Ksiega

 1 1|      jest sumnienie własne, a za cnotliwe sprawy sama cnota hojną
 2 1|       dopuszczę, bo nie telko za cnotliwe ony sprawy, o których sobie
 3 2|          jako cnotą, dzielnością cnotliwe a godne przechodzą, czego
 4 2|         to prosić, aby nam dobre cnotliwe pany dawał, bo kiedy go
 5 3| przynieść miała, to jest, iż sie cnotliwe jej serce na złą drogę nawieść
 6 3|     zagrzał ów zimny lód, którym cnotliwe białegłowy obłożone serca
 7 3|   przyjmowali. I tak, aby sie za cnotliwe udały, starają sie pilnie,
 8 4|      pamięci są świeżej, i każde cnotliwe serce śmierci płacze, a
 9 4|        ludźmi, najradniej sie na cnotliwe a godne targa; i w tym zawodzie,
10 4|     któryby wszytki poddane miał cnotliwe, bo tych na świecie siłna