Ksiega

 1 1|      tego wielką roskosz, iż kto lata swe najlepsze u niego strawić
 2 2|       rozum, dziwna, iż szedziwe lata, które za długim rzeczy
 3 2|        nie najduję, jedno tę, iż lata precz bieżąc, biorą s sobą
 4 2|  przyczynę, dla której ją czyni, lata swe, zawołanie, koniec,
 5 2|   niedostatki przyrodzone, które lata przynoszą, ku dobremu nakierowali.
 6 2| człowiecze to rozumieć, iż młode lata swe nic rospustnie strawił,
 7 3|       mógł. Trwała przedsię trzy lata jeszcze po ślubie onym,
 8 4|   poważnego, wziętego, któregoby lata i doświadczenie wyćwiczyło,
 9 4|         wniść w łaskę pańską, bo lata, jeśli biorą używanie tych
10 4|        ludziech, którzy doźrzałe lata mają. Abowiem ci, gdy krew
11 4|      przyprawi.~Gdzie przyspiałe lata i takowa miłość samej cudności