Ksiega

 1 1| człowieczym, ktore ona zapali, ogień sie ugasić nie może, ale
 2 1|     wierze, aby na ledzie mógł ogień cić, żaden dziw nie jest,
 3 2|     przyłakomszym, połknęła on ogień, który był na kogo inego
 4 2|       Jeden powiedział: Niećmy ogień, a nie śpijmy. Odpowiedziano
 5 2|    świece, zagrzebli w kominie ogień, okna utkali, i jęli w rzeczy
 6 3|       Trojanie widząc z daleka ogień, każdy, jako najprędzej
 7 3|        nie iść, gdy niechce, w ogień. Niewiem jako kto, ale ja
 8 4|       miara jest, nietelko, iż ogień ten żądzy człowieczych utłumi,
 9 4|  czernsza, abo bielsza, jako i ogień zawdy jest gorętszy sam,
10 4|  przyszedszy chował jeszcze on ogień w oziębłym sercu, a chciał
11 4|       dalej, to więcej drew na ogień kłaść pocznie; tam on zaraz
12 4|        zaczyna. A przeto, jako ogień ten widomy odgania od złota
13 4|     wybór dobre czyni, tak ten ogień niewidomy a święty sprosności
14 4|       rozdzielne języki jakoby ogień, i wóz pałający Eliaszow,