Ksiega

 1 2|     pirwej o to, jeśliś miał w nadzieję moje duellum przyjąć, bo
 2 2|     ostatnie rzeczenie, iż nad nadzieję wyszło, wielki śmiech pobudziło
 3 2|        bał tego, alem wdy miał nadzieję, żeś mie w. m. za męża uprosić
 4 2|      chorym już niemasz żadnej nadzieje. To usłyszawszy chłopek
 5 2|        tu, gdy sie co komu nad nadzieję sstanie, hnet sie temu ludzie
 6 2|        że w odwołaniu jej miał nadzieję.~Powiedział zaś pan Dersniak:
 7 2|   istotnej prawdzie.~Mam ja tę nadzieję, rzekł ku temu pan Lubelski,
 8 3|      przeniósł, wszakoż mam tę nadzieję o ich stateczności, iż będą
 9 3|   najwiętsza ciężkość była, iż nadzieje nie było, aby kiedy miał
10 3|   wypełnić nie było już żadnej nadzieje. I zaraz widząc, iż tego,
11 3| oglądał sie tak na mniemanie i nadzieję, która w Rzymie o nim wielka
12 4|        zaźrzeć mogli, obala, a nadzieje wszytki nasze i pilne starania