Piesn

  1 Inc   |         Powinności piszących będę: skąd się bierze~Argument, co poetę
  2 Tresc |        wierszach bezrymowych~Chronienie się przysady~Natura jest skarbem
  3 Tresc |           Utrzymanie rzeczy. Chronienie się obcych ozdób~Porządek~Zbytnie
  4 Tresc |      wyszczególnienie szkodliwe. Starać się trzeba, aby chroniąc się
  5 Tresc |                się trzeba, aby chroniąc się jednych błędów, nie wpadać
  6 Tresc |             Wzmianka Marcyjalisa. Czego się chronić w żartach i fraszkach~
  7 Tresc |            narodowi satyr pisarze~Czego się wystrzegać w satyrach. Styl
  8 Tresc |                TRZECIA~ ~O trajedyi~Jak się podoba widok dobrze wydanej
  9 Tresc |             genijusz narodów~Chronienie się podłych żartów~Akcyja komedyi.
 10 Tresc |           komedyi. Czy przystoi obracać się do spektatora. Co sądzić
 11 Tresc |               poezyi i poetów~Nie godzi się być miernym poetą~Połączenie
 12 Tresc |            pisać~Miłością chwały trzeba się zagrzewać do pracy. Niesprawiedliwość
 13 Stan  |               mają schronienie,~Zbliżam się z snopkiem nowego plonu,~
 14 Stan  |            odlać jej własne.~ ~Wszystko się w pewnej mieści osnowie,~
 15 Stan  |              narzeka smutnie -~ ~Zawsze się w pewnych zamyka szrankach,~
 16 Stan  |                 treściwym rymie~Wstawić się dowcip sztuką ćwiczony.~
 17 Stan  |           przyswoił.~ ~Tych mistrzów ja się trzymałem toru,~Naturę mając
 18 Przed |             przywłaszczam. Zaiste, może się wielu zbyt śmiałym pokażę;
 19 Przed |                 jest bojaźń. Prawda, że się częstokroć śmiałemu usterknąć
 20 Przed |                za szczęściem przyjemnym się staje. *~Przypatrując się
 21 Przed |               się staje. *~Przypatrując się pismom, którymi piękne dowcipy
 22 Przed |           panowania zbogaciły, dziwiłem się, a razem i sam ochoty nabrałem.~
 23 Przed |            traktowaną nie była. Taką mi się zdała sztuka rymotwórcza.~
 24 Przed |                 dowcipu, umyślnie zdaje się nieporządek udawać, a jako
 25 Przed |              sztuki o sztuce, ale zdaje się bardziej Wirgilijusza niż
 26 Przed |                myśli oryginalnie, unosi się wysoko, ale nieporządkiem
 27 Przed |            drugiego układu szczególniej się przywiązałem. Żem wiele
 28 Przed |      nauczycielom, chętnie wyznaję; ale się też i moich myśli nie zapieram.
 29  1    |                 szukać, a czego chronić się należy -~To ja zamyślam
 30  1    |       rymotwórca na parnaskie góry~Chce się lekkomyślnymi śmiało puścić
 31  1    |                potrzebnych nie dało~Ani się mu łaskawą twarzą nie rozśmiało.~
 32  1    |               ogniem zapalony~W śliskie się rymotwórców zapuszczasz
 33  1    |          pochopy cię nie omyliły,~Mierz się długo z twą głową i próbuj
 34  1    |                 zamiaru uchybia;~Porwie się na rzecz wielką rymy zbyt
 35  1    |                miał górno latać, czołga się po ziemi.~Jaką rzecz przedsiębierzesz,
 36  1    |              nie lubi.~Lecz i ten niech się z próżnej łatwości nie chlubi,~
 37  1    |              jest ozdoba.~Nie wiem, czy się wiersz komu bez rymów podoba 2;~
 38  1(1) |              prawidło rymów kładą, żeby się takiego rymowania wystrzegać.~
 39  1    |          przymusu słudzy.~Zatem trzymać się trzeba zdrowego rozsądku,~
 40  1    |               ślepym trafunkiem.~W niej się zielenią lasy, w niej się
 41  1    |               się zielenią lasy, w niej się łąki śmieją,~Grzmią pioruny,
 42  1    |                wiatry, dżdże leją;~Pasą się kotne trzody, młode kózki
 43  1(2) |            wiersze, czegoś w nich zdaje się braknąć. Jakoż brakuje im
 44  1    |              prawdy nie macie,~Jeźli co się podoba na widok stawiacie~
 45  1    |                widok stawiacie~I łudząc się zwodnymi piękności pozory~
 46  1    |             wlać nie można ducha.~I kto się na wyborze dzieła swego
 47  1    |           zaczął, próżno dobrze wykonać się sili.~A jako okazałe i wyniosłe
 48  1    |                  gdzie jej przystoi,~On się w robocie swojej usterku
 49  1    |           gładko, i snadnie,~Nie wzbije się zbyt górno, zbyt nisko nie
 50  1    |           Przyzwoitego toku swej rzeczy się trzyma.~Pisarz, co mu rzecz
 51  1    |                  że nadto bogaty.~Chroń się takich pisarzów próżnej
 52  1    |                przystojnego ścieśnienia się sztuki,~Ten nie ma o pisaniu
 53  1    |            zrobisz nieforemny,~Chroniąc się rozwlekłości, natomiasteś
 54  1    |       natomiasteś ciemny.~Ów, nie chcąc się zbyt stroić, nadto się obnaży,~
 55  1    |            chcąc się zbyt stroić, nadto się obnaży,~Ów, żeby się nie
 56  1    |              nadto się obnaży,~Ów, żeby się nie czołgał, nadto górno
 57  1    |           powszechności względy,~Staraj się, byś nie gadał jednym tonem
 58  1    |               Cóżkolwiek piszesz, chroń się pisać stylem podłym:~Wszystkich
 59  1    |                z czystej krynice.~Chroń się brać za szlachetność nadętych
 60  1    |        olbrzymskich obrazów.~Pospolicie się chudość myśli w nich ukrywa,~
 61  1    |              śrzodkiem bieży, na koniec się zniży.~Ona sama smakowne
 62  1    |                bajki prawi, przystojnie się pieści 4.~Na tym więc rymotwórskiej
 63  1(3) |                naśladować i każdy kocha się w naśladowaniu". (Arystoteles
 64  1    |              miłym bez prostoty.~Staraj się, żeby każdy mógł cię czytać
 65  1    |                 czytać smacznie,~Chciej się nad spadkiem wierszów zastanawiać
 66  1    |            przerywa,~A najlepiej, kiedy się wśrzód wiersza spoczywa.~
 67  1    |             parzyste nie nudzą.~Niechaj się coraz innym kształtem myśl
 68  1    |                 wyrazowi sprzyja.~Niech się głos jednobrzmiący po sobie
 69  1(4) |                  i nawet dzieciom uczuć się daje.~
 70  1    |                 powietrze warczy,~Niebo się okropnymi zasępia całuny,~
 71  1    |            zgubne pioruny,~Śmierć blada się uwija, a Bellona wściekła~
 72  1    |                 przy pracy, wszystko mu się uda.~Zdolność z pracą nie
 73  1(5) |            miłej harmonii mowy znajdują się z natury języka wyciągnione
 74  1    |                miary.~Tak opiewając, że się Chrystus w podłym mieście~
 75  1    |                 śladem tego męża.~Wielu się doń przybliża, żaden nie
 76  1    |                 sielanki.~Z czasem styl się nam popsuł. Muzy ochrzypialy,~
 77  1    |                powróciła sława.~Ocknęły się dowcipy, przez nagród ponęty~
 78  1    |                 sobie, więcej spodziewa się 7.~Lecz co grozi upadkiem -
 79  1    |                 pewnie, niestety:~Nadto się zagęściły dziś w kraju poety.~
 80  1    |           wszystko to jest wierszem, co się nim nazywa,~Są tam rymy,
 81  1    |               mówca skromniej~Tłumacząc się, wyraża: że ich "nie zapomni".~
 82  1    |                tego w nich zawsze ogień się zachowa.~Trzeba się więc
 83  1    |               ogień się zachowa.~Trzeba się więc prawego genijuszu radzić.~
 84  1    |                tym pamiętajmy, że kiedy się sadzić~Będziemy na poetów
 85  1    |                  nim zaczną pisać, uczą się wprzód myślić.~Myśli ciemne
 86  1    |                 sam obejmiesz, wyłożysz się jasno.~Wyraz idzie za myślą.
 87  1    |               być dobrym autorem.~Trafi się, że ci braknie właściwego
 88  1    |            dostąpić pragniecie.~Ten, co się wprzód przy końcu znajdzie
 89  1    |                 ostrożnie rymy.~Nie leń się ich dwadzieścia razy wziąć
 90  1    |                 zmażesz.~Cóż po tym, że się jaka piękność w dziele świeci,~
 91  1    |               śrzodkiem będzie.~Niechaj się do jednego wszystko ściąga
 92  1    |           wszystko ściąga celu,~Niechaj się jedna całość złoży z części
 93  1    |               okrasa z daleka.~Boisz-li się publicznej pism twoich obmowy?~
 94  1    |               krytyk surowy.~Pospolicie się sobie niewiadomość dziwi.~
 95  1    |             wyniosłość pisarza.~Lecz że się często znaleźć w przyjaciołach
 96  1    |            duszy szacuje, choć zewnątrz się dąsa.~Lecz ciężej zawsze
 97  1    |                  Drży z bojaźni, śmieje się z żartów, z smutku płacze,~
 98  1    |               wiele znaczy.~Lecz prawda się nie takim sposobem tłumaczy.~
 99  1    |                 tej przysługi, do broni się bierze~I to za złość poczyta,
100  1    |              nieba...~- To ciemno. - Bo się dobrze zastanowić trzeba.~-
101  1    |            Przepraszam, wysoko!~- To mi się nie wydaje. - Bo krzywe
102  1    |              zajechała głowy, w krytyce się kocha,~Szuka światła u ludzi...
103  1    |              powód tej cnoty?~Oto, żeby się szczycił ze swymi roboty.~
104  1    |            książki, dla zabawy.~Niechaj się autor poci, nic nie zyska
105  2    |               ją chętną mieć żąda -~Tak się piękna w swym toku, w okrasie
106  2    |            szczęśliwość opiewa -~Zawsze się pasterz głosem natury ozywa 1.~
107  2    |         ministrów chce zrobić;~Nie może się to w ustach pasterskich
108  2(2) |          Maronowy~Wysoki duch nie zniży się moimi słowy.~Lubo Homera
109  2    |               sami, byłeś z nimi starał się oswoić,~Nauczą, jak głos
110  2    |               do natury ozdób najlepiej się zbliżyć,~Jak się podnieść
111  2    |              najlepiej się zbliżyć,~Jak się podnieść bez pychy, bez
112  2    |               podłości zniżyć,~Zwierzać się swych tajemnic, mówić poufale,~
113  2(3) |               też z Wirgilijusza), mogę się nazwać najwyborniejszym
114  2    |              wdzięcznym pieniem,~Dziwić się darom Niebios ze wszystkim
115  2(4) |                 sielanki Lindory oddaje się winna pochwała ślicznej
116  2    |             pochlebia, drugi raz gniewa się i gniewa,~Narzeka na odmienność,
117  2    |                więzach, a przecie kocha się w niewoli;~Błogosławi przykrościom,
118  2    |                mózg przewróci,~Ustawnie się z rozumem i zmysłami kłóci.~
119  2(7) |              nikogo nie wymieniam, nikt się więc na mnie gniewać nie
120  2    |                 z niego wyraz żywy,~Nim się dzielnie tłumaczy człowiek
121  2    |             dzieciach; od niego nauczmy się płaczu 9.~Czuj sam dobrze
122  2(9) |            genijusz oryginalny wszędzie się wydaje.~
123  2    |               wielkość twórczej prawicy się wyda,~Gdy głosi cuda Boże
124  2(12)|            wspaniałości obrazów podnosi się do wielkości dzieł boskich,
125  2    |                 znają w pieniach ogniem się zapalić!~Czyliż można te
126  2(14)|                 tłumaczeniu przedziwnie się wydaje.~
127  2(15)|               śpiewają wiwaty,~A Lucyna się krząta o nowe przybysze,~
128  2(15)|           Rawicza ozdobnego plonem,~Jak się wzbije do góry z lotnym
129  2    |              myśli mieć powinna.~W niej się mieści i miłość, i rozkosz
130  2    |              tak bardzo nie pali,~Bośmy się już w tym wieku nadto rozkochali.~
131  2    |                zwięźle wyłożone, lepiej się podoba.~Przy nim się obok
132  2    |             lepiej się podoba.~Przy nim się obok kładą i żarty, i fraszki.~
133  2    |                żarty, i fraszki.~Strzeż się razić przystojność dla próżnej
134  2    |               Dawniej epigrammatów duch się zbyt rozszerzył,~Ledwie
135  2    |            kaznodziejskie nimi pstrzyły się hałasy.~Stąd wszystko się
136  2    |               się hałasy.~Stąd wszystko się popsuło, gust dobry zaginął~
137  2    |            Satyra prawdę mówi, względów się wyrzeka,~Wielbi urząd, czci
138  2    |               Lucyli;~Jak w zwierciedle się w rymach jego zobaczyli.~
139  2    |            rymach jego zobaczyli.~Mścił się za wyrządzoną prawej cnocie
140  2    |                uszy, gaduła,~Ni ten, co się wad jednych chroniąc, w
141  2    |                umie szydzić,~Że gniewać się nie można, a trzeba się
142  2    |                 się nie można, a trzeba się wstydzić.~Persyjusz więcej
143  2    |                natury wyrzuty,~Wszędzie się złych ukorzyć, dobrych podnieść
144  2    |                 Rzymiany prowadzą~I jak się Messalina rozpustna przedaje -~
145  2    |           rozpustna przedaje -~Wszędzie się równy ogień i dowcip wydaje.~
146  2    |               Powinni być narodu, stają się zgorszeniem;~Między obywatelmi
147  2    |                 dworszczyźnie -~Lecz mu się tłusty wyraz częstokroć
148  2    |          następuje piorem~I na tych, co się z przodków swoich dumnie
149  2    |             głupstwa poprzestać, kochać się w rozumie.~Tych więc torem
150  2    |              więc torem postępuj. Umiej się utrzymać,~Jeźli cię żółć
151  2    |             przystępuje mowy,~Ale niech się samymi nie napełnia słowy.~
152  2    |                zwierzęta gadają, w czym się mylnie rządzą,~Niech się
153  2    |                się mylnie rządzą,~Niech się stąd uczą ludzie, niech
154  2    |                 ale wiersze niezgrabnie się wloką.~Trzeba sztukę z wdziękami
155  2    |        przypowieść zaostrzyć, i w bajce się pieścić,~Wszystko do swego
156  2    |         próżność wydać osła.~Od Wschodu się nam dostał ten zabytek wierszy;~
157  2    |             przestroił,~A ten, w którym się tyle wielkich darów mieści,~
158  2(16)|            będzie Aleksander pewnie,~Że się nie chciał urodzić prędzej,
159  3    |           pociąga.~Trafny pędzel, który się na wszystko sposobi,~Z rzeczy
160  3    |                u mnie tyle;~Czy śmiejąc się, czy płacząc, rozerwę się
161  3    |               się, czy płacząc, rozerwę się mile.~Tak dla naszej zabawy
162  3(1) |                      Co w naturze zdaje się nam być okropne, to w naśladowaniu
163  3    |              wyprowadzi dzieje,~Śmiejąc się z drugich, człowiek sam
164  3    |          drugich, człowiek sam z siebie się śmieje.~Więc ty, co śmiało
165  3    |                twoich dusza,~Przedziera się do serca, niech umysły wzrusza.~
166  3    |              pozwieszamy głowy.~Podobać się i wzruszyć - na tym sekret
167  3    |                sam go dochodząc, próżno się nie biedzę.~Źle trzymamy
168  3    |                sam skazać nie umie.~Kto się pląta w zaczęciu - zamiast
169  3    |              ciekawość pomnoży.~U niego się osoby nie znają na scenie~
170  3    |                 pierwszym akcie bohatyr się rodzi,~W następujących staje
171  3    |          wyszedł z dzieła.~We wszystkim się należy pewnej trzymać miary.~
172  3    |              był zgromadził?~Tam, gdzie się o złożeniu namyślał korony~
173  3(3) |              Walentyna i Orsona, którzy się rodzą w pierwszym akcie,
174  3(3) |              akcie, a w ostatnim bardzo się już w podeszłym wieku okazują. (
175  3    |                  odmiana miejsca będzie się stosować,~Trudno ściśle
176  3    |             wystawia je rzadko.~Niechaj się nigdy teatr krwią ludzką
177  3    |                 niechęci,~Wniosę, na co się ludzie odważą zawzięci.~
178  3    |              Przyzwoitego kresu, gładko się rozwiąże.~Nic tak dzielnie
179  3    |               prawda, która w sztucznym się ukrywa~Powiązaniu, nagle
180  3    |                ukrywa~Powiązaniu, nagle się pokaże na jawie~I w niespodzianej
181  3    |                góry wierzchołka.~Różnie się w tym zamiarze obracają
182  3    |              dawni ludzie byli zabawiać się radzi,~Tak liche trajedyja
183  3(4) |        zniszczeniu rzeczypospolitej tam się naradza, gdzie się dopiero
184  3(4) | rzeczypospolitej tam się naradza, gdzie się dopiero cesarz ze swymi
185  3    |                wielcy, zarówno dziwiono się obu,~Chociaż się nie jednego
186  3    |               dziwiono się obu,~Chociaż się nie jednego trzymali sposobu.~
187  3    |                chce być górnym - często się nadyma.~Czas, co wszystko
188  3    |               zrdzewiałe okowy,~Ocknęły się nauki i podniosły głowy.~
189  3    |               spojźrzały do góry,~Udały się do skarbnic swej matki natury.~
190  3(6) |           pisarze. W pierwszym dziwiono się wysokości myśli, wspaniałości
191  3    |                  co w piekle, co dzieje się w niebie.~Cała się rzecz
192  3    |               dzieje się w niebie.~Cała się rzecz kończyła na wrzaskach
193  3    |               nie masz rozwiązania.~Tym się tylko robota od winy odjęła,~
194  3    |               robota od winy odjęła,~Że się zacny mąż przyznał do słabości
195  3(8) |               własnej chęci pisał, jako się z listu jego okazuje: "Wczora
196  3(8) |             tych liściech, spodziewałem się, że za tymi czasów odwłokami
197  3(8) |                 i mej trajedyjej odwlec się miało, albo raczej, że ta
198  3    |                ten, co mądrym być ważył się z wiela,~Wywiódł na teatr
199  3    |          poprawiać niż śmieszyć,~Mógłby się większą sławą ten zacny
200  3    |         przykład nas zapali 14,~Niechaj się dowcip duchem wspaniałym
201  3    |           Tysiące trupów ścieląc dobija się sławy,~Nikomu nie ustąpi,
202  3    |              dzielnej ufa dłoni~I nigdy się z hardego umysłu nie skłoni.~
203  3    |          Samowładztwa, a inną cieszącym się złotym~Darem wolności duszę
204  3    |                 zachowa.~Niechęć zmieni się w miłość, lecz nie bez przyczyny 16;~
205  3    |                 swego tchnienia:~Śmieją się i wzdychają, i płaczą, i
206  3    |              jak słońce odwrotną maluje się tęczą~I wszystkie w niej
207  3    |                wziął od Muz darem, czym się sam zagrzewa,~Czym tchnie -
208  3(16)|             godzi na jego życie; wydaje się uknowany spisek, czeka tylko
209  3(16)|            ostatniej zguby i tym srożej się wewnętrznie trapi, im go
210  3(16)|          jeszcze nienawiść w sercu? Tak się po ludzku nie dzieje. Przetoż
211  3    |            nędzę swoję? 17~Czyliż takim się tonem natura tłumaczy?~Inny
212  3    |                pisarzu, tysiącem łez ci się wypłacę!~Lecz dzieło to
213  3    |                ma w nim miejsca. Próżno się ten wprząga~Do szlachetnej
214  3    |                żywo czuć musi.~Niełatwo się spektator do pochwały skłania,~
215  3    |                z honorem zabawą,~Chciej się podobać, ujmij serca obojętne,~
216  3(17)|                mierze wykracza. Oto jak się u niego w Troadzie Hekuba
217  3(17)|             Której daje posiłki ten, co się obraca~W polu z siedmiogębnego
218  3    |                bohatyrów głosi,~Wyższym się jeszcze tonem epopeja wznosi.~
219  3    |               zdobi postawy,~Zmyśleniem się zasila, zmyśleniem się tuczy.~
220  3    |       Zmyśleniem się zasila, zmyśleniem się tuczy.~Tak słodko nas rozrywa,
221  3    |                 niego rośnie i wszystko się śmieje.~Homer bohatyrskiego
222  3    |             tysiąc odważnymi kroki~Udał się Tass przyjemny i Milton
223  3    |           dziwnego nie masz. Ktokolwiek się kusi~Śmiałym wiosłem pruć
224  3    |            mocno uderza.~Bez tych ozdób się wlecze wiersz twardy, niemiły,~
225  3    |             krwi strumienie płyną,~Palą się nawy, Greków trojańska młódź
226  3    |            trojańska młódź siecze,~Mści się Achill Patrokla, z Hektora
227  3    |               przychylnymi sobie stawia się Trojany.~Nie lubiąc się
228  3    |                 się Trojany.~Nie lubiąc się w zaciętych kobiet mieszać
229  3    |         szczęśliwie okazali światu,~Jak się duchy piekielne siliły na
230  3    |           wielkiego opiewa,~Takiego, co się chwały miłością zagrzewa,~
231  3    |                 nas budzi.~Nie znajduje się w sercu ludzkim doskonałość.~
232  3    |               bez porządku, jak w matni się zgubię.~Wszakże prostego
233  3    |                 dziele doskonałym kryją się przed okiem~Różne sprężyny,
234  3    |              rzecz do swego celu;~Zdaje się coś być obcym, choć do niego
235  3    |             niego zmierza.~Jednak niech się w ustępach zbytnie nie rozszerza.~
236  3    |                całej rozpościera;~Różne się stąd odmiany, różne losy
237  3    |                  Niedużo taki zyska, co się rozprzestrzeni~I dom mały
238  3    |         pierwsze zalety powieści.~Niech się i nic zbytniego nigdy w
239  3    |             Którymi, kiedy wątku urwało się w głowie,~Chudzi zwykli
240  3(19)|            miasteczkiem Betlejem, gdzie się Chrystus narodził. Co też
241  3(19)|               na ich pomocy było, znowu się do Muz udaje.~Virginei partus,
242  3    |           ozdoby świeciło.~Część piękna się podoba, ale próżna praca,~
243  3    |                  żebyśmy nie spali?~Czy się równie potrafi utrzymać
244  3    |            połogu góra urodziła.~Jak mi się ten podoba, co się nie nadyma,~
245  3    |               Jak mi się ten podoba, co się nie nadyma,~Co mało obiecuje,
246  3    |                 okrutnej Junony".~Potem się coraz wyżej do góry podnosi,~
247  3    |          obejmie światem panowanie.~Toż się w czarne spuściwszy Erebu
248  3(20)|            dziwy zamykać będzie, stanie się czystym płodem romansowej
249  3    |                   cudowną cnotą -~Czego się tylko dotknie, to przemieni
250  3    |               biegiem od początku.~Sama się rzecz wykłada, a w długiej
251  3    |                 większego piórem odważy się śmiałem?~Kto przykładem
252  3    |              Cne narodu dowcipy, którym się dziwimy,~Które pięknymi
253  3    |               pięknymi dotąd wsławiacie się rymy! -~Niech kogo z was
254  3    |            bohatyrskie sprawy,~Zwróciły się dowcipy do innej uciechy.~
255  3    |                trefnymi śmiechy~Starały się lud bawić i genijusz wprawny~
256  3(22)|       Ostatecznego ośmielony, odważyłem się na tłumaczenie Miltona.~
257  3    |        niezasłużne odbierał honory,~Kto się wyniósł tą drogą, którą
258  3    |               wymieniać nazwiska.~Stały się przystojniejsze zatem widowiska,~
259  3    |              goły~Szedł na scenę. Każdy się śmiał z innymi wspoły,~Śmiał
260  3    |            śmiał z innymi wspoły,~Śmiał się z takich widoków, żartował
261  3    |       znalazłszy ich w sobie obraz, sam się wstydził.~Tak zręczną komedyja
262  3    |             jarzmie trzyma ścisłem,~Ten się za tym ugania, czym się
263  3    |                 się za tym ugania, czym się tamten brzydzi,~Jeden to
264  3    |            pozory zwierzchnemi,~Lecz mu się przypatrz dobrze: ta odmiana
265  3    |           złości warzy.~Filut grzecznie się kłania, słodkim tonem mówi,~
266  3    |              gdy zwiedzie głupiego, gdy się zeń obłowi,~Z swoich sztuk
267  3    |              zeń obłowi,~Z swoich sztuk się przechwala, z prostoty się
268  3    |              się przechwala, z prostoty się śmieje.~Płochy wielkie na
269  3    |                 bliźnich budzi;~Chętnie się z nieszczęśliwym majątkiem
270  3    |             Kiedy dobrze uczyni, z tego się weseli;~Upadek ma w nim
271  3    |                 następstwem czasu mieni się - i z wiekiem~Człowiek coraz
272  3    |           Człowiek coraz to innym staje się człowiekiem.~Dziecię, co
273  3    |                wieczór nie lubi, w czym się kochał rano;~Mało zważa
274  3    |             roztropnie poczyna,~Chciwie się na honory i urzędy wspina,~
275  3    |                  więcej żąda,~I uważnym się okiem na przyszłość ogląda.~
276  3    |             stolicy~Zgromadzone, miodem się poiły w Kruszwicy.~Inaczej
277  3(23)|                Komedyja grecka dzieliła się na komedyją dawną, śrzednią
278  3(23)|             Kratyn i Arystofan wsławili się w komedyi dawnej. Ta komedyja
279  3    |             udania przyzwoitej roli,~Że się Francuz zaczesze, a Polak
280  3(24)|                                  Ściąga się to do wielu komedyi francuskich,
281  3    |       przychylność zapewnia.~Ale chroni się albo grube czynić żarty,~
282  3    |         Człowiek gardzi widokiem. Gdzie się dowcip miesza~Delikatny
283  3    |              mądrych rozśmiesza,~Bo tam się i żart trefny, i przystojność
284  3    |            sztuce poeta wykracza,~Który się doń obraca. Rzecz dzieje
285  3    |                doń obraca. Rzecz dzieje się w domu~Między swymi, przystoiż
286  3    |                swymi, przystoiż mieszać się w nią komu?~W tym względzie
287  3    |              tylko przypadkiem.~Nie muś się, żeby były na scenie przeciwne~
288  3    |            Prawda, że stąd dziwne~Zdają się płynąć skutki, gdy chytrość
289  3    |              napisana sztuka, chociażby się blaskiem~Wybornego dowcipu
290  3    |           zdaniach swych rozsądna,~Może się powszechności widoku nie
291  3    |            widoku nie lękać.~Nie będzie się pospólstwo na niej z śmiechu
292  3    |                koniec w dziele:~Niechaj się poróżnieni zgodzą przyjaciele,~
293  4    |                końców nie grodzi.~Nigdy się rymotwórcą miernym być nie
294  4    |               bardzo ciężko błądzi,~Gdy się za prawe dziecię Apollina
295  4    |                 próżno wierszy pisaniem się trudzi,~Nigdy on nie pozyska
296  4    |                serca nie poruszy,~Jeźli się w krasy jego szpetna plama
297  4    |                 w pracy hojnym oblewasz się potem,~Jeżeli cię natura
298  4    |               choć sztukę znasz, musisz się gwałtem,~Ale przy sposobności,
299  4    |                 wdzięki,~Dzieło twe zda się dziełem niebieskiej być
300  4    |              uprawne - wybornym ziarnem się wypłaca.~Tak i dowcip bez
301  4    |                 plamami zmaże,~Lecz gdy się z sztuką ścisłym połączy
302  4    |                zakwita szczęśliwym.~Acz się nie trzymaj sztuki jak pijany
303  4    |            sztuk twórcowie,~Z ich dzieł się urodziła dla nas trudna
304  4    |                 to, żeby natury trzymać się najściślej.~Tyle mamy dzieł
305  4    |               tok przelał narody,~Gdzie się do jednostajnej grzeczności
306  4    |          zbogacona głowa.~A więc trzeba się uczyć. I we dnie, i w nocy~
307  4    |            jakie królów obowiązki,~Jaka się cześć rodzicom od dzieci
308  4    |                 życiu za czystą ubiegać się cnotą,~Sprawiedliwość nad
309  4    |               jej położyć życie.~Z tych się to źrzódel myśli czerpają
310  4    |              Niżeli przyganiacze. Skoro się upoisz~Dobrą myślą o sobie,
311  4    |             słuchaj zdania i nie wstydź się radzić;~Nigdy taka nie może
312  4    |                 da ci radę zdrową.~Lecz się ostrego z krzywą chroń krytyka
313  4    |                 chroń krytyka głową,~Co się ludzkich dzieł sędzią powszechnym
314  4    |             niczyim zbytecznie nie sadź się rozumie:~Ten sam dobrze
315  4    |              jest bardzo autorem.~Wielu się radzić trzeba, uważać najściślej,~
316  4    |               mądrych udziałem.~Do nich się uciekajmy, a unikniem zdrady,~
317  4    |          unikniem zdrady,~U nich samych się zdrowej spodziewamy rady.~
318  4    |                poniżeniem.~Zły człowiek się wynosi ludzkim pognębieniem~
319  4    |          wybornym,~A wzgląd ludzki mimo się kładł umysłem gornym.~Ty,
320  4    |                gościu w Heilsbergu! Kto się wpatrzy pilnie -~Że to twój
321  4    |          wielbię przymioty, twym rytmom się dziwię 1.~Pracuj długo dla
322  4    |            zyskało niewielu!~Ów włócząc się po miastach, nędzny, chleba
323  4    |             jego siedm miast uszlachcić się chciało.~Ten, co wojnę szatana
324  4    |                do ucha mu szepce;~Błąka się, wszedł w jaskinią; tam
325  4    |               Wszystka w tobie piękność się zamyka,~Ty jesteś źrzódłem
326  4    |                 charakter niestarty!~Tu się duch rodzi, tu się malownia
327  4    |        niestarty!~Tu się duch rodzi, tu się malownia zagrzewa,~Porusza
328  4    |              malownia zagrzewa,~Porusza się namiętność. Raz się człowiek
329  4    |             Porusza się namiętność. Raz się człowiek gniewa,~Znowu nagle
330  4    |           wszystkie ciała części,~Ogień się w nim zajmuje, ogień go
331  4    |            ledwie nie umiera,~Ale czego się dotknie, temu daje życie.~
332  4    |                go bez grzechu nie godzi się winić,~Co pisze starożytność?
333  4    |        przewodnictwem chodzą.~Nie dajmy się przesądu zaciemniać powłoką,~
334  4    |          zostają w rozpaczy.~Rzadko uda się komu. Wiek świadczy wiekowi -~
335  4    |            możesz być niedbałym.~Staraj się w pracy twojej uiścić najlepiej,~
336  4    |             pięknościach autora.~Trudno się czasem w długim nie usterknąć
337  4    |              jak obraz - słońca~Jasnego się nie lęka, nigdy nie próżnuje~
338  4    |                mógł przed Zoilami Homer się wybiegać 4,~O których by
339  4    |                 świat nie wiedział,~Ani się przed Bawiemi Wirgili osiedział.~
340  4    |               sprawił~Z ochotą i pewnej się nagrody spodziewa -~Bóg
341  4    |            wziął ziarno, a jemu dostała się plewa 5.~Śmiejesz się? Sam
342  4(4) |            mędrek tym jedynie znany, że się odważył Homerowi uwłaczać.
343  4    |           dostała się plewa 5.~Śmiejesz się? Sam nagrody godzien jesteś
344  4    |           trybem życie wiedli:~Błąkając się po lasach grubą żołądź jedli,~
345  4    |                Samorodnymi tylko żywili się płody.~Nie było tego słowa:
346  4    |                i bitwy, i gwałty działy się bezkarnie,~A ludzie bez
347  4    |            Nikła dzikość, poczęły serca się łagodzić,~Nie chcieli więcej
348  4    |           zwierzęty chodzić,~Gromadzili się wzajem, a ręce pracowne~
349  4    |                 trackiej góry,~Wyzuwały się z dzikiej tygrysy natury,~
350  4    |               kamienie i skały~Wzniesły się i ogromne Teby zbudowały.~
351  4    |                 wspólne związki~Mnożyły się pierwszego pnia liczne gałązki.~
352  4    |              lutni, bawią dźwięki,~Póki się złotych poczet gwiazd świeci
353  4    |              świeci na niebie,~A ziemia się w zamęcie czarnym nie zagrzebie.~
354  4    |               czytane mieć życzy.~Niech się stara użytek łączyć do słodyczy.~
355  4    |           wtenczas rad korzystać, kiedy się chce bawić.~Pod krytyki
356  4    |               żółci piorem~I nie chciej się poprawcą wszystkich czynić
357  4    |               częstokroć złego przez to się nie dzieje,~Gdy rozpuściwszy
358  4    |               wyrazem swywoli;~Najgrawa się z świętości, a tym więcej
359  4    |          wyzwolonym sprzyja,~Zatem, kto się o zaszczyt autora dobija,~
360  4    |                 pismo przyniosło;~Ażeby się przydatną stało drugim osłą,~