Piesn

  1 Inc   |         skąd się bierze~Argument, co poetę tworzy, co go żywi,~
  2 Inc   |        Argument, co poetę tworzy, co go żywi,~Co przystoi, a
  3 Inc   |         poetę tworzy, co go żywi,~Co przystoi, a co nie, wytknę
  4 Inc   |           go żywi,~Co przystoi, a co nie, wytknę jak najżywiej,~
  5 Tresc |         pisarze~ ~O epigrammatach~Co w sobie mieści epigramma.
  6 Tresc | epigrammatyczny szkodliwy naukom. Co czyni piękność epigrammatu~ ~
  7 Tresc |   Wprowadzenie duchów piekielnych~Co sądzić o mieszaninie religii
  8 Tresc |           O powieściach i opisach~Co czyni piękność dzieła~Jakie
  9 Tresc |        obracać się do spektatora. Co sądzić o wprowadzeniu osób
 10 Tresc |        natury z prawidłami sztuki~Co sądzić o sztuce z przykładów
 11 Tresc |       sądzić o zdaniach ludzkich. Co rozumieć o złośliwych przyganiaczach~
 12 Stan  |         osnowie,~Złe to być musi, co ślepo leci.~Mają przepisy
 13 Stan  |      mówcy, mają poeci.~ ~Dowcip, co śmiałym buja polotem,~Puściwszy
 14 Stan  |        Możeż tak śpiewać jak ten, co bawi~I trefną ludzi sceną
 15 Przed |                       PRZEDMOWA~ ~Co język łaciński między pierwszymi
 16 Przed |           ozdobami swymi kładzie, co Francuzi u siebie za cudo
 17  1    |                  PIEŚŃ PIERWSZA~ ~Co istotną jest cechą dobrego
 18  1    |       temu Febus głuchy.~Więc ty, co niebeśpiecznym ogniem zapalony~
 19  1    |            Ale częstokroć dowcip, co sobie pochlebia,~Nie znając
 20  1    |      wielką rymy zbyt śmiałemi,~A co miał górno latać, czołga
 21  1    |       dęby wraz z mdłym chrostem:~Co wspaniale wprzód stało,
 22  1    |           prawdy nie macie,~Jeźli co się podoba na widok stawiacie~
 23  1    |           A utrzymać ją - drugim. Co po blasku złotym,~Po sztuce
 24  1    |       przyzwoitym względzie,~Wie, co na którym miejscu stosowniejszym
 25  1    |       krasie nie schodzi.~On wie, co dzieło zdobi, on wie, co
 26  1    |          co dzieło zdobi, on wie, co mu szkodzi,~Co w początku,
 27  1    |            on wie, co mu szkodzi,~Co w początku, co w śrzodku,
 28  1    |           szkodzi,~Co w początku, co w śrzodku, co położyć potem.~
 29  1    |           początku, co w śrzodku, co położyć potem.~A tak niechybnym
 30  1    |        rzeczy się trzyma.~Pisarz, co mu rzecz jego głowę zbyt
 31  1    |   szczególności.~Wszystko bowiem, co nadto, nie wypada smacznie,~
 32  1    |       złego na gorsze wprowadzi~I co miało być lepszym, to jeszcze
 33  1    |    śpiewać tonem.~Szczęśliwy ten, co w wierszach rozmaitym tokiem~
 34  1    |       rozsądkiem iść rada,~Uważa, co i komu do twarzy przypada.~
 35  1    |     różnej potrzebują farby.~Ten, co bierze bez braku, nic dobrze
 36  1    |           jednym miejscu szkodzi, co w innym ozdobi.~Kto przystojnego
 37  1    |           dla samych dzieci.~Ten, co czerpa z prawdziwej wodę
 38  1    |       prawdziwej wodę Hiopokreny,~Co wyrównał Ezopom, przewyższył
 39  1    |        rada 5.~Jest dźwięk pewny, co słodko w uszy nasze wpada;~
 40  1    |         nasze wpada;~Jest dźwięk, co nieforemnym wyrazów złączeniem~
 41  1    |            O, jak ten szczęśliwy.~Co raz umie być miły, drugi
 42  1    |      wytkniętej.~Już Kochanowski, co sam siedział na Parnasie,~
 43  1    |      więcej spodziewa się 7.~Lecz co grozi upadkiem - to pewnie,
 44  1    |        wszystko to jest wierszem, co się nim nazywa,~Są tam rymy,
 45  1    |            Zazdrość, jędza blada,~Co światłości nie lubiąc w
 46  1    |          Że im trudno przychodzi, co pragną, określić.~Niechże,
 47  1    |          swego - hańbą oczywistą.~Co mi po tym, że wiersze swoje
 48  1    |     zgiełku, hałasu.~Trzeba, żeby co zrobić, i miejsca, i czasu.~
 49  1    |        pisaniu skory.~Rzadki ten, co i dobrze, i prędko napisze,~
 50  1    |        prędko napisze,~Zatem, wy, co piszecie, mili towarzysze,~
 51  1    |         dostąpić pragniecie.~Ten, co się wprzód przy końcu znajdzie
 52  1    |      dokażesz,~Z czasem przydasz, co trzeba, a co nadto, zmażesz.~
 53  1    |     czasem przydasz, co trzeba, a co nadto, zmażesz.~Cóż po tym,
 54  1    |     potrzebna różnica~Między tym, co pochlebia, i tym, co oświeca.~
 55  1    |         tym, co pochlebia, i tym, co oświeca.~Ten ci w oczy przychwala,
 56  1    |       przepuszcza błędu.~Wytknie, co zaniedbane, co niskie -
 57  1    |           Wytknie, co zaniedbane, co niskie - poprawi,~Co nie
 58  1    |  zaniedbane, co niskie - poprawi,~Co nie w ładzie, na swoim to
 59  1    |     bierze~I to za złość poczyta, co wytknięto szczerze.~- Cóż
 60  1    |     zaufany,~To bierze za ozdobę, co warto nagany.~Jednak - dasz-li
 61  1    |       dosyć! Niejeden jest głupi,~Co pochwali autora, książkę
 62  1    |       znajdziesz wśrzód Warszawy,~Co bez braku czytają książki,
 63  1    |     znajdzie czytelników.~Rzadki, co rzeczy waży na przystojnej
 64  2    |          Wie, o czym radzi senat, co myślą korony,~I żeby wiadomością
 65  2(2) |          dać zdanie:~Skąd i Maro, co męże, co wojny, co zbroje~
 66  2(2) |     zdanie:~Skąd i Maro, co męże, co wojny, co zbroje~Śpiewak,
 67  2(2) |          Maro, co męże, co wojny, co zbroje~Śpiewak, naprzód
 68  2    |      wierszy, gardzę tym autorem,~Co o swoich mi prawi ogniach
 69  2    |            Propercy, i ty, Gallu, co w starości~Nie znalazłeś
 70  2(7) |         na mnie gniewać nie może. Co o nich sądzić, każdy czytelnik
 71  2    |      człowiek nieszczęśliwy.~Ten, co go na wygnanie August obrażony~
 72  2    |         Nie znajdziesz człowieka,~Co z nim żalów nie dzieli,
 73  2    |           z nim żalów nie dzieli, co z nim nie narzeka.~Jest
 74  2    |  albijońskiej mieszkaniec krainy,~Co nosi łzami zlane na głowie
 75  2    |         zlane na głowie wawrzyny,~Co płakał zabranego od śmierci
 76  2    |           Jak ten, najukochańszej co płakał Urszuli 10,~I co
 77  2    |           co płakał Urszuli 10,~I co niedawno wydał Żale Orfeusza 11.~
 78  2    |          Śpiewa chwały zwycięzcy, co wieniec odbiera..~Głosi,
 79  2(12)|          wielkości dzieł boskich, co też szczególniej w psalmie
 80  2    |          owe drżące rymopisy idą,~Co z hańbą Apollina, z Parnasu
 81  2    |    rozumów jeszcze suchsze płody;~Co w wierszach swoich zwykły
 82  2(15)| Ślepowronem,~Jak Grzymałą umocni, co wieki nie zwalą,~Jelenną
 83  2    |          na uszy, gaduła,~Ni ten, co się wad jednych chroniąc,
 84  2    |           w drugie wpada,~Ni ten, co o siekaczach swoich przodków
 85  2    |         Zgodzie karci duchownych, co by oświeceniem~Powinni być
 86  2    |     chowały dziatek,~Tych wytyka, co święte czytają żywoty,~Mówią
 87  2    |       następuje piorem~I na tych, co się z przodków swoich dumnie
 88  2    |         dumnie chwalą,~I na tych, co kadzidła pochlebnicze palą,~
 89  2    |          I na tych, w powierzonym co grzeszą sekrecie,~Co lada
 90  2    |  powierzonym co grzeszą sekrecie,~Co lada dudkowi wierzą lub
 91  2    |    obyczaje.~Nauczyż ten dobrego, co występkom łaje~W brzydkiej
 92  2    |          że je poznać można,~Lub, co gorsza, wymienia. Choć wiersz
 93  2    |          nie napełnia słowy.~Ten, co dobrze wecować każdą umiał
 94  2    |           celu moralnego zmierza.~Co zwierzęta gadają, w czym
 95  2(16)|          i swe dzieła~Obronił to, co obca przemoc Polszcze wzięła,~
 96  3(1) |                                   Co w naturze zdaje się nam
 97  3    |       siebie się śmieje.~Więc ty, co śmiało idziesz w teatru
 98  3    |          całej poklaski Warszawy,~Co tym piękniejsze będą, im
 99  3    |         Znajdziej takie sprężyny, co by mię wiązały!~Niech zaraz
100  3    |          o tego dziele i rozumie,~Co nam rzeczy zamiaru sam skazać
101  3    |        pląta w zaczęciu - zamiast co miał ludzi~Zabawić na teatrze,
102  3    |  spiskowymi radził,~Gdzie dopiero co konsul senat był zgromadził?~
103  3    |           do niechęci,~Wniosę, na co się ludzie odważą zawzięci.~
104  3    |          często się nadyma.~Czas, co wszystko silnymi zdolny
105  3    |      widowiska z siebie,~Udawały, co w piekle, co dzieje się
106  3    |     siebie,~Udawały, co w piekle, co dzieje się w niebie.~Cała
107  3(8) |          śmielej, chocia nie masz co, żem to jeszcze z przodku
108  3    |         stawiani 10.~Dopiero ten, co mądrym być ważył się z wiela,~
109  3    |    śpieszem na nie radzi,~Ale ta, co do śmiechu, nie do łez prowadzi.~
110  3    |       takiego nie masz dziwoląga,~Co by - choć na natury głos
111  3    |         używa języka.~Szczęśliwy, co sprężyny serc ludzkich przenika~
112  3    |     istoty,~Tak pisarz doskonały, co przedziwnej cnoty~Pióro
113  3(17)|          Której daje posiłki ten, co się obraca~W polu z siedmiogębnego
114  3    |           masz siły.~Zimny autor, co same dzieje goło prawi,~
115  3    |       gotują los zgubny,~A Wenus, co wygrała zaszczyt pożądany,~
116  3    |        wielkiego opiewa,~Takiego, co się chwały miłością zagrzewa,~
117  3    |      dzieła wielkiego duch boski,~Co w silnym obejmuje rzecz
118  3    |     początku.~Niedużo taki zyska, co się rozprzestrzeni~I dom
119  3(19)|      gdzie się Chrystus narodził. Co też najtrudniej znieść,
120  3    |        utrzymać w robocie?~Ledwie co podniósł skrzydła, jużci
121  3    |            Jak mi się ten podoba, co się nie nadyma,~Co mało
122  3    |        podoba, co się nie nadyma,~Co mało obiecuje, a wiele dotrzyma!~
123  3(20)|           nie przechodzące wiary (co Francuzi merveilleux nazywają),
124  3    |          Niech zna jego słabości, co dziwak, co sknera,~Co skąpiec
125  3    |         jego słabości, co dziwak, co sknera,~Co skąpiec nieużyty,
126  3    |   słabości, co dziwak, co sknera,~Co skąpiec nieużyty, co brzydki
127  3    |      sknera,~Co skąpiec nieużyty, co brzydki przechera,~Co łgarz
128  3    |   nieużyty, co brzydki przechera,~Co łgarz z wytartym czołem,
129  3    |          łgarz z wytartym czołem, co zuchwalec butny,~Co rozrzutnik,
130  3    |       czołem, co zuchwalec butny,~Co rozrzutnik, co podły, co
131  3    |   zuchwalec butny,~Co rozrzutnik, co podły, co filut wierutny,~
132  3    |          Co rozrzutnik, co podły, co filut wierutny,~A co człowiek
133  3    |       podły, co filut wierutny,~A co człowiek poczciwy. Biegły
134  3    |         się człowiekiem.~Dziecię, co już na ziemi krzepkie stawia
135  3    |           Kruszwicy.~Inaczej ten, co ziemię rznie ostrymi pługi,~
136  3    |           ostrymi pługi,~Inaczej, co dla zysku świat przebiega
137  3    |          Nie te ma lekki Francuz, co Anglik ponury,~Nie te Niemiec
138  3    |         Nie te skrzętny Holender, co Hiszpan leniwy.~Znajdęż
139  3    |           sprawuje uciechy~Niźli, co na wzgardliwe zasługuje
140  3    |        ludzkie, poznać należycie,~Co szczęśliwe uczyni między
141  3    |         lepiej lud zabawi~Niż ta, co tłuste żarty i szyderstwa
142  3    |       wskroś serca przenika.~Ten, co wydał człowieka, którego
143  3    |         te wrzaski,~O te śmiechy, co tylko puste serca łechcą.~
144  3    |         naukę i młodym, i starym,~Co pierwszym ma być zawsze
145  3    |        ten całą Warszawę zabawił,~Co na scenę Panicza gospodarza
146  3    |         chytrość, bezczelność, na co serce boli,~Nie grają same
147  4    |         prawidłu jednemu?~Nowość, co jako światło niespodziane
148  4    |        światło niespodziane bije,~Co w sobie sztukę dotąd nie
149  4    |          skrapia lice -~Wszystko, co nosi jakąś na sobie prostotę,~
150  4    |          jakąś na sobie prostotę,~Co nie znaną w tych czasach
151  4    |     sędziwości jaka od młodzieży,~Co sobie winni bracia, co obywatele,~
152  4    |            Co sobie winni bracia, co obywatele,~Co prawymi spojeni
153  4    |       winni bracia, co obywatele,~Co prawymi spojeni węzły przyjaciele,~
154  4    |       krzywą chroń krytyka głową,~Co się ludzkich dzieł sędzią
155  4    |         sądzić nie umie,~Ten zna, co jest dobrego, a gdy własnym
156  4    |        własnym piorem~Chce zrobić co, pomiernym jest bardzo autorem.~
157  4    |         zdrowej spodziewamy rady.~Co za dobre osądzi mądrych
158  4    |         zyska w pamięci kościele,~Co choć mało, lecz piórem napisał
159  4    |         kładł umysłem gornym.~Ty, co wielbisz dowcipy twego pióra
160  4    |        dowcipy twego pióra godne,~Co zdrowe dajesz rady sejmującym
161  4    |      uszlachcić się chciało.~Ten, co wojnę szatana opiewał zuchwałą,~
162  4(1) |                                   Co tylko wychodzi spod ręki
163  4    |      grzechu nie godzi się winić,~Co pisze starożytność? Możnaż
164  4    |     częstokroć zadrzemie.~Dzieło, co wszelkie w sobie ozdoby
165  4    |            Lecz dzieło doskonałe, co - jak obraz - słońca~Jasnego
166  4    |        sądzi o drugich, który sam co zrobi.~Nim mądrość cudotwornej
167  4    |          było tak twardego ducha,~Co by na wdzięki twoje nie
168  4    |         nie stanie,~Jeźli znając, co dobre, sam zrobić nie mogę -~