Ksiega

1 2|     w onym targaniu, iż nic ognia w nim nie zostanie. A jeszcze
2 2|    niemogąc dłużej skrytego ognia nosić, zwierzyła sie tego
3 2|    onego listu lube a pełne ognia słowa, naprzód zjął ją żal,
4 2|   który góry kopa, chocia z ognia nie prawy mu brant wychodzi,
5 2|    źle, bo rychlej wilcy do ognia przydą. Wyrwał swoję drugi,
6 3|  smolne drwa ku rozżarzeniu ognia, abowiem rozumie tak ubóstwo,
7 3|    musiałby mniej pokazować ognia, niż go ma w sercu, a przestawać
8 3| mierze, gdzie miłość dodaje ognia, trudno sie ma umiarkować.~
9 4|   dobroci, jako gorącość od ognia. Cudność tedy zwierzchnia