Ksiega

 1 1|         przodkować kazał, abych ciebie za najmędrszego rozumiał,
 2 2|       majętności, nic sobie dla ciebie nie ważą, i będzie tam tych
 3 2| przypatrzył temu: Ja pak wiżu u ciebie nie dzwie hołowie, ale odnu
 4 2|       na moje pytanie, pocom ja ciebie słał. Odpowiedział Zabrzeski:
 5 2|        a potym tak rzekł: kiedy ciebie księże będą chwostać, pójdziesz
 6 2|    kiedy z rzeczy tej, którą do ciebie kto czyni, to bierzesz co
 7 2|    wierzył, kiedy powiedała, iż ciebie doma nie było, a ty mnie
 8 3|     widzisz serce i myśli moje, ciebie same biorę na świadectwo,
 9 3|       był słodki, tak zasię bez ciebie był gorzski a przykry. Już
10 3|         z radością, jako ona do ciebie pędem a s chęcią bieży.