Ksiega

 1 1|   sprawy sławę i pochwałę, nie szedł milczkiem s świata, jako
 2 1|     grzech, za to, iżeś za tym szedł, który błądził.~Pan Kostka
 3 2|    Zatym pospołu s przyjacioły szedł i wziął na sie ojcowską
 4 2|    wszakoż przedsię pomaluczku szedł, nie inaczej, jedno jako
 5 2|        na wodzy, bodł gi, żeby szedł, a koń s nim wspak, aż ku
 6 2|        sie już było zmierzkło, szedł sam, sług nie czekając do
 7 2|         Pana Bojanowskicgo gdy szedł z zamku w Wilnie tego dnia,
 8 2|     nie pytając sie, co miała, szedł i powiedział panu, iż pani
 9 2| uprosił wdy jednego s nich, iż szedł, gdy dnieć poczęło, po pana
10 2|     ręki. Gdy to tedy sprawił, szedł na zamek i chodził sobie
11 2|        podźmy do okna, i zaraz szedł w ono naznaczone okno, a
12 2| niemiał co w izbie sam czynić, szedł s nim pospołu. Także mówiąc
13 2|      kiedy by mimo jego komorę szedł. Owa sie tak trefiło, iż
14 2|       tak trefiło, iż umyślnie szedł ten do niego. Co gdy Lipnicki
15 4|     wiedzie, trzymał, i tą aby szedł, rozum swój wziąwszy za