Ksiega

  1 Ded|            Koronę tę, hnet obrocili sie do tego ci, ktorym dał Bóg
  2 Ded|            ktore pokazują drogę ludziom do dobrze czynienia; bo iż
  3 Ded|                 dobrodziejstwo W. K. M. do tego mi pomogło, żem jej
  4 1  |          głupiemu (gdyż to jest pirwszy do mądrości stopień, chcieć
  5 1  |                  chcieć się dać leczyć) do tego sie mieć trzeba, żeby
  6 1  |                  a drugie nie zejdą sie do tej rozmowy, gdzie białych
  7 1  |               pisze, iż ten zły zwyczaj do nas nic przyszedł, szkoda
  8 1  |               mnie sie nie zdało. A gdy do facecyj przychodzi, tam
  9 1  |            opuścił, bo nie tylko sie to do polszczyzny nie zejdzie,
 10 1  |          polszczyzny nie zejdzie, ale i do włoszczyzny ledwo, chocia
 11 1  |               na chytrość wszelaką. Już do tego czo jest w czwartej
 12 1  |                gdyż sie Polacy i prośbą do świętych brzydzą, i chcą
 13 1  |               ci Polacy, jak sie dobrze do tej rozmowy godzą, jako
 14 1  |             wymówka chcę aby mi służyła do tego, iżem kilka kunsztownych
 15 1  |               już nie bawiąc sie dłużej do rozmowy namienionej podźmy,
 16 1  |            mieszkał u dworu, cisnął sie do tego czelnicjszy z dworzan
 17 1  |             obyczaje. I gdzieby był żyw do tych czasów snadź by był
 18 1  |               ktore znacznie, a widomie do ziemie lecą. Ale nie to
 19 1  |          Krolestwa Polskiego wstąpił, i do Krakowa przyjechał, ksiądz
 20 1  |                 dni tam mieszkał. A gdy do niego często dworzanie,
 21 1  |               nie wniósł owego obyczaju do nas, który jest we Włoszech,
 22 1  |             zwyczajów, ale owszem wieść do tego drugie, żeby sie ich
 23 1  |                 a tak jakoś był powodem do Akademiej Padewskiej miedzy
 24 1  |            ludzie nie sprosni jęli. Ale do wynalezienia i podania rzeczy
 25 1  |             posłuch. Ja M. księże, iżem do tej doskonałości nic przyszedł,
 26 1  |                czo mi sie nie podoba. A do tych czasów jednak mało
 27 1  |           Alexander Myszkowski: Znam to do siebie M. księże, że sie
 28 1  |                  radbym, aby wola W. M. do tego przystąpiła, iżby sie
 29 1  |               pan Derśuiak rozumy swemi do tego przyłożą, wskrzesi
 30 1  |            księże, nielza, jedno mi sie do cudzej pomocy uciec, bo
 31 1  |                wstać, a dla odprawy ich do komnaty (bo ta rozmowa na
 32 1  |                  przeto zbytnie miłości do serca przypuszczenie oszukiwa
 33 1  |                sie Jego M. pan Lubelski do pana Wapowskiego i kazał,
 34 1  |                 smętne, wyschłe, a mało do ludzi podobne czyniła, na
 35 1  |          pospolita łaźnia, abowiem jako do łaźnie pospolitej kto wnidzie,
 36 1  |                tak żeby szło rzędem, aż do wszytkich chorób. Radbych
 37 1  |                Kryski miał więcej czasu do namysłu a przygotowania,
 38 1  |               on, który rozebrawszy sie do koszule gorzej skoczył,
 39 1  |                mówić to, czo mi naprzód do ust przydzie. A przeto,
 40 1  |                 może uznać uciekszy sie do rozumu ten każdy, który
 41 1  |               czo mi sie podobniejszego do prawdy widzi wedle mego
 42 1  |                może. A tak przystępując do rzeczy. Ten Dworzanin, którego
 43 1  |             przeto nie mają oni pobidki do cnoty, ani bojaźni niesławy.
 44 1  |                 których gałęzi zawdy są do pniaka a śniatu podobne,
 45 1  |             wdzięcznością, i szczęściem do ludzi, tak, iż czo jedno
 46 1  |      przyrodzoną, któraby go wdzięcznym do ludzi czyniła, tak, iż ktoby
 47 1  |                wiele inych przyczyn być do tego, miedzy któremi przyczynami
 48 1  |           nikczemnego, a zasię pogrążyć do dna, ledwe nie do piekła
 49 1  |              pogrążyć do dna, ledwe nie do piekła te, którzy byli godni
 50 1  |                 na tym miał ku przyściu do doskonałości, coś w. m.
 51 1  |                 mnimaniem, ktore o nich do nas sława przyniosła, chociaż
 52 1  |                iż człowiek każdy prędki do tego jest, iż abo miłuje,
 53 1  |       przymiociech abo godnościach siła do chęci, abo niechęci naszej,
 54 1  |                wezmą, a jako sie cisnąć do tego musi, aby miał hnet
 55 1  |                będzie dosyć, podźmy już do czego inego. Gdy sie Dworzanin
 56 1  |              był od niej, żeby się, abo do muzyki przysiadł, abo tańcował,
 57 1  | nieprzyjacielowi używasz, dał sie gdzie do szafy schować aż do tego
 58 1  |               gdzie do szafy schować aż do tego czasu, kiedy wojna
 59 1  |                sobie powieda, tak barzo do rzeczy należy, że tego żadną
 60 1  |                 w. m. powiedzieć, czego do wdzięczności panu Kostce
 61 1  |               być w twarzy (gdzieby był do tego zarost), jest u pana
 62 1  |              zowę, abowiem czego trzeba do przyjemnej twarzy, wszytko
 63 1  |                słowy. A tak przychodząc do wzrostu tak najduje u siebie,
 64 1  |                też niezgrabni, i cięscy do każdej rzeczy, a Dworzaninowi
 65 1  |                 u dworu, bo iż z zamowy do bitwy przychodzi, a kto
 66 1  |                 być gotów na każdy czas do wszytkiego, a nie potrzebować
 67 1  |                chodzić, a nie darmo, bo do czynienia s kim pieszo wielekroć
 68 1  |                 iż jeśliby samemu kiedy do tego przyszło, aby go nikt
 69 1  |              mógł. Wszakoż niechcę, aby do takowej pojedynkiem bitwy
 70 1  |                 komu kostka padnie) kto do tego bez gwałtownej przyczyny
 71 1  |               broniami nie telko mu sie do potrzeby przygodzi, ale
 72 1  |               potrzeby przygodzi, ale i do krotochwile, abowiem bywają
 73 1  |               ludźmi żył, tak sie umiał do wszytkiego przystosować,
 74 1  |                 czasu, ktemu też jakoby do kwintany, do pierścienia
 75 1  |                 też jakoby do kwintany, do pierścienia najlepiej biegać
 76 1  |            ćwiczenia, ktore u dworu nie do końca jeszcze zagasło, bo
 77 1  |        człowiekowi rycerskiemu. Podźmyż do myślistwa, ktore ma w sobie
 78 1  |             ludziom sie dobrze podobał. Do czego barzo mu i to posłuży,
 79 1  |        powiedział: Jam jeszcze M. panie do tych czasow nie wystąpił,
 80 1  |             którzy telko że są sposobni do tego, iż, (jakoś w. m. powiedział)
 81 1  |          urodzić miał. Acz mu też wiele do tego pomaga uroda, kształtowne
 82 1  |                 baczeniem dobrem, ktore do wszytkiego ma być jego wodzem,
 83 1  |             mistrzów przystałość tę (iż do tej rzeczy już tego przezwiska
 84 1  |                  która mi sie widzi być do tej przystałości prawym
 85 1  |                tłumi. Wracając sie tedy do wydwarzania, to powiadam,
 86 1  |             wyganiał z ziemie, a Czechy do niej przyjmował, w czym
 87 1  |                 dawność nie może przyść do naszej pewnej wiadomości,
 88 1  |              może, a to stąd, iż pirwej do nich i pismo i nauki przyszły,
 89 1  |              wyroku. A tak przystępując do rzeczy, kiedy Dworzaninowi
 90 1  |             mówią, a może je przyrównać do owej kuffy, w ktorej troszkę
 91 1  |                ktorej troszkę wina, abo do pęcherza, w którym jedno
 92 1  |            własne. Ręczniki szerokie iż do nas ze Włoch przyniesiono,
 93 1  |                A tak ja mego Dworzanina do rhetoryki odsyłam. Acz i
 94 1  |             pisaniu, bo jednakiej nauki do obojga trzeba; w tym jedno
 95 1  |            pisanin, wszytko to, czo sie do tych czasow powiedziało,
 96 1  |           ludzkie; abowiem to jest cel, do którego wszyscy wymówce
 97 1  |           Kryski, abyś w. m. przystąpił do czego inego.~Odpowiedział
 98 1  |             sobie wiele pomocz człowiek do życia błogosławionego. W
 99 1  |                sie cnoty. Jakoż kto już do tego kresu przydzie, iż
100 1  |               powiedają, iż nauka wadzi do rycerskiego rzemięsła. Wiecie
101 1  |            nędznym żywotem, ktory jedno do trzech dni trwa, aby dostał
102 1  |               ona nie trwa dalej, jedno do jednego, abo do dwu człowieczych
103 1  |            dalej, jedno do jednego, abo do dwu człowieczych żywotów,
104 1  |              być barzo mądrymi, a skoro do kupy przydą, to on rozum
105 1  |               nie może, lepiej milczeć, do Dworzanina sie ja swego
106 1  |                 mu sie to u dworu zawdy do czego krotochwilnego przydać
107 1  |                iż rzadki który przydzie do tej doskonałości, do której
108 1  |           przydzie do tej doskonałości, do której go dobre przyrodzenie
109 1  |                chwali i pochlebuje, nie do końca jakoby doraża, ani
110 1  |                 sie zawżdy nie zuchwale do swego rycerskiego rzemięsła,
111 1  |               biesiady musiał, a bieżeć do zbroje, do konia; a potym,
112 1  |             musiał, a bieżeć do zbroje, do konia; a potym, gdy muzyk
113 1  |        przychadzał k sobie i wracał sie do biesiady.~Socrates on, ktorego
114 1  |             gzle kmiotowna, która zimie do dnia prząść abo tkać wstaje,
115 1  |           niewczas dokuczy, niemają sie do czego inego uciec, aby zapomnieli
116 1  |            zapomnieli wszytkiego, jedno do muzyki. Tą sie cieszy podróżny
117 1  |              ksiądz Biskup, odprawiwszy do Krola Jego M. Komornika,
118 1  |             którą, jako to wszytko, com do tych czasow mówił, brzydkie
119 1  |             inego; zatym obrociwszy sie do pana Myszkowskiego tak powiedział:
120 1  |              słuchać; podobno by lepiej do jutra to odłożyć.~Odpowiedział
121 2  |               byli nie teraz, ale dawno do onego ostatniego kresu złości
122 2  |              zaleje i pożrze, ani wolno do brzegu nazad sie wrócić,
123 2  |         człowiek barzo niesposobny jest do wiela rzeczy, do wiela zabaw,
124 2  |       niesposobny jest do wiela rzeczy, do wiela zabaw, do wiela roskoszy,
125 2  |                 rzeczy, do wiela zabaw, do wiela roskoszy, więc sie
126 2  |               mogł, że je spiął wirzchy do siebie tym sposobem, iżby
127 2  |              czas rodzili, więc kto sie do cnot obróci, zostawi daleko
128 2  |               chwalą; a kto sie też uda do niecnoty, będzie w niej
129 2  |               nie był odłączon, a potym do wielu lat niewiedziałem,
130 2  |                 ludzie, którzy, by byli do tego czasu żywi, takby byli
131 2  |             jako gdy strzelcy z rusznic do tarczej strzelają, kiedy
132 2  |               naleźli, abo co podobnego do kąkolu. A przeto Dworzanin
133 2  |               ku jednemu końcu bieżą, a do każdej gruntownej sprawy
134 2  |               sie też, widzi mi sie, tu do tego, a to tak: Gdy Dworzaninowi
135 2  |                  Zasię gdy Dworzaninowi do rozmowy przydzie, iżby pomniał
136 2  |        wszytkich dworzanin (okrom które do rycerskiego rzemięsła należą)
137 2  |                każdego, kto jedno w dom do niego przyjedzie, chocia
138 2  |            prowadzić dalej rzecz swoję. Do tychże też dworskich zabaw
139 2  |         doświadszeniem dostali, aby sie do nich, jako do bogów jakich
140 2  |          dostali, aby sie do nich, jako do bogów jakich o radę ubiegano,
141 2  |          Kasztellanie Krakowskim, ktory do wysokich cnót swych, do
142 2  |                 do wysokich cnót swych, do doskonałej mądrości, do
143 2  |                 do doskonałej mądrości, do wielkiej sprawy, do gruntownej
144 2  |           mądrości, do wielkiej sprawy, do gruntownej dzielności w
145 2  |              ludzkiej pamięci nie była, do powagi przystojnej osobie
146 2  |               coś troszkę powagi, a gdy do czynienia przydzie, iż nie
147 2  |                 przyrównał takowe ludzi do owych pacholąt, które w
148 2  |                  tej przyjemności, iżby do niego jeden przed drugim
149 2  |                mówił o tejże rzeczy, aż do tego czasu, jako pan Kryski
150 2  |               pany, iż pospolicie biorą do komory ludzie, którzy nic
151 2  |                nie radzę, jedno słuchać do namniejszego punktu jego
152 2  |              mógł z niego uczynić taran do tłuczenia muru. Architecton,
153 2  |              gdy obaczył Crassus, kazał do siebie przyjechać onemu
154 2  |             Crassus merskać u pręgi, aż do śmierci, dokładając tego,
155 2  |              najwiętsza zgraja, to wnet do niego popędzi; to s nim
156 2  |             dostać nie będzie mogło, to do tego pobieży, kto będzie
157 2  |               nic brody nie ustrzyga, i do tego najdują winę, we zbroi
158 2  |               zwłaszcza żeśmy my Polacy do cudzoziemskich ubiorów zbytnie
159 2  |                 Wracając sie tedy zasię do rzeczy, tak powiedam około
160 2  |                chłopi z wołami w górach do Włoch jadąc; chocia taki
161 2  |               rozumieją. Bo każda rzecz do podobnej sobie rzeczy s
162 2  |                 miłości trwać będzie aż do śmierci, tak dobrze jako
163 2  |                  niechaj sie nie ubiega do wyższego miejsca; niech
164 2  |               odmieni i przystosuje sie do każdego przyrodzenia, zwłaszcza
165 2  |          bystrego zabawa, ale to mi sie do szachów niepodoba, iż nader
166 2  |             umiejętność w nie być może. Do czego kto chce przyść, musi
167 2  |                o tej grze dosyć, Podżmy do czego inego. Jako fortuna
168 2  |              wdzięcznością, a zaraz pan do niego ni s tego, ni z owego
169 2  |           podawać, nosić, piastować, aż do pacholąt przydzie. Owa by
170 2  |                 chwali, każdy wynosi aż do nieba. Już takiego wszytek
171 2  |             żywa, przypuściła tak barzo do serca, iż już nie towarzysce,
172 2  |            wtóra białagłowa pisała list do tego dobrego pana, który
173 2  |               był podobno imieniem swym do tej białejgłowy on młodzieniec
174 2  |                to ich obyczaj przylgnąć do gorszego, a jako owce to
175 2  |             pług a kozica z daleka wabi do siebie, a ci nie telko odrzec
176 2  |             fortyl, aby z gotową rzeczą do wszvtkiego (możeli to być)
177 2  |                świadom, a w których nie do końca jest ćwiczony, głęboko
178 2  |             rączym uciekał. A gdy zasię do wspominania gonitwy jakiej
179 2  |             sprosnikiem, ale gdzieby go do czego powabiono, a onby
180 2  |              niejaką nóg swoich, a tego do niego rzadki kto baczy.
181 2  |               każdej inej rzeczy, która do spólnego życia należy. Przeto
182 2  |              powieści, które podobne są do nieprawdy. Już to tam niechaj
183 2  |               nie spisał. Nakoniec, gdy do rozjechania przydzie, to
184 2  |            wiatrem w dzień gorący. Lecz do tego musi mieć i tę podporę,
185 2  |                pokaż w. m. drogę, którą do tego przyść, aby człowiek,
186 2  |                miejscu, i dalej, to sie do każdej inej rzeczy zgodzić
187 2  |                 ucieszyć mową i daje im do tego twarz, i postawę, i
188 2  |                  tam już musi sie uciec do rozsądku, a regułki, którą
189 2  |             czym kunszt, a fortyl pomoc do trefności może, iżby Dworzanin
190 2  |                tę wszytkę rzecz odłożył do jutra, niż w. m. masz taką
191 2  |              około trefności odprawisz, do końca swoję prowadzić mógł.~
192 2  |               którzy ciężko pracują, aż do owych, którzy są na ustawicznej
193 2  |          pachołcy, prząstąpi sie żebrak do jednej zacnej wdowy, której
194 2  |              ani mu też odmówiła owemi (do Boga odsyłając) zwykłemi
195 2  |            chciał, a przedsię od ściany do ściany chodzenie nie ustało:~
196 2  |                ku Papiestwu. Ale podźmy do drugich, owa co będziem
197 2  |                 co takowego nic wadzi i do rzeczy prawdziwej nieco
198 2  |           uderzył rejestrem o ziemię, a do korda sie na gospodarza
199 2  |              ludziom w Morawie przyszło do tego, że sie w szrankach
200 2  |        przysięga takcie o to starać, iż do bitwy nie przydzie, ale
201 2  |              szrankom naznaczono. Kiedy do tego przyszło, stanowili
202 2  |              już na placu stanął, rzekł do przyjaciół: Juscz gie czas
203 2  |           pirwszemu sposobu dworowania. Do tegoż też przyłącza sie
204 2  |                tatarski poseł na Wołyń, do Janusza Biskupa na on czas
205 2  |                Zabrzeskiego sługę swego do pewnej osoby w niektórej
206 2  |           hardego nie rozumiano, wszedł do komory i począł pisać. Zabrzeski
207 2  |              drugiego, który przy pośle do Niemiec jeżdzał, aby mu
208 2  |                wszytko skupił, wyjechał do Mistrza, miasteczka na brzegu,
209 2  |                przypnie, i poszli zasię do rejestru, gdzie stało we
210 2  |            dopiero bóty, rzekł pan. Gdy do obuwania przyszło, co czynić,
211 2  |                 z ostrogami nogi, rzekł do sługi: otoż widzisz, że
212 2  |                iż niebyło się już dalej do czego sięgnąć, a wojna stateczna
213 2  |               ja sam w drodze s Krakowa do Wielkiej Polski jadąc słyszał.
214 2  |               tak źle, bo rychlej wilcy do ognia przydą. Wyrwał swoję
215 2  |              trzeci wtórego nóg, aż tak do ziemie, a po tych dopiero
216 2  |               schodzili. A gdy przyszło do tego, że drudzy po onych
217 2  |               jeden abo dwa wrócili sie do domu. Drugą taką, też niebarzo
218 2  |               za którym musiał on wniść do ciasnego kąta, naostatck
219 2  |             dobrze, że go jako i pirwej do złej toni przywiodła; nakoniec
220 2  |               powieściami chce ucieszyć do wolej i nauczyć sie czego,
221 2  |           sstała należą. A teraz podźmy do tej trefności, która na
222 2  |                odpowiedział u Tarła; aż do pana Reja przyszło, który,
223 2  |             jeśli jeszcze przyłączy sie do tego dwuwykładne słowo,
224 2  |               przyjacielu, s którym ani do gospody ssiadając wszytek
225 2  |            szedł sam, sług nie czekając do gospody swej, której nie
226 2  |                  jako jeden uczynił, co do przyjaciela swego, który
227 2  |          trefnie, kiedy kto przystosuje do swej rzeczy wirszyk jaki,
228 2  |                 co oto tak było. Biskup do pewnego klasztoru mniszek
229 2  |               onym dworskim człowiekiem do Biskupa przyszli prosząc,
230 2  |              też drugi Biskup s Krakowa do Biskupstwa poście jadąc,
231 2  |          Biskupstwa poście jadąc, rzekł do jednego swego plebana niebarzo
232 2  |                tysiąc złotych nie ceni.~Do tegoż też oto to należy.
233 2  |              ważyć przejechać gi, rzekł do trębacza: przejedź. A trębacz
234 2  |         przejechaniem.~Mało nie podobne do tego jest i takie zatrefnowanie,
235 2  |              pan Mikołaj podpił, a ktoś do niego niemałą pełną wypić
236 2  |               drugi wszak wiecie czego.~Do tego i oto to przynależy:
237 2  |                 Także gdy przyszła tego do Starosty akcya, zawołał
238 2  |                  i mianował go), stawaj do prawa; a sługa jeden z onych
239 2  |              pana wyżej podnieść, rzekł do Woźnego: Nie ślachetny masz
240 2  |         wielmożny panie Starosta, bywaj do prawa.~Takowym tedy trefnościam
241 2  |                  prowadzi też metaphorę do końca, którą go potkano.~
242 2  |                Florencyej będąc wskazał do Kozmusa Książęcia florenckiego
243 2  |                inej swej potrzebie słał do Florencyej, jakoby grożąc
244 2  |           trefić może, zwłaszcza, gdzie do statecznych powieści przydzie.
245 2  |                po wygranej bitwie siadł do stołu i s nim wielka liczba
246 2  |              Apophthegmata.~Przyłożę tu do tego owe trefne uszczknienie,
247 2  |                  czerstwy, rączy, hybki do skoków, do zapasu, do biegania
248 2  |                 rączy, hybki do skoków, do zapasu, do biegania i do
249 2  |             hybki do skoków, do zapasu, do biegania i do inych krotochwil,
250 2  |                do zapasu, do biegania i do inych krotochwil, powiedział:
251 2  |                  kto ma rozum, temu sie do wolej nic dadzą ludzie wyspać.
252 2  |                gdy Król J. M. wyjeżdżał do Polski, żebrak na moście
253 2  |             było coś nie k myśli, rzekł do ubogiego: Dajże mi teraz
254 2  |               mówić: Bodajżeś sie ty tu do śmierci nie wrócił. Gdy
255 2  |              jakoś począł, abych sie tu do śmierci nie wrócił.~Chwalę
256 2  |             Karwickiemi (którzy wszyscy do inego porządku, który sie
257 2  |          obyczaj niemal każdą rzecz abo do kilka dni, abo przynamniej
258 2  |              kilka dni, abo przynamniej do jutra odłożyć. I trefiło
259 2  |             Dziwna rzecz, iż tego J. M. do jutra nie odłożył.~Jeden
260 2  |           pieniędzy chciał sie s Polski do Śląska wynieść, rzekł mu
261 2  |                 król mu, schyliwszy sie do ucha, poszeptał: miej dosyć
262 2  |             pilni.~Też i oto to niejako do Ironiej należy, kiedy kto
263 2  |        odpowieda, niżby ten chciał, kto do niego mówi. Jako król Alfons
264 2  |                Powiedają też, że kiedyś do króla starego, gdy pieczęć
265 2  |                być pieczętarzem. A król do niego: Dajcie wy sobie pokój,
266 2  |               kazał, przyjaciele za nim do pana przyszli, ciążąc sobie
267 2  |                co on - prawi - nieborak do domu przyjechawszy ojcu
268 2  |          przyszło kilka chłopów skarżyć do Rotmistrza: Panie - prawi -
269 2  |               kiedy z rzeczy tej, którą do ciebie kto czyni, to bierzesz
270 2  |              tak było. Nasica przyszedł do Enniusa i zawołał u drzwi
271 2  |              potym przyszedł też Ennius do Scipiona, a gdy takież nie
272 2  |                rzekła jedna zacna wdowa do niego: Zaprawdę żałowałam
273 2  |          powiedział, którzy przyszedszy do niego w dom, gdy go to tym,
274 2  |               rumiano poczynił; - rzekł do nich Raphael: Niedziwujcie
275 2  |           skazano, począł płakać, a syn do niego rzekł: Czemu w. m.
276 2  |               był dobrze świadom, rzekł do tych, co na sądzie siedzieli:
277 2  |                królu; zatym król: idźże do domu jeść.~Rozśmieszy też
278 2  |         rzeczach, przybieżał z radością do paniej, gdzie nalazł dziewkę
279 2  |              wielkim szybale powiedają, do którego gdy chłop z wybitym
280 2  |            pieniądze stracę, bo namniej do tych czasów na nie nie widzę,
281 2  |               wziął zapłatę. A barwierz do niego: ha chłopie, a więc
282 2  |                i ini dobrzy ludzie; idź do zabitej śmierci. Owa tak
283 2  |               Ale ty od swych ni kąska.~Do tego sie i oto to zejdzie.
284 2  |            uczciwy człowiek przyszedszy do zacnego Kasztelana, który,
285 2  |              wiele, ale i śmielszym już do tego został przykładem tak
286 2  |                sie stało, przyjechawszy do domu Giżycki, powiedział
287 2  |                 radość swoje. Gdy potym do siedzenia za stół przyszło,
288 2  |                 wileńskiego, od jednego do drugiego dworzanina, darując
289 2  |             owsa, a każdy miał słać poń do dworu pańskiego tuż nad
290 2  |                 wyprosił koni, i posłał do Raju po owies. A tam już
291 2  |               dalej. Przyjechał pirwszy do Raju, pyta: gdzie owies
292 2  |           każdemu powiedział, kto jedno do Raju przyjechał. Owa pirwszy
293 2  |             pirwszy ten pachołek, który do Suderwie (która od Raju
294 2  |                 sie o owsie dowiedzieć, do domu woźnicy nawrócić i
295 2  |           obeszli, a prozne wory wieźli do domu. Nazajutrz jedni sie
296 2  |              panów zaproszenie na obiad do pana Chwalczewskiego, o
297 2  |               niemógł, sługi jego jedne do gospody odprawił, drugie
298 2  |                 kazał sługom swym nieść do jednego sklepu, już na to
299 2  |             świat, a bezecne pijaństwo, do czegożeś ty to mnie przywiodło,
300 2  |               sztuki ssiekano, niżem ja do twej gospody iść pomyślił.
301 2  |                tegoście mie jednak byli do dworu wyprawili, abych was
302 2  |               sie nad nim, a wrzeczy to do tego, to do owego pana śląc
303 2  |                a wrzeczy to do tego, to do owego pana śląc o przyczynę,
304 2  |                 jednać niechciała, tedy do takowegoż zaś więzienia
305 2  |   Pukarzewskiego podpitego i uprosił go do swej gospody, a tam dognawszy
306 2  |             gospody, a tam dognawszy go do upaści, iż i ręką i nogą
307 2  |               miał przy sobie) po sługi do gospody posławszy, barwierza
308 2  |              przy panie, drudzy odeszli do gospody. Potym w nocy ocuci
309 2  |              sie chłopiec porwie, idzie do pana. i pyta: co w. m. raczysz,
310 2  |                niego. Przydzie barwierz do oprawowania, odwinie mu
311 2  |               mu był Skotnicki zalepić.~Do tegoż też należy ona posługa
312 2  |             radę dawać, aby sie obiecał do panny Maryej do Loreta iść
313 2  |                 obiecał do panny Maryej do Loreta iść boso, a o cudzej
314 2  |         płaczliwemi słowy obiecał drogę do Loretu pieszo, boso, i o
315 2  |                 Maryej ku czci a chwale do śmierci suszyć. Gdy to uczynił,
316 2  |               uczynił, wyszedszy ci dwa do drugiej komory i zapaliwszy
317 2  |        zapaliwszy świecę przyszli zasię do niego śmiejąc sie na umor,
318 2  |            zapłacił jej wszytki, aby je do jednego kij wziąwszy potłukła
319 2  |               czemuby on tak chodził, a do izby wniść niechciał; -
320 2  |               sobie radniej, abo podźmy do okna, i zaraz szedł w ono
321 2  |                owo, przyszli w rozmowie do czarnoksięstwa, i jął ów,
322 2  |               tłuc ony garce, tak iż je do jednego potłukła. Zdumiał
323 2  |           wypowiedział. Król hnet onego do siebie kazał zawołać i rzekł
324 2  |                chce wrzeczy co uczynić, do czego nigdy wolej nie ma.
325 2  |          trefiło, iż umyślnie szedł ten do niego. Co gdy Lipnicki postrzegł,
326 2  |                 tym przyszedł Poświątny do niego, i uchyci go mówiąc:
327 2  |             powróz s szyje, a pieniędzy do dalszego czasu czekać obiecał.~
328 2  |               kazał mu je za sobą nieść do domu, obiecując nad zapłatę,
329 2  |                Owa dobry pan zawiódł go do jednej wieże, która oddzielnie
330 2  |                 co miał uczynić, rzecze do chłopa: bracie, założyłem
331 2  |              abych wiedział pirwej, niż do domu przydę, kto z nas wygrał;
332 2  |          przycisnąć obiema rękoma sznur do muru, s tej strony wieże
333 2  |          niejako dozwolić, żeby sie już do wszytkich inych rzeczy mało,
334 2  |               to wyrzekszy, obrócił sie do pana Kostki mówiąc: O w.
335 2  |                Jedno gdzieby około tego do sporu a o płatne mówienia
336 2  |                 i wynieśli go ledwe nie do nieba, iż kto ono wszytko
337 2  |           nielza jedno tę wszytkę rzecz do jutra odłożyć. A ja przedsię
338 2  |               panie barzo mało, abo nic do dokładu nie dostaje, bo
339 3  |                ludzie podług proporcyej do ludzi, jako on plac jego
340 3  |               więtszy podług proporcyej do placów.~Tym też kształtem
341 3  |              tak mówić mogli, cóż kiedy do rozmyślił a statecznych
342 3  |               kto onych nie znał.~Kiedy do trzeciej namienionej rozmowy
343 3  |                było tak tanie, mosiądzu do rzędu na koń, do ostrog,
344 3  |               mosiądzu do rzędu na koń, do ostrog, do strzemion używać
345 3  |                rzędu na koń, do ostrog, do strzemion używać dopuszczano.
346 3  |            wiedząc co s kim mówić. Lecz do tego trzeba pięknych zwyczajów,
347 3  |               takową rozmową przychodzą do pewnego kresu te panie,
348 3  |           rzeczy swej nieprowadziła, aż do uprzykrzenia. Wielkich rzeczy
349 3  |                 oko, a podobno i to nie do końca, ale tak mnima, iżby
350 3  |                 w. m. niechciał, abyśmy do końca rozumieli, bo ja jeden
351 3  |         powściągliwość; tu nierozumiem, do czego tych cnót ta pani
352 3  |                ta pani używać ma, jeśli do porządku swego domowego,
353 3  |                porządku swego domowego, do wychowania dziatek swych,
354 3  |               wychowania dziatek swych, do zachowania w dobrej mierze
355 3  |        majętności małżonka swego, czyli do tej profesyi, którąś jej
356 3  |           strzeżże tego w. m., abyś ich do ledajakiej przysługi nie
357 3  |            białągłowę zbytnie zdobią. A do tego niechaj będzie przystojny
358 3  |             powagi ubiorem i obyczaj mi do tego sposobnemi. Takież
359 3  |                wstrzymawałości i inych, do zabaw dwornych, czy ku porządkowi
360 3  |               dalece dla zabawy, (acz i do tego zyść sie niejako mogą)
361 3  |                 wiem, żeś mie już w. m. do niektórych pań przeniósł,
362 3  |              umieć zabawić, a nie wniść do nikogo we złe mnimanie,
363 3  |                widzimy. Jeśli też w. m. do rozumu pójdziesz, ja tak
364 3  |               mężczyźni, więc czując to do siebie, muszą być bojaźliwsze,
365 3  |            doczciesz sie w. m. tego, iż do poczciwych spraw były po
366 3  |           uciśnion. Jeśli sie też w. m. do nauk obrócisz, tedy i o
367 3  |                mu ono niebespieczeństwo do tego, aby niemiał czynić
368 3  |           świata.~Kiedyż się w. m. chce do zakrystyej - rzekł pan Kostka -
369 3  |           niezliczona w Rzymie. Podźmyż do inych narodów. Alexandra,
370 3  |        Alexandra króla, potym zezwawszy do siebie mieszczan tak powiedziała:
371 3  |                 żem mu ja nigdy powodem do tego nie była, i owszem,
372 3  |                  Zatym pan Kostka rzekł do pana Lubelskiego: Widzi
373 3  |                mądre napominanie, które do swych uczyniła, zdumieć
374 3  |             szło, przypędziła go miłość do tego, iż ją nakoniec umyślił (
375 3  |                 wziąć za żonę. I posłał do jej przyjaciół, opowiedając
376 3  |                czas ślubu, szli pospołu do kościoła bogini Diany, a
377 3  |                tedy, panie moj, przyjmi do siebie tę duszę z radością,
378 3  |              duszę z radością, jako ona do ciebie pędem a s chęcią
379 3  |                 Ten jadąc jednego czasu do Sycyliej wyspu, w maluczkiej
380 3  |          wszytkę drogę, a przypłynąwszy do Barbaryej umyślił go trzymać
381 3  |                 a okrutnym więzieniu aż do śmierci. Gdy ta wieść przyszła
382 3  |          śmierci. Gdy ta wieść przyszła do Pizy, każdy sie tak długo
383 3  |               ktokolwiek s tej niewolej do domu sie swego wracał, nie
384 3  |                 ten umysł, iż sie ważył do Barbaryej jechać s tym sercem,
385 3  |              swego pirwej przyprowadził do Libornu, od Pizy niedaleko,
386 3  |                 stąd potym Tomazo pisał do żony, jako mu pan Bóg dał
387 3  |                 nieszczęście, które sie do każdego szczęścia musi przymieszać.
388 3  |                  który jej był omierzł, do domu wrócić sie miał.~Odpowiedział
389 3  |              jej długi czas zdał czekać do jutra, a przeto niemogąc
390 3  |              jakoby baśni. Nuż pójdę li do tych, które za wynalezieniem
391 3  |             dziwnych przyszły w tę cenę do ludzi, iż je za boginie
392 3  |             czas powietrza w Atenach aż do dziesiąci lat. Pindara wielkiego
393 3  |                tak wielka, niemniej sie do tego białegłowy przyczyniły,
394 3  |                te Trojanki powodem były do tego, iż sie Rzym zaczął.
395 3  |                 co więtszego) Sabinowie do Ezymu sie przenieśli, i
396 3  |                 w. m., żeby one pomogły do tego, iż państwa rzymskie
397 3  |       którybykolwiek niewolnik z miasta do niego uciekł, iż i wolen
398 3  |                i ci tym obruszeni byli) do muru, a s taką ochotą pomagały
399 3  |                a Persowie wielkim pędem do miasta uciekali, białegłowy
400 3  |                 i poczęły tak z gniewem do nich mówić: A gdzie bieżycie,
401 3  |             zwycięstwo otrzymali.~Kiedy do tąd pan Kostka dopowiedział,
402 3  |                te niemają, jednak chęci do swej wolej jest w nich tak
403 3  |                wstydu bo ich wola zawdy do roskoszy gotowa. A dlatego
404 3  |                 niewierzy, a surowie aż do bicia s nią sie obchodzi,
405 3  |           stronę s tych rzeczy, których do miłości trzeba, jako pilności,
406 3  |             przypuściwszy gorącą miłość do serca, została nieobacznie
407 3  |              jeden, kiedy by tego w dom do niej nie noszono; nakoniec
408 3  |                umiała sie jej namiłować do woli. Owa młodzieniec niemógł
409 3  |            płaczu mógł znać jej niechęć do tego. Krótko powiedając
410 3  |             poruszyć poczciwości, mając do tego siła dróg, jako bez
411 3  |             Rzymianom o wszytko szło, a do skończenia wojny i zupełnego
412 3  |                 ja śmiałbym sie założyć do tego, ktoby to mógł pewnie
413 3  |               nie mogła, kiedy przyszła do rzeki, która przez Capuą
414 3  |           zbytnie pić zachciało, weszła do domku chłopskiego, aby sie
415 3  |               wróciła sie uboga dziewka do siostry na pole, niechcąc
416 3  |                  Zatym hnet poczęła sie do domu spieszyć, a kiedy w
417 3  |               swoich, potym przyszedszy do rzeki Oglio, która pod same
418 3  |                dnia, nie w święto, szła do świętego Sebestyana na odpust.
419 3  |          przywiodła zła sługa panią swą do jednej pieczary ciemnej (
420 3  |             pojmano; przyznała sie hnet do wszytkiego i wzięła swą
421 3  |           wyjęto i z wielką uczciwością do Rzymu ku pochowaniu prowadzono.
422 3  |                s suchemi oczyma odszedł do domu; a wobec zaś miedzy
423 3  |        najokrutniejsze serce. Nuż kiedy do darów, do upominków przydzie,
424 3  |              serce. Nuż kiedy do darów, do upominków przydzie, któremi
425 3  |              przedsię najdują sie takie do tego drogi, takie fortyle,
426 3  |               nikogo wiernego; jeśli co do sługi swej przerzecze, ta
427 3  |         trudności wszelakiej przyść sie do tego może.~Przywiedzie sie
428 3  |               sławić, nakoniec małżonki do mężów we złe mniemanie przywieść.
429 3  |             białegłowy w Iszpaniej siła do tego pomogły, że królestwo
430 3  |          rozmową w drodze tak długo, aż do uźrzenia na oko nieprzyjaciela
431 3  |              świecie nic podobniejszego do rzeczy niebieskich nad miłość,
432 3  |                 ma umieć zabawić, kiedy do miłości przydzie, bo o tym
433 3  |                odpowiedział pan Kostka) do czego przypytywał, nielza
434 3  |            trzeba. A tak nie źle by sie do naszego dworzanina wrócić,
435 3  |             Dworzaninowi nic radzę, aby do tego kiedy przychodził,
436 3  |                 bespieczeństwa, którego do tych czasów używała, niżeś
437 3  |                mym zdaniem) może przyść do tego; bo pod czas w jednym
438 3  |               jako jasność przez szkło, do upodobanego serca, zagrzewają
439 3  |                 przed tym żadnej chęci, do mego jednego powinowatego,
440 3  |          wiergiem sława nosiła od niego do niej poselstwo, dobrze gruntowniejsze
441 3  |                Dersniaku, tego obyczaju do nas, bo takowe znaki, abo
442 3  |             który przypuściwszy zbytnie do serca miłość, umiarkować
443 3  |              ani naczęsny upór w ohyzdę do niej przydzie; drugi zasię
444 3  |                także też bez winy, aż i do tego przydzie, że będzie
445 3  |              nastąp na łeb, a pogrąż go do ostatka. Tymżeć też więc
446 3  |               nic przesadził, co mi owo do panny przyszedszy z rejestru
447 3  |                barzo teskliwą, napisała do niego list, prosząc lamentliwemi
448 3  |                 słowy, aby na kilka dni do niej sie wrócił. Przyjechał,
449 3  |               prosiła, zmieszkał. Kiedy do żegnania przyszło, miedzy
450 3  |               nauczyć, jeśliby mu kiedy do miłości tajemnej przyszło,
451 3  |              tak w. m. nie ukazując nam do Ovidiusa, poczni około tego
452 3  |               serca miłują, niźliby sie do wolej lamentem ustawicznym
453 3  |                 pociecha przeciwko tej, do której teraz idę.~Gdy mężczyzna
454 3  |               miłość s sobą, zaszli. Aż do tego przydzie, kiedy już
455 3  |             zdaniem) nie najdzie, co by do tego miał przyłożyć; ale
456 3  |               jeszcze chciał przyczynku do tego, ale jeśli ich miłość
457 3  |                 z rzeczą rospostrzenia.~Do jutra tedy odłóżmy (rzekł
458 4  |     przyjacielem, i radby go wyniósł aż do nieba, ale co? niemoże -
459 4  |                 na ziemi chadzał, tak i do nieba iść musiał, człowiek
460 4  |             człowiek bystrego rozumu, a do spraw, do prawa, do biegłości
461 4  |            bystrego rozumu, a do spraw, do prawa, do biegłości w rycerskim
462 4  |           rozumu, a do spraw, do prawa, do biegłości w rycerskim rzemieśle,
463 4  |        biegłości w rycerskim rzemieśle, do wiadomości rzeczy Koronie
464 4  |             sobie trzymał, i te rzeczy, do których teraz przyszło,
465 4  |               przyjaciel przyjacielowi, do statecznych rzeczy stateczny,
466 4  |           statecznych rzeczy stateczny, do biesiadnych trefny, do czynienia
467 4  |                  do biesiadnych trefny, do czynienia sprawny, do rady
468 4  |           trefny, do czynienia sprawny, do rady wzięty, owa taki był,
469 4  |              Używała ich Rzeczpospolita do legacyj, w których na sejmach
470 4  |              człowiek namiłować niemógł do woli. I widzi mi sie, by
471 4  |             będzie dosyć na ten czas, a do rozmowy sie prądnickiej
472 4  |                 końcu. Więc ku przyściu do niego są to, jako proste
473 4  |                 nieprzyjaciół miał chęć do tego, jawnie co wyrwać na
474 4  |              bytu, który s panowania aż do nasycenia mają, ani by sie
475 4  |               taką powagę i we wziętość do ludzi, żeby je ledwe nie
476 4  |            świata styrować tego okrętu, do którego wielkiego mistrza
477 4  |                dzisiejszy naszy panowie do takowych grzechów, tak wielkie
478 4  |                 wiele było. Ale by dziś do którego z naszych panów
479 4  |            rogami starają sie o to, aby do nich w łaskę przyszli; dla
480 4  |               Dworzanin pana ku cnocie, do której cnoty, iż jest troszkę
481 4  |             cnoty, a łotrostwem w łaskę do niego przychodząc, abowiem
482 4  |                 go o to spytano, chciał do tego przyznać, iż jest takim;
483 4  |                którą by sie byli ludzie do kupy zgromadzić, a w mieściech
484 4  |                z lasa, z własnego domu, do pięści, do dłuszce, do niewolej
485 4  |               własnego domu, do pięści, do dłuszce, do niewolej wróci,
486 4  |                  do pięści, do dłuszce, do niewolej wróci, niemieliby
487 4  |                niemoże sie przyzwyczaić do tego, co jest przeciwko
488 4  |            fałszywą roskoszą przychodzą do prawdziwego bolu. Otóż wdy
489 4  |          wszędzie, by go jedno głupstwo do tego miesca nie uprzedziło,
490 4  |                kształtem przywiedzie ją do statecznej dumy, która to
491 4  |               nasze z umysłu wygubić, a do końca wykorzenić miała,
492 4  |        odcinając to affekty niszczył, a do końca w niwecz obracał,
493 4  |               nienawiść zasię a niechęć do złych ludzi, sprawiedliwości
494 4  |                  które affekty, kiedyby do końca w człowiecze zgasły,
495 4  |              abowiem kiedy już człowiek do tej doskonałości przydzie,
496 4  |                jest dobre, obrała. Więc do tego szczęśliwego towarzystwa
497 4  |                godzi te ziemskie rzeczy do niebieskich a wiecznych
498 4  |             żórawie, i ini ptacy, kiedy do ciepłych krain w jesieni
499 4  |             powiedział, jednak mając on do przyrodzenia dobrego swego
500 4  |                tę ścianę prostą uczyni, do której go przystosują. Toż