Ksiega

1 1|      wieczną, by mu jej było nieszczęście poznać nie zabroniło. A
2 2|   ani szczęścia, by nie było nieszczęście. A przeto dobrze on mówi
3 2| skarżył sie s płaczem na swe nieszczęście, iż mu sie w sadu na drzewie
4 3|      sie abo zbytnie wielkie nieszczęście, w którymby na świecie trwać
5 3|    wielkim szczęściu, pókiby nieszczęście me przyszło, aby w tym szczęściu
6 3|  padła tuż i umarła. Bezecne nieszczęście, które sie do każdego szczęścia
7 3|  białagłowa, na którą już to nieszczęście Bóg dopuści, niema nikogo
8 4|      serce śmierci płacze, a nieszczęście złorzeczy, które, mając
9 4| wyrwała, a drugdy też posyła nieszczęście, aby w dobrym bycie człowiek