Piesn

  1 Tresc |         mieli pomoc dawni poetowie z wprowadzania swych bogów.
  2 Tresc |       poetą~Połączenie daru natury z prawidłami sztuki~Co sądzić
  3 Tresc |          sztuki~Co sądzić o sztuce z przykładów wyciągnionej~
  4 Tresc |     Połączenie innych umiejętności z poezyją~Jak trzeba sądzić
  5 Stan  |           schronienie,~Zbliżam się z snopkiem nowego plonu,~Sztuki
  6 Stan  |           sztuką ćwiczony.~Mędrzec z Stagiry prawa jej mierzył,~
  7 Stan  |            całego zdanie.~ ~Jestem~z najgłębszym uszanowaniem~
  8 Przed |     wybornym tłumaczeniem, już też z własnego płodu język polski
  9 Przed |             a wniosków i stosunków z nich czynienie każdego rozumowi
 10 Przed |           język ojczysty zbogacić. Z obudwóch czerpałem myśli,
 11  1    |            chętliwym,~Żebym wdzięk z sztuką słodkim połączył
 12  1    |     dowcipy, któreście szczęśliwie~Z chwałą swą pracowały na
 13  1    |           omyliły,~Mierz się długo z twą głową i próbuj twej
 14  1    |         lubi.~Lecz i ten niech się z próżnej łatwości nie chlubi,~
 15  1    |          dosięga,~A zawsze kontent z siebie, gdy dwa słowa sprzęga.~
 16  1    |            farb pozornych,~Nie tak z myśli prawdziwych, jak raczej
 17  1    |        pieczy,~Byś dał równy blask z myśli, jak z słów twojej
 18  1    |           równy blask z myśli, jak z słów twojej rzeczy.~Insi
 19  1    |           walą odwieczne dęby wraz z mdłym chrostem:~Co wspaniale
 20  1    |    niesforne brał do niej ozdoby~I z różnych części sklecił całość
 21  1    |      malujesz rozbita?~Każda rzecz z siebie samej niech będzie
 22  1    |           wydać oku;~Obchodzi go i z przodu, i z tyłu, i z boku.~
 23  1    |          Obchodzi go i z przodu, i z tyłu, i z boku.~Idą na plac
 24  1    |            i z przodu, i z tyłu, i z boku.~Idą na plac zrobione
 25  1    | najwspanialsza i w wybornym rymie,~Z początku słuchać będę, na
 26  1    |         raz wysokim!~Słodycz łączy z powagą, żart z ostrzem,
 27  1    |       Słodycz łączy z powagą, żart z ostrzem, gdzie trzeba.~Taki
 28  1    |            Tyrsys wielbi Nice,~Nie z kałuży wytryska, lecz z
 29  1    |            z kałuży wytryska, lecz z czystej krynice.~Chroń się
 30  1    |         rzeczy zbywa.~Szlachetność z delikatnym rozsądkiem iść
 31  1    |      samych dzieci.~Ten, co czerpa z prawdziwej wodę Hiopokreny,~
 32  1    |            wiersza spoczywa.~Niech z wiersza na wiersz skoki
 33  1    |      zasępia całuny,~Lecą jak grad z spiżowych paszcz zgubne
 34  1    |      wszystko mu się uda.~Zdolność z pracą nie dzieła, lecz robi
 35  1    |        pracą nie dzieła, lecz robi z dzieł cuda.~Długo nasze
 36  1(5) |         harmonii mowy znajdują się z natury języka wyciągnione
 37  1    |          natchnienie~Oświeciło nas z czasem. W tym genijusz dzielny,~
 38  1    |            multanki~Chwalebny spór z dawnymi wiedli o sielanki.~
 39  1    |         dawnymi wiedli o sielanki.~Z czasem styl się nam popsuł.
 40  1    |       poety.~Niejedno narzekanie i z wyższych ust słyszę,~Że
 41  1    |           zbywa.~Wezmą one nagrodę z czasem godną siebie:~Dobre
 42  1    |           To mówiąc, jad piekielny z wnętrzności wykrztusi".~
 43  1    |          sadzić~Będziemy na poetów z musem i przysadą,~Nierozumiałość
 44  1    |          zwodzą pozory,~Nie szukaj z tego chluby, żeś w pisaniu
 45  1    |          robocie, zniknie trudność z pracą,~A nic na opóźnieniu
 46  1    |      wydołasz, nazajutrz dokażesz,~Z czasem przydasz, co trzeba,
 47  1    |            osiędzie,~Niech śrzodek z wstępem zgodny, koniec z
 48  1    |           z wstępem zgodny, koniec z śrzodkiem będzie.~Niechaj
 49  1    |     Niechaj się jedna całość złoży z części wielu.~Pilnuj zawsze
 50  1    |     aońskiej dziewicy.~Każda rzecz z siebie samej własnych ozdób
 51  1    |    przylgnie do niej wzięta okrasa z daleka.~Boisz-li się publicznej
 52  1    |       wytyka!~W tych obliczu zdejm z siebie wyniosłość pisarza.~
 53  1    |        Wszystko pięknie! Cudownie! Z wesołości skacze,~Drży z
 54  1    |           Z wesołości skacze,~Drży z bojaźni, śmieje się z żartów,
 55  1    |         Drży z bojaźni, śmieje się z żartów, z smutku płacze,~
 56  1    |      bojaźni, śmieje się z żartów, z smutku płacze,~Wielbi hojnie,
 57  1    |      zbytnie obraźliwy,~Niekontent z tej przysługi, do broni
 58  1(8) |                       Wyraz wzięty z Argenidy Potockiego.~ 
 59  2    |          darach dobroczynne,~Czyli z Fillidą nuci zabawy niewinne,~
 60  2    |            takim pieśniom, uchodzi z daleka,~A strwożone nimf
 61  2    |    wiadomością dzieło przyozdobić,~Z Dametów i Menalków ministrów
 62  2    |           nasz Szymonowicz chodzić z tymi w parze 3,~Tak więc,
 63  2    |            i w nocy nie wypuszczaj z ręki.~Ci sami, byłeś z nimi
 64  2    |  wypuszczaj z ręki.~Ci sami, byłeś z nimi starał się oswoić,~
 65  2(3) |                 Szymonowicz, jeden z najcelniejszych rymotwórców
 66  2(3) |           jego, czy-li własne, czy z dawnych naśladowane (wiele
 67  2(3) |     naśladowane (wiele bowiem brał z Teokryta, Moscha, Biona,
 68  2(3) |          poetów greckich, jako też z Wirgilijusza), mogę się
 69  2    |      pospolitej,~I najwyższa w nim z mocy swojej nic nie straci,~
 70  2(5) |            napisem Palemona, jedna z najpiękniejszych, w której
 71  2    |            Cierpi, a jednak zawsze z swojej kontent doli,~Jęczy
 72  2    |            przewróci,~Ustawnie się z rozumem i zmysłami kłóci.~
 73  2    |       treny -~Serce mówić powinno, z niego wyraz żywy,~Nim się
 74  2    |           znajdziesz człowieka,~Co z nim żalów nie dzieli, co
 75  2    |           nim żalów nie dzieli, co z nim nie narzeka.~Jest pisarz,
 76  2    |        niczym nie wstrzymany,~Rada z nieśmiertelnymi obcuje niebiany.~
 77  2(11)|     czułości wyrazów mogą iść obok z Trenami Kochanowskiego.~
 78  2    |       obiega wonne w polu kwiaty~I z nich na swą ozdobę znosi
 79  2(13)|            Naruszewicza, napisanej z okoliczności mowy JKMci,
 80  2    |            drżące rymopisy idą,~Co z hańbą Apollina, z Parnasu
 81  2    |          idą,~Co z hańbą Apollina, z Parnasu ohydą~Prawie nie
 82  2    |          najpiękniejsze kwiaty,~Że z ojczystych herbarzów liczą
 83  2    |      herbarzów liczą antenaty 15~I z mężnego Jakuba, z nadobnej
 84  2    |    antenaty 15~I z mężnego Jakuba, z nadobnej Krystyny~Wielkie
 85  2(15)|          Bogdaj to szlubne pienia. Z miłym towarzyszem~Burmistrzowa
 86  2(15)|             Jak się wzbije do góry z lotnym Ślepowronem,~Jak
 87  2    |   zwycięstwa głosi,~Że wspaniałość z zapędem myśli mieć powinna.~
 88  2    |           jest dosyć, złych wiele.~Z myśli epigrammatu największa
 89  2    |      próżnej igraszki;~Kochanowski z Kochowskim coś sobie pozwolą,~
 90  2    |            w jedno myśl dobrą wraz z rymem obierze,~A wtenczas
 91  2    |       człowieka".~Satyra w ścisłej z cnotą zostając przyjaźni,~
 92  2    |     pierwszej treść proby:~Szydzić z wad, karcić błędy, oszczędzać
 93  2    |           piorem~I na tych, co się z przodków swoich dumnie chwalą,~
 94  2    |          dostać żony,~I jak fircyk z Paryża po Warszawie lata,~
 95  2    |       gnębi literata,~Kiedy rzadki z kieszeni wywlecze pieniążek,~
 96  2    |             Tok jej prosty, zaleta z rzeczy i stosunku.~Lecz
 97  2    |         dobrze pisało gatunku.~Nie z dużym smakiem czytam Sto
 98  2    |           się wloką.~Trzeba sztukę z wdziękami natury pomieścić -~
 99  2    |        dostał ten zabytek wierszy;~Z Greków Ezop dowcipny prawił
100  2(16)|          powzięli nadzieje,~Że nam z jego pomocą szczęście zajaśnieje...~
101  3    |           się na wszystko sposobi,~Z rzeczy najokropniejszej
102  3    |        dręczy Edypa okrutna,~Jakie z Orestem czyni fortuna igrzyska,~
103  3    |        bawiąc nas, nie chcącym łzy z oczu wyciska.~Wesoła komedyja
104  3    |     wyprowadzi dzieje,~Śmiejąc się z drugich, człowiek sam z
105  3    |            z drugich, człowiek sam z siebie się śmieje.~Więc
106  3(2) |       występek, ile śmiesznym jest z siebie i wzgardy godnym,
107  3    |  następujących staje dojźrzały mąż z laty,~A w ostatnim - już
108  3    |           zupełnie kontent wyszedł z dzieła.~We wszystkim się
109  3    |     Katylina~Tam o zgubie ojczyzny z spiskowymi radził,~Gdzie
110  3    |      zależy,~Że bliżej końca swego z większym pędem bieży,~Jak
111  3    |         bez słusznej przyczyny~Ani z niej nie wychodzi. A to
112  3    |        twarzy maski dla ozdoby,~On z drzew teatr ułożył, dał
113  3    |         scenę rycerzów wyprowadził z grobów;~A Eumenid widok
114  3(4) |         swymi dworzanami, a konsul z senatorami znajdował.~
115  3    |      patrzających trwogi 5.~Sofokl z Eurypidesem dzielili Ateny,~
116  3    |  Eurypidesem dzielili Ateny,~Długi z sobą spór wiodąc o pierwszeństwo
117  3(5) |   przeraziła spektatorów, że wielu z nich mdlało, kobiety niektóre
118  3    |           światu.~Spadły na koniec z czasem zrdzewiałe okowy,~
119  3(6) |      Liwijusz Andronik, Pakuwijusz z dawniejszych. Pisał Pollijo
120  3    |           chwały~Nie przyszedł, aż z dawnymi poszedł w przegon
121  3    |            różne czyniły widowiska z siebie,~Udawały, co w piekle,
122  3(8) |          na prośbę Zamoyskiego niż z własnej chęci pisał, jako
123  3(8) |      własnej chęci pisał, jako się z listu jego okazuje: "Wczora
124  3(8) |            masz co, żem to jeszcze z przodku WM. opowiadał, że
125  3    |            co mądrym być ważył się z wiela,~Wywiódł na teatr
126  3(12)|   Stanisław Konarski, oprócz sztuk z francuskich trajedów tłumaczonych,
127  3(13)|        pisał komedyje, wiele sztuk z Molijera naśladując.~
128  3    |     dzielnej ufa dłoni~I nigdy się z hardego umysłu nie skłoni.~
129  3(14)|           trajedyje, których rzecz z dziejów środowych wzięta.
130  3    |      charaktery kreśli,~Nie miesza z sobą stanów, nie łączy narodów.~
131  3    |           na scenie -~Niech będzie z sobą zgodna, niechaj jednakowa~
132  3    |    wyziewem piekła.~Człowiek dobry z natury, cnota go pociąga;~
133  3    |         odmaluje śniadej,~Boleść - z głową zwieszoną, nędzę -
134  3    |        słowach popędliwy, zemstę - z groźnym czołem,~Śmiech -
135  3(16)|    wewnętrznie trapi, im go dłużej z dekretem wytrzymują. Na
136  3(16)|       jeszcze go do konsulatu wraz z sobą przeznacza. Czyliżby
137  3(16)|            prawdy, ażeby człowiek, z którym tak wspaniale postąpiono,
138  3    |         biedą,~Lecz wiem, że słowa z serca nadęte nie idą.~Próżno
139  3    |          długim milczeniu westchną z serca głębi~I to jakąś im
140  3    |         Więc byś był powszechności z honorem zabawą,~Chciej się
141  3    |         porywa.~Niech szlachetność z skromnością zachowa wzajemność,~
142  3    |          zdumiewa słuchacza,~Niech z nieszczęśliwym płacze, niech
143  3    |       nieszczęśliwym płacze, niech z nędznym rozpacza,~A przez
144  3(17)|          ten, co się obraca~W polu z siedmiogębnego Donu wody
145  3    |          znaczy, a na zgubę świata~Z piekielnej paszczy wściekła
146  3    |           istota kształtną wyjdzie z jego ręki,~I kamień ma swa
147  3    |         mniejsze równać dla sztuki z wielkimi?~Idzie cny autor
148  3    |         cny autor pięknej Myszeidy z nimi.~Wielu bardzo próżnymi
149  3    |            jej obietnice~Wypuszcza z jamy wiatry, wznieca nawałnice,~
150  3    |          Mści się Achill Patrokla, z Hektora krew ciecze -~Wszystko
151  3    |         tamtej strony.~Mściwa Juno z Palladą, że minął je chlubny~
152  3    |            swej mocy, jak wszystko z niczego~Wyprowadził, tak
153  3    |       dawne bogi, kłaść na scenie.~Z tych miar więcej Wirgili
154  3    |        rady.~Grzech mieszać prawdę z fałszem, jakby mogło właśnie~
155  3    |        nierozmyślnym piórem prawdę z fałszem braci,~Ten samę
156  3    |     postaci.~Wzywać na pomoc Panią z górnego Syjonu,~Znowu prosić
157  3    |           babę na stołku zrobionym z trzech deszczek~Nie idzie
158  3    |           deszczek~Nie idzie kłaść z prawymi za równo proroki.~
159  3    |  szczęśliwy,~Skarby dobroci swojej z stworzeniami dzieli.~Jego
160  3    |         Parkom płytkich nożyc, ani z siwą brodą~Przewoźnikowi
161  3    |            dziady ze stypy.~Dyjana z łukiem, Pallas niech będzie
162  3    |        łukiem, Pallas niech będzie z puklerzem,~Ni Bachowi szklenicy,
163  3    |        Sprawiedliwości panią wydać z szalą w rękach,~Ślepą losów
164  3    |           wędzidła,~Straszną Wojnę z miedzianym odmalować czołem,~
165  3    |       puścić, za nim Spustoszenie,~Z Pokojem nieść Wesele i Uszczęśliwienie.~
166  3    |         tego między podłą zgrają~I z najlichszym pospólstwa za
167  3    |          wykładu nie lubię,~Gdy mi z pewnych początków pewne
168  3    |           mi główny zamiar wytrąca z pamięci.~Jeden gniew Achillesa
169  3    |        losy rodzą,~Wszystkie atoli z jednej przyczyny pochodzą.~
170  3    |        całego wątku,~Żeby wszystko z jednego płynęło początku.~
171  3    |        obfitą.~Wielkość przystojna z dobrym złączona porządkiem,~
172  3(19)|            mieszania razem religii z balamuctwami pogańskimi
173  3(19)|         pogaństwa za równo kładzie z tajemnicami wiary. Mówiąc
174  3(19)|           dzieci Latony, porównywa z miasteczkiem Betlejem, gdzie
175  3    |      części w nim piękne, i piękna z nich całość.~Proste, skromne
176  3    |         męża powiem, który naprzód z Troje~Zjechawszy, na brzeg
177  3    |         mocą przeplatać,~Tysiączne z rozmaitych stron ozdoby
178  3    |       ozdoby ściągnąć,~Wspaniałość z przyjemnością słodkim węzłem
179  3    |            i w nieszczęściu zawsze z sobą zgodne,~Wspaniałym
180  3    |  wsławiacie się rymy! -~Niech kogo z was odwaga zagrzeje szczęśliwa,~
181  3    |         dawnej 23.~Greczyn, trefny z natury, lubił z drugich
182  3    |             trefny z natury, lubił z drugich szydzić,~Nikomu
183  3    |             Kto swą zrobił fortunę z publicznej kradzieży,~Kto
184  3    |          na scenę. Każdy się śmiał z innymi wspoły,~Śmiał się
185  3    |           innymi wspoły,~Śmiał się z takich widoków, żartował
186  3    |        brzydki przechera,~Co łgarz z wytartym czołem, co zuchwalec
187  3    |          jednym oka rzuceniu dusza z nas wybiega,~Ale nierównie
188  3    |      nieczuły~Na same tylko patrzy z pieniędzmi szkatuły,~Nie
189  3    |         człowiek nieszczęśliwy;~Ni z niego obywatel, ni człowiek
190  3    |      głupiego, gdy się zeń obłowi,~Z swoich sztuk się przechwala,
191  3    |       swoich sztuk się przechwala, z prostoty się śmieje.~Płochy
192  3    |        bliźnich budzi;~Chętnie się z nieszczęśliwym majątkiem
193  3    |       dzieli,~Kiedy dobrze uczyni, z tego się weseli;~Upadek
194  3    |          weźmiesz robotę.~Wszystko z następstwem czasu mieni
195  3    |    następstwem czasu mieni się - i z wiekiem~Człowiek coraz to
196  3    |     krzepkie stawia kroki,~Na kiju z rówienniki płoche czyni
197  3    |             Niesposobne do statku, z lada czego płacze,~Znowu,
198  3    |        charakterów znaki,~Gdzie mi z mieszczan paryskich wystawiasz
199  3    |        wykonaniu~Wysoki autor Kawy z Panną na wydaniu 25.~Tak
200  3    |          czynić żarty,~Albo kopami z piekła wywoływać czarty~
201  3    |    prostoty nie rozśmiesza słowem.~Z czego pospólstwo boki rwie,
202  3    |        płynąć skutki, gdy chytrość z prostotą,~Płochość ze statkiem,
203  3    |            zbrodnią razem stawiasz z cnotą,~Ale to bez wątpienia
204  3    |      Unikaj tej mniemanej korzyści z daleka.~Na tym sztuka największa -
205  3    |      będzie się pospólstwo na niej z śmiechu pękać,~Lecz zdrową
206  3    |         zawsze poety zamiarem.~Tak z pożytkiem ten całą Warszawę
207  4    |          niebieskiej być ręki.~Tak z daru przyrodzenia żyznorodne
208  4    |       przyrodzenia żyznorodne pole~Z dobrym ziarnem wydaje chwasty
209  4    |        plamami zmaże,~Lecz gdy się z sztuką ścisłym połączy ogniwem -~
210  4    |    prawidła robota.~Sztuka, wzięta z przykładów, ścieśnia ludzkie
211  4    |     ciasnym zamknięte okresie,~Ale z czasem chwalebne zwycięstwo
212  4    |        wzory, oni sztuk twórcowie,~Z ich dzieł się urodziła dla
213  4    |        godne~Pochwały, skoro tylko z naturą są zgodne.~Kiedyż
214  4    |    Nielitościwym włosy rwą pazurem z głowy,~Gdy w powszechnym
215  4    |        kirem żałobnym przykryje,~A z daleka z okropnym gromem
216  4    |     żałobnym przykryje,~A z daleka z okropnym gromem piorun bije,~
217  4    |       wzrusza,~Tam strachem zdjęta z ciała chce uciekać dusza,~
218  4    |          ofiarę jej położyć życie.~Z tych się to źrzódel myśli
219  4    |           zdrową.~Lecz się ostrego z krzywą chroń krytyka głową,~
220  4    |             uważać najściślej,~Kto z innych zdania sądzi, a kto
221  4    |         innych zdania sądzi, a kto z siebie myśli.~Ledwie nie
222  4    |            Nie szukaj sławy twojej z drugich poniżeniem.~Zły
223  4    |             Niosąc wracającemu rym z podróży panu~Przedziwny
224  4    |        jest nieszczęście, że złość z smoczym pyskiem~Gryzie,
225  4    |            chłodne wieczory~Wiosna z kwiatów, z ros lato śliczne
226  4    |         wieczory~Wiosna z kwiatów, z ros lato śliczne stawia
227  4    |           górę, siada; słyszy, jak z wysokiej~Skały z okropnym
228  4    |       słyszy, jak z wysokiej~Skały z okropnym szumem spadają
229  4    |        sercu ściśnienie,~Wypuszcza z zapalonych piersi oddech
230  4    |      zapały~Leje myśl nową, tworzy z niej oryginały,~Które nieśmiertelności
231  4    |            uwieńczy nagroda,~Które z poszanowaniem wiek wiekowi
232  4    |           Czyż to już doskonałe ma z każdej być miary~I w niczym
233  4    |    krytykowi,~Wór żyta zmieszanego z plewą przed nim stawił~I
234  4    |     oddzielać. A gdy on to sprawił~Z ochotą i pewnej się nagrody
235  4    |        trackiej góry,~Wyzuwały się z dzikiej tygrysy natury,~
236  4    |     początku dziwy.~Potem, gdy cię z mądrością genijusz szczęśliwy~
237  4    |           natury niepojęte dzieje:~Z którego słońce źrzódła wieczny
238  4    |         łodzie straszne nawałnice,~Z którego zdroju płyną wód
239  4    |         tajnie,~Wie człowiek, jako z ludźmi ma żyć obyczajnie;~
240  4    |        można zrobić ziemię;~Pindar z Horacym twymi zaszczyceni
241  4    |       umysły, porywali serca;~Insi z sobą dobrane pary do kobierca~
242  4    |         gdy takie zadatki bierzesz z wdzięcznej ręki,~Niechże
243  4    |      wyrazem swywoli;~Najgrawa się z świętości, a tym więcej
244  4    |         cny pisarz bogaci,~A cnotę z prawdą w żywej maluje postaci.~
245  4    |         rzemiosłem wiecznym.~Kiedy z ludźmi zostajesz w pożyciu
246  4    |       sztuki,~Pod wasze je wysokie z chęcią niosę zdanie.~Jeżeli
247  4(5) |                  Historyjka wzięta z Bokkalina.~