Ksiega

 1 2|     niż śmieszne, oprócz jeśli kniemu druga trefność przystąpi.
 2 2|        ust pewnej osoby. Rzekł kniemu Wacławek: Może to być, iż
 3 2|     miał cieszyć, to tak rzekł kniemu: Mój miły bracie, prze Bóg
 4 2|     sie umył, rzekł król J. M. kniemu: Księże, umyłeś sie? On
 5 2|       nie było co skuść, rzekł kniemu: Niebożę stradny, musisz
 6 2|      sidło ponętą, przywiedzie kniemu, iż sie sam człowiek ułowi.
 7 3|    widziała, abo sie nie znała kniemu, abo go ręką swą własną
 8 3|       serce swe i myśl wszytkę kniemu obróciła, czego nietelko
 9 3|      że też nakoniec serce swe kniemu przychyli? Wszak kropla
10 3|    baczy białejgłowy chęć jaką kniemu, który onemu zaźrząc, wstrzymać
11 4| rozumowi posłuszną sie stanie, kniemu sie wszytka obróci, za nim
12 4|      jest bojaźń Boża i gorące kniemu serce, które acz każdy człowiek
13 4|       mało ich, którzyby kiedy kniemu przyszli.~Zatym pan Dersniak