Ksiega

 1 1|          chlebem, żołądź jeść, jako starego wieku ludzie jadali. Słow
 2 2|         dziecię czasem kusi sie i o starego, a ciało ozięble, ledwe
 3 2|           Rzymie podwojów z marmuru starego. A jabych rzekł, iż te dwoje
 4 2|       poselstwa, kazał wielki kousz starego miodu przynieść, który posłowi
 5 2|             też, że kiedyś do króla starego, gdy pieczęć wakowała, jeden
 6 2| Pukarzewskim, zacni dworzanie króla starego, uczynili sobie, co oto
 7 2|          Jako jeden dworzanin króla starego znając w towarzyszu swym
 8 2|         naszego, komorniczą u króla starego służąc. Ten będąc winien
 9 4|         cnoty przyłączali, jakie ci starego wieku ludzie w sobie mieli,
10 4|       uczynić przydzie. Jedno ja tu starego rozumiem nie tego, który
11 4|           pożałuje, niż pogani, ale starego rychlej każdy pogani, niż