś w. m. w powieści