Ksiega

 1 1|        tak, iż wojnę, frasunk, gniew, niechęć, żarnowe, poswarek
 2 1|      tych, ktore tak przyjemny gniew czynią: a ja ledwe nie przyrzekę
 3 1|        siebie i znając ten jej gniew być słuszny, bo z mego przewinienia
 4 1| zbytnia chciwość dostojeństwa, gniew, rospusta, hardość, i ine,
 5 1| człowieka usty ani chmiel, ani gniew, ani żal hybać nie ma. Umiejętność
 6 2|  wieldzy, iżby najmniejszy ich gniew mógł nam uczynić wielgą
 7 2|      on. Gdy pana Tęczyńskiego gniew pokazuje, słowa zbiera,
 8 3|  obłapiając, całując ujęły ich gniew, i popędliwość one ubłagały.
 9 4|  rozumie, że Pan Bóg na Polskę gniew swój ostrzy, kiedy jej godne
10 4|    forytują i podpierają, jako gniew pomaga barzo ku męstwu,
11 4|  wielka gromada ludzi. Abowiem gniew nienawiść, przyjaźń, przychylność,
12 4|       jako w oczu jednego znać gniew, w drugiego oczu bystrość,
13 4|     czują, jako jest niewiara, gniew, podeźrzenie, bojaźń, desperacya