Ksiega

 1 1|     łatwiej szło ku zamierzonemu kresu, natura macochą jemu nie
 2 1|       nie przyść acz nic ku temu kresu, ku któremu przyszedł jego
 3 1|     cnoty. Jakoż kto już do tego kresu przydzie, iż niczego więczej
 4 2|        dawno do onego ostatniego kresu złości przyszli, gdzieby
 5 2|     nieco z naznaczonego od pana kresu, naśladując w tym swego
 6 2| nieposłuszeństwa a wykroczenia s kresu szkoda, wielka za niezdarzeniem,
 7 2|         białogłowy nigdy ku temu kresu przyść niemogą. A przeto
 8 3|     przeciwnemi, namniej pewnego kresu nie przestępując. Owa, kiedy
 9 3|    rozmową przychodzą do pewnego kresu te panie, iż nielza jedno
10 4|       stolicy bieżą, jedne w pół kresu, drugie prawic w ten czas,
11 4|        miesca, iż ani pożądanego kresu zaźrzeć mogli, obala, a
12 4|     każdym miescu, dojdzie onego kresu, onego końca, ku któremu
13 4|         każdy jest dobry, póki s kresu swego nic wystąpi, ale kiedy
14 4|       będzie, sobie naznaczonego kresu dojdzie. A jeśli go w. m.
15 4|        nie zamierzył Bóg takiego kresu, iżby z jednego na drugi
16 4|        może, iż piękna wystąpi s kresu, lecz do takowej rospusty