Ksiega

1 1|   ustąpienie na lewo, by o włos wieczną sromotą pachnie, a jako
2 1|   jakoby był ważył one jakmiarz wieczną, by mu jej było nieszczęście
3 2| wyprawili, abych was tą zmazą i wieczną sromotą pocieszył. Owa tego
4 2| uszczknie białągłowę nie tym co wieczną sromotą jej pachnie; nakoniec
5 3|       ulać z mosiądzu dawszy na wieczną pamiątkę postawili; a dla
6 3|   Romulus s Tatiusem s sobą sie wieczną przyjaźnią złączyli i sprzysięgli,
7 3|  haniebną zapłacić to musi, abo wieczną sromotą. A prze to, gdyż
8 4|     piękność ma nieprzyrównaną, wieczną, szczyrą, a nie odmienną.